Mary and Olivia

Mary

Mas madali pala ang pagtulong kay Olivia sa kanyang takdang-aralin kaysa sa inaakala ko. Matalino talaga siya para sa kanyang edad.

"Salamat, Mary," sabi niya pagkatapos naming gawin ang kanyang mga takdang-aralin.

"Walang anuman," sagot ko, sabay tayo para umalis. Gusto ko na talagang umalis sa kanyang silid-laruan.

"Maaari mo ba akong patuloy na tulungan sa aking takdang-aralin mula ngayon? Gustong-gusto kita," sabi niya, na nakangiti nang abot-tenga.

"Matalino ka at maganda, napakaganda," dagdag niya, sabay tapik sa aking mga pisngi gamit ang kanyang maliliit na kamay.

"Pero mag-ingat ka kay Kuya," bulong niya sa aking tainga.

Agad akong naging alerto. Kung ang batang babaeng ito ay nagbabala sa akin tungkol sa kanyang kapatid, dapat akong mag-ingat.

"Gusto niya ang mga babae. Magagandang babae," bulong niya, habang tumatawa.

Napangiti ako sa kanyang kacute-an.

"Wala akong dapat ipag-alala tungkol diyan. Hindi ako sapat na maganda para sa kapatid mo. Maniwala ka, wala ako sa antas ng kapatid mo. Hindi niya ako patatawarin kahit isang sulyap pa."

"Pero maganda ka," sabi niya, habang nakanguso.

"Liv," tawag ng isang boses bago pa ako makasagot.

Pumasok si Jessie, ang kapatid niya, na may galit na mukha. Maganda si Jessie at kamukha niya ang nanay niya. Dapat nasa pagitan siya ng labindalawa at labing-apat na taong gulang.

"Kinain mo ba ang Pringles ko, tanga?" sigaw ni Jessie.

"Kumain lang ako nang kaunti at ibinigay ko sa kuneho mo ang natitira. Tumigil ka na sa pagsigaw, masakit sa tenga mo," sagot ni Olivia.

"Hindi ba't binalaan na kita na huwag mong hahawakan ulit ang gamit ko? At anong ginagawa mo sa kwarto ko?" sigaw ulit ni Jessie.

"Tumigil ka na sa pagsigaw!" sigaw ni Olivia, tinatakpan ang magkabilang tainga na parang nasasaktan.

"Anong tinitingnan mo, pangit na mukha?" singhal ni Jessie sa akin.

"Jessie!" tawag ng isang boses mula sa pinto. Bumukas ang pinto, at pumasok ang dalawang magagandang babae.

"Hi," sabay silang kumaway at nakangiti sa akin.

"Hey," kumaway din ako pabalik, at sinuklian ang ngiti.

"Hi, Pretty Olivia," sabi ng mga babae, sabay kaway kay Olivia.

"Tara na," sabi ni Jessie, mukhang hindi natuwa. Kumaway ang mga babae bago sumunod sa kanya.

"Iyan ang matalik na kaibigan ni Jessie, ang matangkad ay si Grace, at ang pandak ay si Mabel," sabi ni Olivia, habang tinatakpan pa rin ang kanyang mga tainga gamit ang kanyang mga kamay.

"Ayos ka lang ba?" tanong ko, habang papalapit sa kanya.

"Shhh..." sabi niya, habang inilalagay ang daliri sa kanyang mga labi habang sinesenyasan akong lumapit.

"May kapansanan ako sa kaliwang tainga," bulong niya sa aking tainga, habang humahagikgik na parang magandang bagay.

Napasinghap ako. Bingi siya sa kaliwang tainga. Nagulat ako, at halos hindi ako makapaniwala sa kanya.

"Sabi ni Mama, hindi ko raw dapat sabihin kahit kanino ang tungkol dito. Pamilya ko lang ang nakakaalam," sabi niya habang dinidilaan ang mga labi.

"Kung gayon, bakit mo sinabi sa akin ito?" tanong ko, habang nakataas ang kilay.

"Pamilya ko na kayo ngayon, Mary," sagot niya, habang niyayakap ako nang mahigpit.

Niyakap ko siya. Pinasikip niya ang dibdib ko sa mga kilos niya. Para sa isang batang bata, tinanggap na niya ito, at nabubuhay na siya rito. Bihira lang talaga ito.

