Mag-log inI fcking went back to the past! Or did I just time travel? Posible ba yun?? O time travel ang ginawa ko? Pareho lang ba iyon?
Posible man o hindi, time travel man o hindi ang mahalaga pwede kong baguhin ang takbo ng buhay ko ngayon! "Uhmm... Riah?" bumalik ang tingin ko sa lalaking kanina pa nakaluhod sa harap ko. "Di mo ba narinig yung tanong ko?" takang sabi ni Raymond. Ngumiti ako, "Of course I heard you." Humanda ka ngayon. Napabuntong hininga siya at ngumiti ulit, "And? What's your answer? Naghihintay ang lahat." aniya. My answer? I said yes in the past. At ginamit mo lang akong panakip butas sa relasyon at mala demonyong plano niyo ni Janessa! Never again. Once is enough, Ray. "My answer is..." "Grabe naman. Pasuspense pa tong si Moriah, eh!" "Kaya nga, naiihi na ako sa kilig kanina. Ngayon naiihi sa kaba." "Same. Paano kung mag 'no' siya?" Dinig ko ang bulong-bulungan nila. Nilakihan ko ang ngiti sa asking mga labi. Kita ko ang hopeful look sa mukha ni Ray, "I'm sorry, Raymond. But it's a no." The people gasped. Naguguluhang nakatitig sakin si Raymond, "what do you mean by that?" "No means no, Raymond. I'm rejecting you." sabi ko sa buo at matapang na boses. "What?! Why? Anong problema? May problema ba tayo? Galit ka ba? Ano ang hindi mo nagustuhan?!" Sunod sunod niyang tanong. "Nothing, Raymond. I just... don't love you anymore." sabi ko sa kanya na siyang nagpaputla ng mukha niya. Yes. I don't love you anymore... You've hurt me. Medyo masakit na tinanggihan kita dahil may natitira pang love sa puso ko. Pero tama na. Sapat na ang isang buhay na kinuha mo sakin. Rejecting you is one step toward my vengeance. Another step is to see you suffer. Third step is... Tumingin ako sa babaeng nakatayo hindi kalayuan sa nagkukumpulang mga tao. Janessa. You're next. Antay ka lang. Umalis ako sa field na hindi pinapansin ang mga tao. Hindi ko alam kung kelan ako nakarating sa parking area pero natauhan ako nang biglang may humila sa braso ko. “Moriah!" sigaw ni Raymond. "What?!" sigaw ko pabalik na siyang kinagulat niya. Never ko siya sinisigawan. There's always a first, right, babe? "Ano kailangan mo, Raymond?" bored kong tanong. Tumikhim siya, "Riah... Bakit mo ginawa yun? Alam mo bang napahiya ako?! Tapos hindi ka manlang nagpaliwanag kung bakit ka nag-no!" "Hindi ko kailangan ipaliwanag ang sarili ko sayo, Raymond. At dapat marunong ka tumanggap ng rejection." Nanlaki ang mga mata niya, "What the f— so ano? Yan na yon? Wala kang ibang sasabihin? Okay pa tayo kahapon ah! Kanina din! Bakit parang... nag-iba ka bigla?" Bumilis ang tibok ng puso ko. Hindi ko pala dapat ipahalata na galing akong future. Na alam ko ang mga plano nila kaya bigla ako nagbago. Bumuntong hininga ako," Raymond... I'm tired. Nakakapagod kang mahalin. Ayoko na." Ayoko na talaga. Kahit mahal pa kita, ayokong maulit ang nangyari sakin. "Riah... Please. Wag kang ganyan..." "Goodbye, Raymond. And I hope we don't cross paths again." tumalikod ako at pumasok sa loob ng kotse. Kakatok pa sana siya sa bintana nang pinaharurot ko ng mabilis ang sasakyan. Lutang akong nag drive pauwi sa bahay... sa bahay nila daddy at mommy. "Hija, ang aga mo atang umuwi ngayon? At ikaw lang?" salubong sakin ni mommy pagpasok ko ng bahay. Mommy... She's alive! "Mom!" tumakbo ako at niyakap siya ng mahigpit. It's