All Chapters of Rain Over Me ติดฝน: Chapter 1 - Chapter 10

ณ ศูนย์ฝึกยุทธวิธีพิเศษ (Unclosed Location) อิสราเอลบรรยากาศภายในโรงงานร้างที่ถูกดัดแปลงเป็นสนามฝึกซ้อมตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้น กลิ่นสนิมและกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ที่ลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ แสงไฟสปอตไลต์ดวงใหญ่สาดส่องลงมากลางลานคอนกรีตกระทบฝุ่นละอองที่ลอยฟุ้งราวกับหมอกควันแห่งความตายเสียงลมหายใจหอบกระเส่าดังประสานไปกับเสียงรองเท้าคอมแบทที่บดขยี้ลงบนพื้นหินกรวด“ฆ่ามัน!” เสียงตะโกนสั่งการเป็นภาษาฮีบรูดังกึกก้องปลุกสัญชาตญาณดิบของชายฉกรรจ์สี่คนที่ยืนล้อมกรอบเหยื่ออยู่กลางวงแต่ทว่า เหยื่อรายนั้นกลับยืนนิ่งสงบราวกับรูปปั้นไร้ความรู้สึกใดราม ไรวินท์ ปาดเหงื่อเม็ดเป้งที่ไหลย้อยลงมาตามโครงหน้าคมเข้ม นัยน์ตาสีฟ้าครามที่ได้รับมรดกมาจากพ่อฉายแวววาวโรจน์และเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลกที่ไม่มีใครเอื้อมถึง เส้นผมสีน้ำตาลทองเปียกชุ่มลู่ไปกับกรอบหน้า เสื้อกล้ามสีดำแนบเนื้อเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อที่เกร็งเขม็งทุกสัดส่วน รอยแผลเป็นจาง ๆ ตามท่อนแขนคือเครื่องการันตีความโหดหินของหลักสูตรที่เขาเผชิญมาตลอดสองปีนี่ไม่ใช่การซ้อมเต้นรำ แต่มันคือ The Kill House บททดสอบจบหลักสูตรบอดี้การ์ดระดับ High - Risk Prote

ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ดเสียงเบสหนักหน่วงจากเครื่องเสียงระดับไฮเอนด์ดังกระหึ่มจนพื้นสะเทือนผสานไปกับแสงเลเซอร์หลากสีที่สาดส่องตัดผ่านความมืดสลัว สร้างบรรยากาศเร้าใจให้สมกับเป็นค่ำคืนวันศุกร์แห่งชาติณ ใจกลางมหานครกรุงเทพฯ ไม่มีใครไม่รู้จัก Elysia บาร์โฮสต์ระดับท็อปคลาสที่ขึ้นชื่อเรื่องความเป็นส่วนตัวและความพรีเมียม สถานที่ซึ่งเปรียบเสมือนรันเวย์ของเหล่าเซเลบริตี้และลูกหลานไฮโซกระเป๋าหนักที่ต้องการปลดปล่อยความเครียดและเงินในบัญชีให้เหือดหายไปและตรงนั้น กลางฟลอร์เต้นรำที่ถูกยกสูงขึ้นเล็กน้อยราวกับเวทีคอนเสิร์ตก็มีร่างระหงของหญิงสาวสองคนกำลังตกเป็นเป้าสายตาของทุกชีวิตในร้านฟ้า ฟ้าลดา แฝดผู้พี่ในชุดเดรสสั้นสีดำปักเลื่อมระยับวับวาว ขยับกายโยกย้ายไปตามจังหวะเพลงอย่างมีจริตจะก้าน ผมยาวดัดลอนคลาย ๆ สะบัดพลิ้วไหวดูโฉบเฉี่ยวสมตำแหน่งผู้บริหารรุ่นใหม่แต่ทว่า คนที่ขโมยซีนที่สุดในค่ำคืนนี้ กลับเป็นหญิงสาวอีกคนที่ยืนอยู่ข้างกันฝน ฝนธิดา วันนี้เธอมาในลุคที่ใครเห็นเป็นต้องร้องขอชีวิต ดูได้จากชุดเดรสสายเดี่ยวสีแดงเพลิงที่ทั้งรัดรูปและผ่าหลังลึกจนเกือบถึงบั้นเอว เผยให้เห็นผิวขาวเนียนละเอียดที่เปล่งประกายท้า

เช้าวันใหม่ ณ คฤหาสน์ของวราหลังจากใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วโมงในการรับฟังคำสั่งกำชับแกมขู่จากวราในห้องทำงานเรื่องเหตุการณ์ที่บาร์เมื่อคืน ซึ่งจบลงด้วยคำสั่งเด็ดขาดว่า ‘ริ้นไม่ให้ไต่ ไรไม่ให้ตอม โดยเฉพาะไอ้พวกผู้ชายหน้าหม้อ”ราม ไรวินท์ ก็เดินออกมาหยุดยืนรออยู่ที่ห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์ชายหนุ่มในชุดสูทสีเทาเข้มเนี้ยบยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกา 08.00 น. พอดีเป๊ะ เนื่องจากวินัยคือสิ่งที่เขาเคร่งครัดรองจากลมหายใจ เขายืนสงบนิ่งในท่าพักตามระเบียบ มือไพล่หลัง ยืดอกผายไหล่ผึ่ง สายตาคมกริบกวาดมองสภาพแวดล้อมเพื่อเช็กจุดบอดของบ้านตามสัญชาตญาณบอดี้การ์ด ไม่มีความวอกแวกแม้แต่น้อยตึก ตึก ตึกเสียงส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดังก้องสะท้อนมาจากบันไดวนเป็นจังหวะที่มั่นคง สม่ำเสมอและทรงพลังทำให้รามเงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณฝน ฝนธิดา ปรากฏกายขึ้นหลังจากเหตุการณ์ระทึกขวัญเมื่อคืน เช้านี้เธอกลับมาเฉิดฉายราวกับนกฟีนิกซ์ที่คืนชีพจากกองเถ้าถ่าน วันนี้เธอสวมชุดเดรสสูทสีแดงเบอร์กันดีที่ดูเหมือนจะเรียบร้อย เหมือนจะ... ที่หมายถึงคอเสื้อแหวกกว้างเผยผิวขาวจัด และชายกระโปรงที่ผ่าสูงโชว์เรียวขาเพรียวยาวทุกจังหวะการก้าวเดิน ใบหน้าส