"Sabi ng doktor, baka mabingi ako mamaya," bulong niya ulit. Halos tumalon palabas ng dibdib ko ang puso ko. Tinitigan ko siya, at mukhang masaya pa rin siya kahit alam niya ang mga katotohanang ito.

Napahagikgik siya sa ekspresyon ng mukha ko. Bigla siyang napabuntong-hininga.

"Kailangan mo nang umalis. Malapit nang dumating si Kuya," mabilis niyang sabi palabas.

"Masyado kang maganda para sa kanya," dagdag niya.

Tumayo ako, pinunasan ang alikabok sa lumang mama jeans ko. Hindi ko rin akalain na gusto kong makita ang tinatawag niyang kuya. Lumabas ako ng playroom na may naisip sa isip ko. Natakot ba siya sa kuya niya?

---

Pumasok ako sa kwartong ibinigay sa amin. Nasa baba ito, sa isang partikular na seksyon sa likod ng mga pangunahing kwarto sa bahay. Sinabihan kami na may iba pang matataas na katulong na tumutuloy sa seksyong ito, ngunit lahat sila ay nagbabakasyon.

May en suite ang kwarto; may banyo at mini-kusina na konektado rito. Isang malaking bagay na nagustuhan ko sa kwarto ay ang maliit na koridor na nadatnan namin nang buksan namin ang bintana. Magandang lugar ito para magbasa ako ng nobela. Ang mga paso ng bulaklak sa paligid ng koridor ay nagpapabango ng hardin.

Nasa kusina si Mama; naririnig ko siyang kumakanta. Humiga ako sa katamtamang laki ng kama sa kaliwang bahagi ng kwarto. Nakaramdam ako ng emosyonal na pagod at pagkaubos. Isa na naman itong uri ng stress.

"Ayos ka lang ba?" tanong ni Mama, habang sumisilip sa kwarto.

"Ma, dapat ikaw ang tinatanong ko niyan," angal ko.

"Mukha akong maayos, tingnan mo ako," sagot niya, habang lumilingon.

Inilibot ko ang aking mga mata. Mukhang medyo nasasabik siya. Parang may magandang balitang naghihintay sa akin.

"Pero Mary, mukhang hindi maganda ang dating mo sa akin. Ano ang problema?" tanong niya, habang naglalakad palapit sa kama.

"Wala naman po, Ma. Ayos lang po ako, medyo pagod lang," sagot ko, sabay sandal ng unan sa ulo.

"Sigurado po ba kayong walang nangyari sa paaralan ngayon?" tanong niya, habang seryoso akong tinitigan.

"Hindi po, Ma. Sinabi ko na po sa inyo. Masaya ang paaralan. Marami akong naging kaibigan, at lahat sila ay may gusto sa akin," pagsisinungaling ko nang may pag-aalinlangan. Ngumiti siya nang napakalawak kaya't napangiwi ako.

"Naku, ang ganda kong anak, napakasaya ko para sa iyo!

Nag-aalala ako na baka hindi ka matanggap. Mahirap kayong pakisamahan paminsan-minsan. Pero ang marinig ito ay nagpapasaya at nagpapagaan ng loob ko. Hindi mo alam kung gaano ako kasaya ngayon," sabi ni Mam, habang niyayakap ako nang mahigpit.

Nakonsensya ako dahil nagsinungaling ako. Masama ang loob ko, at maganda rin ang pakiramdam ko. Ang huling bagay na gusto ko ay mag-alala sa akin si mama.

Marami na siyang nagawa para sa akin, maraming sakripisyo. Hindi rin dapat mahirap para sa akin na magsakripisyo.

"Magandang balita!" bigla niyang bulalas, habang masayang tumatawa.

"Gustung-gusto ko ang magandang balita," sagot ko.

"Binayaran ako ni Mrs. Andrews ng dalawang taon nang maaga!" malakas niyang sabi, habang nakangiti.

"Mabuti na lang at mababayaran ko ang mga utang natin. At makakabili ako ng mga gamit mo sa paaralan," dagdag niya.

Dalawang taon nang maaga. Ibig sabihin, mas matagal pa ang pananatili natin dito kaysa sa inaasahan ko.