ตอนที่ 16 จริตมารยา

รามตกอยู่ในสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก มือขวาถือแก้วน้ำ มือซ้ายยังคงรองรับแผ่นหลังบางค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ แผ่นหลังกว้างเกร็งจนเสื้อเชิ้ตตึงเปรี๊ยะ

ฝนที่ตกใจในตอนแรก ประเมินสถานการณ์ตรงหน้าด้วยความเร็วแสง สมองอันชาญฉลาดของซีอีโอสาวประมวลผลหาทางรอดให้ทั้งตัวเองและบอดี้การ์ดสุดหล่อทันที

‘ขืนปล่อยให้ป๊าโวยวายต่อ สุดหล่อโดนยิงไส้ไหลแหง ๆ’       

พริบตาเดียว จากนางพญาจอมยั่ว ฝนก็สวมวิญญาณนางเอกเจ้าน้ำตาระดับรางวัลออสการ์

“แค่ก ๆ ๆ โอ๊ยยย อึก แค่ก”

ฝนแกล้งไอโขลกขลากอย่างรุนแรงราวกับปอดจะฉีกขาด มือบางยกขึ้นกุมหน้าอกตัวเองแน่น ใบหน้าสวยบิดเบี้ยวด้วยความทรมาน เธอจงใจทิ้งน้ำหนักตัวทั้งหมดโถมเข้าใส่แผงอกแกร่งของรามอย่างแรง

 ปึก!

ใบหน้าของเธอซุกไซ้เข้ากับซอกคอของบอดี้การ์ดหนุ่ม กลิ่นเหงื่อผสมน้ำหอมผู้ชายจาง ๆ ลอยแตะจมูกจนแอบสูดดมไปหนึ่งฟอดใหญ่ในใจ

“ปะ ป๊าขา แม่มุกขา หนู หนูหายใจไม่ออก หน้ามืด แค่ก ๆ ๆ” เสียงหวานสั่นเครือและแหบพร่าสมจริงจนน่าขนลุก

รามเบิกตากว้างหนักกว่าเดิมเมื่อจู่ ๆ ร่างนุ่มนิ่มก็ทิ้งตัวโถมเข้ามาซบอกเขาเต็มแรง มือที่ตั้งใจจะชักกลับจำต้องโอบกระชับเอวบางเอาไว้แน่นเพื่อไม่ให้เธอร่วงลงไป หัวใจที่เต้นแรงอยู่แล้วแทบจะระเบิดเป็นจุณเมื่อสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อน ๆ ที่รินรดอยู่ตรงซอกคอ

“ฝน!” ความโกรธเกรี้ยวของวรามลายหายไปในพริบตาเมื่อเห็นลูกสาวไอจนตัวโยน ชายวัยกลางคนทิ้งมาดเข้มพุ่งถลาเข้ามาที่เตียงด้วยความตื่นตระหนก แต่ดูเหมือนว่าจริตมารยานี้ของฝนจะไม่อาจรอดพ้นสายตาของผู้เป็นแม่ ที่มองอย่างรู้เท่าทัน

“ฝนเป็นอะไรลูก หมอ ไปตามหมอมาเดี๋ยวนี้” วราหันไปตวาดใส่ลูกน้องที่ยืนเด๋อด๋าอยู่หน้าประตู ก่อนจะหันกลับมาถลึงตาใส่ราม

“แล้วรามยืนบื้ออยู่ทำไม ประคองฝนดี ๆ สิ ค่อย ๆ วางลง ระวังหลังด้วย”

“คะ ครับ” รามรับคำเสียงแข็ง เกร็งแขนจนเส้นเลือดแทบแตก เขาค่อย ๆ ประคองร่างบางที่ทำตัวอ่อนปวกเปียกให้เอนหลังลงนอนบนหมอนอย่างเบามือที่สุด ทว่าในจังหวะที่ผละออก มือเรียวของฝนกลับแอบบีบต้นแขนเขาเบา ๆ ผ่านเสื้อเชิ้ตพร้อมกับปลายนิ้วที่กรีดกรายลงมาตามแนวกล้ามเนื้ออย่างจงใจ

รามสูดลมหายใจเฮือก สันกรามขบแน่น รีบดีดตัวถอยห่างจากเตียงราวกับถูกของร้อน ไปยืนตัวตรงแหน่วกุมมือไว้ด้านหน้าในท่าพักตามระเบียบอยู่ห่างออกไปสามเมตร

วรารีบแทรกตัวเข้ามานั่งขอบเตียง กุมมือลูกสาวขึ้นมาแนบแก้ม แววตาดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นน้ำตาคลอเบ้า

“โธ่ ลูกสาวป๊า ขวัญเอ๊ยขวัญมานะลูก ป๊าใจแทบขาดตอนรู้ข่าวไฟไหม้ เจ็บตรงไหนบอกป๊ามาเลย เดี๋ยวป๊าให้หมอจัดยาที่ดีที่สุดในโลกมาให้”

“นะ หนูไม่เป็นไรมากแล้วค่ะป๊า แค่ แค่ยังเวียนหัวแล้วก็มึน ๆ” ฝนตอบเสียงอ่อย ปรือตาขึ้นมองบิดาอย่างน่าสงสาร ก่อนจะปรายตาไปมองรูปปั้นหินสลักที่ยืนเกร็งอยู่มุมห้อง

