Rain Over Me ติดฝน

ณ ศูนย์ฝึกยุทธวิธีพิเศษ (Unclosed Location) อิสราเอล

บรรยากาศภายในโรงงานร้างที่ถูกดัดแปลงเป็นสนามฝึกซ้อมตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้น กลิ่นสนิมและกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ที่ลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ แสงไฟสปอตไลต์ดวงใหญ่สาดส่องลงมากลางลานคอนกรีตกระทบฝุ่นละอองที่ลอยฟุ้งราวกับหมอกควันแห่งความตาย

เสียงลมหายใจหอบกระเส่าดังประสานไปกับเสียงรองเท้าคอมแบทที่บดขยี้ลงบนพื้นหินกรวด

“ฆ่ามัน!” เสียงตะโกนสั่งการเป็นภาษาฮีบรูดังกึกก้องปลุกสัญชาตญาณดิบของชายฉกรรจ์สี่คนที่ยืนล้อมกรอบเหยื่ออยู่กลางวง

แต่ทว่า เหยื่อรายนั้นกลับยืนนิ่งสงบราวกับรูปปั้นไร้ความรู้สึกใด

ราม ไรวินท์ ปาดเหงื่อเม็ดเป้งที่ไหลย้อยลงมาตามโครงหน้าคมเข้ม นัยน์ตาสีฟ้าครามที่ได้รับมรดกมาจากพ่อฉายแวววาวโรจน์และเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลกที่ไม่มีใครเอื้อมถึง เส้นผมสีน้ำตาลทองเปียกชุ่มลู่ไปกับกรอบหน้า เสื้อกล้ามสีดำแนบเนื้อเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อที่เกร็งเขม็งทุกสัดส่วน รอยแผลเป็นจาง ๆ ตามท่อนแขนคือเครื่องการันตีความโหดหินของหลักสูตรที่เขาเผชิญมาตลอดสองปี

นี่ไม่ใช่การซ้อมเต้นรำ แต่มันคือ The Kill House บททดสอบจบหลักสูตรบอดี้การ์ดระดับ High - Risk Protection ที่โหดที่สุดในโลก

ฟึ่บ

สิ้นเสียงสัญญาณ ชายฉกรรจ์คนแรกพุ่งเข้าใส่พร้อมมีดสั้นวาววับในมือ หมายจะแทงเข้าที่จุดตายบริเวณสีข้าง

กระนั้น รามก็ไม่ถอยหนีแม้แต่ก้าวเดียว เขาเบี่ยงตัวหลบด้วยความเร็ว ปล่อยให้คมมีดเฉือนผ่านอากาศไปอย่างเฉียดฉิว ก่อนจะใช้ท่อนแขนซ้ายปัดการโจมตีออกด้านข้าง แล้วสวนกลับด้วยวิชา Krav Maga (คราฟ มากา) ศาสตร์การต่อสู้ระยะประชิดที่ถูกออกแบบมาเพื่อหยุดคู่ต่อสู้ให้เร็วที่สุด

มือหนาคว้าข้อมือศัตรูแล้วบิดสวนทางข้อต่ออย่างรุนแรง

กร๊อบ

เสียงกระดูกลั่นดังสนั่นบาดหูพร้อมเสียงร้องโหยหวน รามไม่คิดปล่อยจังหวะให้เสียเปล่า เขาหมุนตัวใช้ศอกขวาสับเข้าที่กกหูของอีกฝ่ายเต็มแรง

ปึก!

