รักกลางผืนทราย... เจ้าชายแห่งซาฮารา

แสงแดดยามบ่ายแผดเผาผืนทรายสีทองจนระยิบระยับราวกับอัญมณีนับพันเม็ด ลมร้อนพัดผ่านใบหน้าของหญิงสาวชาวไทยที่กำลังยืนมองทิวทัศน์ตรงหน้าด้วยความตื่นตาตื่นใจ

ลลิตา อายุยี่สิบหกปี เดินทางมาถึงเมืองอัลซาฮาราได้เพียงสองวัน

เธอเลือกเมืองแห่งนี้เป็นจุดหมายปลายทางของวันหยุดฤดูร้อน เพราะต้องการหลีกหนีจากชีวิตที่วุ่นวาย และเริ่มต้นอะไรใหม่ ๆ ให้กับตัวเอง

หลังจากความรักครั้งก่อนจบลงอย่างเจ็บปวด ลลิตาเคยสัญญากับตัวเองว่า ต่อจากนี้เธอจะไม่ยอมให้ผู้ชายคนไหนเข้ามาทำให้หัวใจของเธอเจ็บอีก การเดินทางครั้งนี้จึงควรเป็นเพียงวันหยุดธรรมดา

แต่เธอไม่รู้เลยว่า…โชคชะตากำลังเตรียมบางอย่างเอาไว้ให้เธอ

“สวยกว่าที่เห็นในรูปอีก…”

ลลิตาพึมพำด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ดวงตาคู่สวยเป็นประกายขณะยกโทรศัพท์ขึ้นถ่ายภาพผืนทรายเบื้องหน้า รอยยิ้มเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าอย่างไม่รู้ตัว

เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนหมุนตัวมองไปรอบ ๆ “ไหน ๆ ก็มาแล้ว ขอเที่ยวให้เต็มที่เลยก็แล้วกัน” หญิงสาวพูดกับตัวเองอย่างมุ่งมั่น พร้อมกำหมัดเล็ก ๆ ราวกับกำลังให้กำลังใจตัวเอง

วันนี้เธอตั้งใจจะไปเที่ยวตลาดเก่า ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากบริเวณที่พักนัก แต่สิ่งที่เธอไม่คาดคิดก็คือ…เธอกำลังจะหลงทาง

“เอ๊ะ…”

ลลิตาหยุดเดินกะทันหันเมื่อเงยหน้าจากโทรศัพท์ ดวงตากลมกวาดมองซ้ายขวาด้วยความสับสน ถนนเส้นนี้เงียบเกินไป ไม่มีนักท่องเที่ยว ไม่มีร้านค้าและไม่มีแม้แต่ป้ายบอกทาง

“นี่ฉันเดินมาถึงไหนแล้วเนี่ย…”

เธอพึมพำอย่างหงุดหงิด พลางยกโทรศัพท์ขึ้นดูอีกครั้ง ก่อนถอนหายใจเมื่อเห็นสัญญาณโทรศัพท์หายไปทั้งหมด ลลิตาหันกลับไปมองทางเดิมที่เดินมา

“อย่าบอกนะว่า…ฉันหลงจริง ๆ”

น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ ก่อนยกมือขึ้น

กุมหน้าผากอย่างเหนื่อยใจ

ทันใดนั้น..

ตึก…ตึก…ตึก…

เสียงกีบม้ากระทบพื้นดังขึ้นจากระยะไกล ลลิตาชะงัก ก่อนหันกลับไปมองด้วยความสงสัย ชายกลุ่มหนึ่งกำลังควบม้าเข้ามาอย่างรวดเร็ว

คนที่อยู่ด้านหน้าสวมชุดสีขาวสะอาด ผ้าคลุมสีเข้มพาดอยู่บนไหล่ ใบหน้าคมเข้มดูเย็นชาและน่าเกรงขาม

ม้าสีดำหยุดลงตรงหน้าเธออย่างกะทันหัน ลลิตาถอยหลังไปหนึ่งก้าวด้วยความตกใจ ชายหนุ่มบนหลังม้ามองเธอนิ่ง ๆ ก่อนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“คุณเป็นนักท่องเที่ยวเหรอครับ?”

เขาถามพลางหรี่ตาลงเล็กน้อย แววตาคมกริบกวาดมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างระมัดระวัง ราวกับกำลังพยายามประเมินว่าเธอเป็นใครและมาทำอะไรอยู่ในพื้นที่แห่งนี้

ลลิตาพยักหน้าเบา ๆ แม้จะรู้สึกประหลาดใจกับท่าทีของอีกฝ่าย

“ใช่ค่ะ…”

เธอตอบเสียงเบา พลางจับสายกระเป๋าแน่นขึ้นด้วยความระแวดระวัง เพราะไม่รู้ว่าชายแปลกหน้าคนนี้เป็นใคร

“คุณมาที่นี่ทำไม?”

เขาถามต่อด้วยสีหน้าเคร่งขรึม น้ำเสียงยังคงราบเรียบ แต่สายตากลับเหลือบมองไปทางด้านหลังของเธอเป็นระยะ เหมือนกำลังระวังบางสิ่ง

“ฉันกำลังจะไปตลาดเก่าค่ะ แต่เหมือนจะหลงทาง…”

ลลิตาตอบพลางยิ้มแห้ง ๆ สีหน้าแสดงความอับอายเล็กน้อย ก่อนจะยกโทรศัพท์ขึ้นให้เขาดูแผนที่ที่ไม่มีสัญญาณ

ชายหนุ่มมองหน้าจอเพียงครู่เดียว ก่อนถอนหายใจเบา ๆ

“คุณไม่ควรเดินมาที่นี่คนเดียว”

เขาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังกว่าครั้งแรก ขณะที่สีหน้าเคร่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ลลิตาขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย

“ทำไมคะ? ที่นี่อันตรายเหรอ?”