“เมื่อกี้ หนูหิวน้ำแล้วหน้ามืดจะล้ม โชคดีที่รามเข้ามาประคองไว้ทัน ไม่งั้นหนูคงหัวฟาดเตียงไปแล้ว แค่ก ๆ” เธอไอสมทบไปอีกสองทีเพื่อความสมจริง

วราฟังดังนั้นก็ชะงักไปนิดหนึ่ง หันขวับไปมองบอดี้การ์ดหนุ่มตั้งแต่หัวจรดเท้า สภาพของรามที่เสื้อผ้าเลอะเขม่าควัน รอยขาดที่แขนเสื้อและใบหน้าที่เต็มไปด้วยเหงื่อทำให้ความโกรธของวราลดทอนลงไปกว่าครึ่ง

วราลุกขึ้นยืน ก่อนเดินเข้าไปหารามช้า ๆ

รามตัวแข็งทื่อ ไม่กล้าแม้แต่จะกะพริบตา เขารู้ดีว่าข้อแก้ตัวเมื่อกี้มันฟังดูมีพิรุธแค่ไหน ระยะห่างขนาดนั้น หน้าแทบจะจูบกันอยู่แล้ว ใครเชื่อก็ควายแล้ว

วราหยุดยืนตรงหน้าราม จ้องหน้าชายหนุ่มเขม็ง

ป้าบ!

มือหนาของวราฟาดลงบนบ่ากว้างของรามอย่างแรง

“ขอบใจมากนะราม” วราเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย “ถ้าไม่ได้รามเข้าไปช่วยฝนออกมาจากกองไฟ ลุงคงขาดใจตายแน่ ๆ แล้วเมื่อกี้ที่ช่วยประคองฝน ลุงขอโทษที่โวยวาย ลุงมันพวกหวงลูกสาว รามก็รู้”

รามกะพริบตาปริบ ๆ ลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกจนไหล่ที่เกร็งอยู่ตกลงเล็กน้อย

“มันเป็นหน้าที่ของผมครับคุณลุง” รามค้อมศีรษะลงอย่างนอบน้อม “ผมขอโทษที่อาจจะทำตัวไม่เหมาะสมครับ”

“เออ ๆ ช่างมันเถอะ ตอนนี้ชีวิตฝนสำคัญที่สุด” วราโบกมือปัด “รามออกไปทำแผลแล้วพักผ่อนซะไป สภาพดูไม่ได้เลย ทางนี้เดี๋ยวลุงดูแลเอง”

“รับทราบครับ” รามรับคำ หันหลังเตรียมจะเดินออกจากห้อง แต่ในจังหวะที่หมุนตัว สายตาของเขาก็ดันปะทะเข้ากับใบหน้าสวยที่นอนอยู่บนเตียงพอดี

ในขณะที่วรากำลังหันหลังไปหยิบโทรศัพท์มือถือเพื่อโทรสั่งงานลูกน้อง

ฝนธิดาที่เมื่อกี้ทำท่าจะตายแหล่มิตายแหล่ บัดนี้กลับลืมตาแป๋ว ริมฝีปากสีพีชยกยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจ เธอจงใจขยิบตาให้เขาหนึ่งทีช้า ๆ ซึ่งเป็นการขยิบตาที่เต็มไปด้วยจริตมารยาและความเจ้าเล่ห์ระดับสิบกะโหลก

‘พี่เก่งไหมล่ะ’ แววตาของเธอสื่อความหมายออกมาอย่างชัดเจน

รามชะงักฝีเท้าไปจังหวะหนึ่ง สันกรามของชายหนุ่มขบแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบ ๆ ใบหูที่เพิ่งจะหายแดงกลับมาเห่อร้อนขึ้นอีกครั้งอย่างควบคุมไม่ได้

เขาไม่รู้ว่าควรจะขอบคุณที่เธอช่วยชีวิตเขาจากลูกปืนของลุงวรา หรือควรจะแค้นใจที่ถูกปั่นหัวเล่นจนสติกระเจิดกระเจิงแบบนี้ดี

บอดี้การ์ดหนุ่มรีบเบือนหน้าหนี ก้าวฉับ ๆ ออกจากห้องพักผู้ป่วยไปอย่างรวดเร็วราวกับหนีผี ทิ้งให้เสียงหัวเราะคิกคักเบา ๆ ของฝนธิดาดังไล่หลังมา

ทันทีที่ประตูห้องปิดลง วราก็หันกลับมาหาลูกสาว

“ฝนลูก หัวเราะอะไรน่ะ ดีขึ้นแล้วเหรอ”

“อ๋อ เปล่าค่ะป๊า พอดีหนูนึกถึงเรื่องตลกน่ะค่ะ” ฝนยิ้มหวานหยดย้อย ยกมือขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองเบา ๆ ความร้อนจากลมหายใจของเขายังคงตราตรึงอยู่ไม่จางหาย

‘หึ ๆ เกมนี้สนุกกว่าที่คิดเยอะเลยแฮะ เตรียมรับมือการรุกฆาตขั้นต่อไปได้เลยจ้ะ น้องราม’