ร่างยักษ์นั้นร่วงลงไปกองกับพื้นในพริบตา สลบเหมือดเหมือนถูกใครบางคนเตะปลั๊กออกจากเต้าเสียบ

“หนึ่ง” รามนับเสียงเรียบ สายตายังคงจับจ้องไปที่ศัตรูที่เหลือ

คนที่สองและสามพุ่งเข้ามาพร้อมกันจากด้านหลังและด้านข้าง คนหนึ่งถือกระบองดิ้วเหล็ก อีกคนมือเปล่าแต่ท่าทางเหมือนนักมวยปล้ำ

รามย่อตัวลงต่ำหลบวิถีกระบองที่ฟาดลงมาเฉียดหัวไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด เขาตวัดขาเตะตัดข้อพับคนที่สองจนเสียหลักหน้าทิ่ม แล้วใช้จังหวะที่อีกฝ่ายกำลังพยุงตัว พุ่งเข้าประชิดตัวคนที่สาม แย่งกระบองเหล็กมาจากมือด้วยเทคนิคการปลดอาวุธที่รวดเร็วจนตาเปล่ามองแทบไม่ทัน

ผัวะ

ด้ามกระบองกระแทกเข้าที่ลิ้นปี่ของเจ้าของเดิมจนตัวงอเป็นกุ้ง รามตามซ้ำด้วยการแทงเข่าลอยเข้าที่ปลายคาง ตุบ!

ร่างนั้นหงายหลังตึงแน่นิ่งไปอีกราย รามโยนกระบองทิ้งอย่างไม่ไยดี ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับคนสุดท้าย ครูฝึกร่างยักษ์เจ้าของฉายา The Bear ที่ยืนแสยะยิ้มรออยู่

“ไม่เลวเลยนี่ไอ้หนู” ครูฝึกขยับคอจนกระดูกลั่น “แต่ของจริงมันเพิ่งเริ่ม” พูดจบครูฝึกก็พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วที่ไม่น่าเชื่อเมื่อเทียบกับขนาดตัว หมัดขวาหนัก ๆ แหวกอากาศเข้ามาตรงหน้า รามยกการ์ดขึ้นรับแรงกระแทก

ปัง!

แรงปะทะหนักหน่วงจนรามถอยหลังไปสองก้าว แต่สีหน้าเขายังคงเรียบเฉย ‘แรงเยอะฉิบหาย แต่ช้าไป’

รามอาศัยจังหวะที่ครูฝึกง้างหมัดซ้ำ มุดตัวเข้าวงใน ล็อกแขนข้างนั้นไว้แล้วใช้สะโพกเป็นจุดหมุน ทุ่มร่างยักษ์ข้ามหัวด้วยท่า Ippon Seoi Nage ที่สมบูรณ์แบบ

โครม!

ร่างของครูฝึกกระแทกพื้นคอนกรีตจนฝุ่นตลบ ก่อนที่รามจะตามลงไปล็อกคอด้วยท่า Rear Naked Choke ทันที ท่อนแขนแกร่งรัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ตัดขาดอากาศหายใจอย่างสมบูรณ์

ครูฝึกดิ้นพราด ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตบพื้นรัวเป็นสัญญาณยอมแพ้

แปะ แปะ แปะ

รามคลายวงแขนออกทันที เขาผลุดลุกขึ้นยืน หอบหายใจหนัก ๆ เพื่อโกยออกซิเจนเข้าปอด เหงื่อท่วมตัวจนเสื้อกล้ามเปียกชุ่มแนบเนื้อพร้อมกับเสียงปรบมือที่ดังเกรียวกราวจากเหล่าผู้ชมวีไอพีและครูฝึกคนอื่น ๆ ที่ยืนดูอยู่บนอัฒจันทร์ชั้นลอย

“สอบผ่าน ยินดีด้วยไอ้ลูกชาย” เสียงตะโกนห้าว ๆ คุ้นหูดังแทรกเสียงปรบมือขึ้นมา

รามเงยหน้าขึ้นมองไปยังทิศทางของเสียง แล้วยกยิ้มบาง ๆ ที่หาได้ยากยิ่งขึ้นที่มุมปาก เมื่อเห็น ลุค พ่อบังเกิดเกล้าของเขากำลังยืนกอดอกยิ้มกว้างจนแก้มปริด้วยความภาคภูมิใจ

‘จบสักทีนะ นรกสองปี’