เธอถามกลับด้วยน้ำเสียงสงสัย พร้อมมองไปรอบตัวอย่างเริ่มหวาดระแวง ชายหนุ่มยังไม่ทันตอบ

ปัง!

เสียงปืนดังขึ้นจากระยะไกล

ลลิตาสะดุ้งสุดตัว ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ

“เมื่อกี้เสียงอะไรคะ?”

เธอถามเสียงสั่น พลางหันไปมองทิศทางของเสียงอย่างหวาดกลัว ชายหนุ่มเปลี่ยนสีหน้าทันที

“ขึ้นม้า”

เขาสั่งเสียงเข้ม พร้อมยื่นมือมาตรงหน้า สีหน้าที่เคยเย็นชากลับกลายเป็นเคร่งเครียดราวกับกำลังเผชิญสถานการณ์อันตราย

ลลิตามองมือของเขาสลับกับใบหน้าคมอย่างลังเล

“เดี๋ยวก่อนค่ะ ฉันยังไม่รู้เลยว่าคุณเป็นใคร…”

เธอพูดด้วยน้ำเสียงหวาดระแวง พลางถอยหลังเล็กน้อย เพราะไม่ไว้ใจชายแปลกหน้าตรงหน้า

“ถ้าคุณยังยืนอยู่ตรงนี้ คุณอาจไม่มีโอกาสได้กลับโรงแรม”

เขาตอบอย่างเย็นชา ดวงตาคมจับจ้องเธอแน่น น้ำเสียงหนักแน่นจนความลังเลในใจของลลิตาหายไปแทบทั้งหมด

ปัง!

เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้ง...ลลิตาสะดุ้ง ก่อนรีบคว้ามือของเขาไว้โดยไม่รู้ตัว

ชายหนุ่มกระชับมือเธอทันที ก่อนดึงร่างบางขึ้นมาบนหลังม้า

“จับผมไว้แน่น ๆ”

เขาพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด ขณะโอบแขนข้างหนึ่งรอบเอวของเธอเพื่อป้องกันไม่ให้ตกจากหลังม้า

“คุณจะพาฉันไปไหนคะ?”

ลลิตาถามด้วยความตกใจ มือทั้งสองข้างกำเสื้อของเขาแน่น ขณะที่หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกจากอก ชายหนุ่มไม่ตอบ เขาเพียงกระตุกบังเหียน ม้าสีดำพุ่งทะยานออกไปทันที

ลลิตาหลับตาลงแน่น พลางซบหน้าลงกับแผ่นหลังกว้างของชายแปลกหน้าโดยไม่ตั้งใจ เธอไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร ไม่รู้ว่ากำลังจะถูกพาไปที่ไหนและไม่รู้เลยว่า…การตัดสินใจขึ้นม้าตัวนี้ จะเปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาล

เวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง ม้าจึงหยุดลงหน้าพระราชวังขนาดใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางทะเลทราย ลลิตาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ก่อนมองสิ่งที่อยู่ตรงหน้าด้วยความตกตะลึง

ทหารจำนวนมากเดินเข้ามาเรียงแถว

ทันทีที่ชายหนุ่มลงจากหลังม้า ทุกคนต่างก้มศีรษะพร้อมกัน

“ถวายบังคม องค์รัชทายาท!”

เสียงทหารดังขึ้นพร้อมกันอย่างพร้อมเพรียง ลลิตานิ่งค้าง

“องค์รัชทายาท…?”

เธอทวนคำด้วยน้ำเสียงเบาหวิว ดวงตาเบิกกว้าง ก่อนค่อย ๆ หันกลับไปมองชายหนุ่มที่เพิ่งช่วยชีวิตเธอ เขาหันกลับมามองเธออย่างสงบนิ่ง

“ใช่”

ชายหนุ่มตอบสั้น ๆ ด้วยน้ำเสียงเย็นชา ใบหน้าหล่อเหลาแทบไม่มีอารมณ์ใด ๆ ลลิตากลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก

“คุณคือเจ้าชายเหรอคะ?”

เธอถามด้วยความตกตะลึง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อว่าชายแปลกหน้าที่เธอเพิ่งเถียงด้วยเมื่อครู่จะเป็นบุคคลที่มีฐานะสูงที่สุดคนหนึ่งของเมืองแห่งนี้ ชายหนุ่มมองเธอนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยคำตอบที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงกว่าเดิม

“เจ้าชายรามิล อัลฮาดี”

เขาแนะนำตัวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ก่อนเดินผ่านเธอไปโดยไม่หันกลับมา ทิ้งให้ลลิตายืนอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง หญิงสาวมองแผ่นหลังของเขาอย่างสับสน เธอเพิ่งเดินทางมาถึงอัลซาฮาราเพื่อพักผ่อน แต่เพียงสองวัน…เธอกลับได้พบกับเจ้าชายรัชทายาทและที่น่ากลัวกว่านั้นคือ...

นี่อาจเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของเรื่องราวที่เธอไม่มีวันหนีออกไปได้อีกแล้ว