โรงงานผลิตน้ำยาทำความสะอาด บริษัท กรีนพลัส คลีน เคมิคอล จำกัด (มหาชน) ชานเมืองกรุงเทพฯแสงแดดช่วงสายสาดสะท้อนโครงสร้างเหล็กขนาดมหึมาของโรงงานผลิตน้ำยาทำความสะอาดที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในประเทศ รถสปอร์ต Porsche Panamera สีขาวมุกแล่นเข้ามาจอดเทียบท่าหน้าอาคารฝ่ายผลิตอย่างนิ่มนวล ราวกับเสือขาวที่ย่องเข้าถ้ำรามดับเครื่องยนต์ ปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วก้าวลงจากรถด้วยท่วงท่าทะมัดทะแมง เขาเดินอ้อมมาเปิดประตูให้เจ้านายสาวที่นั่งไขว่ห้างรออยู่อย่างรู้หน้าที่ หรือไม่ก็ให้ทันก่อนที่เจ้านายสาวจะลงก่อนเหมือนช่วงเช้าที่ผ่านมาทันทีที่ประตูรถเปิดออก รองเท้าส้นเข็มสีแดงสดแบรนด์ Louboutin ก็จรดลงบนพื้นคอนกรีต ตามด้วยเรียวขาขาวเนียนที่โผล่พ้นชายกระโปรงผ่าสูงฝนก้าวลงมายืนเต็มความสูง เธอขยับแว่นกันแดดทรงแคตอายเล็กน้อย ก่อนจะกวาดสายตามองอาณาจักรของตัวเองด้วยมาดนางพญาที่พร้อมจะเชือดทุกคนที่ทำงานพลาด“สวัสดีครับคุณฝนธิดา” ผู้จัดการชัยวัฒน์ ผู้จัดการโรงงานวัยกลางคนรีบวิ่งกระหืดกระหอบออกมาต้อนรับพร้อมกับทีมงานอีกสามสี่คนที่ยืนเข้าแถวราวกับรอรับเสด็จ“สวัสดีค่ะคุณชัยวัฒน์” ฝนรับไหว้ด้วยรอยยิ้มปรุงแต่ง “วันนี้ฉันขอต

คืนวันศุกร์ ณ Elysiaตื๊ด ตื๊ด ตื๊ดจังหวะดนตรีกระแทกอากาศเป็นระลอก คล้ายชีพจรของสถานที่ที่ไม่เคยหลับใหล ผนังทั้งสี่ด้านสั่นสะเทือนรับจังหวะเดียวกับหัวใจของนักท่องราตรี แสงสีฉาบไล้ไปทั่วความมืดสลัว เงาร่างผู้คนทับซ้อน เคลื่อนไหวอย่างไร้กฎเกณฑ์ บรรยากาศขมุกขมัว ปะปนความเร่าร้อนและความลับ สมศักดิ์ศรีบาร์โฮสต์อันดับหนึ่งของกรุงเทพฯฝนในชุดเดรสเกาะอกสีน้ำเงินเข้มขับผิวขาวจัด ยืนกอดอกพิงระเบียงชั้นวีไอพีมองลงไปที่ฟลอร์ด้านล่างด้วยสายตานางพญาที่กำลังตรวจตราอาณาจักร ข้างกายเธอคือ ฟ้าแฝดพี่ที่กำลังง่วนอยู่กับการเช็กยอดจองโต๊ะในแท็บเล็ต“วันนี้โต๊ะเต็มเอี๊ยดเลยแฮะ” ฟ้าเปรยขึ้น “ยอดเปิดเมมเบอร์ใหม่พุ่งกระฉูด สงสัยกระแสปากต่อปากเรื่องพวกเรากลับมาบริหารจะแรงจริง”“ไม่ใช่แค่เพราะเราหรอกมั้งฟ้า” ฝนตอบเสียงเรียบ แต่สายตาคมกริบจิกกัดไปที่มุมมืดด้านหนึ่งของร้านตรงมุมนั้น ภายใต้เงาสลัวที่ไม่ค่อยมีแสงไฟส่องถึง มีร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำสนิทของราม ยืนสงบนิ่งอยู่ในท่าตามระเบียบพัก มือไพล่หลัง ใบหน้าเรียบเฉยราวกับรูปปั้นหินสลัก เขาพยายามทำตัวให้กลมกลืนไปกับความมืดเพื่อไม่ให้เป็นจุดสนใจตามหลักการอารักขาแต่