mommy! It's her scent. Her body warmth. Her silky white skin. It's her! She is alive! "Aww, hija. What's wrong? Bakit ka umiiyak?" mahinahon niyang tanong. "Dear, what's going o— Mori? Ba't ka umiiyak, anak?!" natataranta naman si daddy na bumaba ng hagdan. Dad... I'm sorry. If only I listened to you! Kung nakinig ako sayo noon, hindi sana namatay si mommy at ang apo niyo sakin! Hindi sana ako namatay nang miserable! " Daddy... " humagulgol akong yumakap sa kanya. This time, dad, I promise makikinig ako sayo. At sisiguraduhin kong di mawawala sayo si mommy. "Moriah Caitlin. Ano nangyari?" ulit niya. Nagpunas ako ng mukha, "Ray and I broke up." sandaling nanahimik ang dalawa. "Finally." buntong hininga ni daddy na agad namang hinampas ni mommy. "I'm sorry, hija. Gusto mo bang pag usapan?" ani mommy. Umiling ako, "No need, mom. I'm just sad that I wasted years of my life because of him. Nagising na ako." Nagtinginan nila at sabay na ngumiti, "I'm just glad that he's out of your life, Mori. Ayaw ko talaga sa lalaking yon! Tiniis ko lang dahil mahal mo." halukipkip ni daddy. Right. I forgot! Matagal na niyang ayaw kay Raymond noon. Kahit nung araw ng kasal namin, tutol parin si daddy. To the point na binantaan niya akong tatanggalan ng mana kung itutuloy ko ang kasal... Sadyang matigas ang ulo ko kaya ayun! Namatay ako ng maaga! "It's dinner time. Tara na sa hapag. Let's celebrate that our daughter is finally freed!" tili ni mommy na ikinatawa ko. The next day ako ang hot topic ng buong campus. Ako at si Raymond at yung rejection. “Huy! Narinig mo ang balita?” “Alin? Yung Faundo-Curtez break up ba?” “Shh… nandyan si Moriah! Manahimik kayo.” Sige lang. Chismis pa more. “Caitlin.” Napahinto ako sa paglalakad. I know that voice. Hinding hindi ko iyon makakalimutan! Lumingon ako sa likod. At sa di kalayuan sakin nakatayo si Tobias Victorino Devereux. Isa pang taong kelangan ko turuan ng leksyon. Pero bakit parang may kakaiba sa kanya? I don't remember us talking or socializing back in college. Talaga bang nabago ko ang nakaraan? "Caitlin. Is it true? Di po tinanggap yung marriage proposal ni Faundo?" taas kilay niyang tanong sakin. Umikot ang mga mata ko, "Umabot nadin pala sayo ang balita?" humalukipkip ako. Naglakad siya palapit sakin at ngumiti, "Ofcourse! Basta tungkol sayo— sa inyo ni Faundo, updated ako lagi." aniya. badump badump "Ah talaga? So ano ngayon? Naka isang puntos ka na naman ba?" "Yes. Naka isang puntos na naman ako. Dahil pinagpustahan ka namin noong high school." pag amin niya. Nanlaki ang mga mata ko. The fck?! Tama ba iyong narinig ko?! Pinagpustahan? Noong high school pa lang? SLAP! Nagulat ako nung lumapat ng malakas ang kamay ko sa pisngi niya. I didn't even realize na nasampal ko na siya! " I... Victorino, di ko...." sinasadya? Heck! Sa galit ko ngayon sa nalaman ko, deserve niya yan! "Ha!" tawa niya. Hinimas niya ang pisngi niyang namumula, "I didn't know you had it in you to be violent, Caitlin." Violent? Kulang pa iyan, hayop! Lalong nag usok ang tainga ko sa sinabi niya. "My gosh. Nakita niyo iyon?" "Ang lakas ng sampal!" "Rivals yan sila sa acads diba? Baka tungkol dun ang pinagawayan?" "Pwede din dahil kay Raymond? Kasi diba rivals din si Toby at Ray sa sports and elite circle?" Pesteng mga marites! Walang ibang alam gawin kundi mag tsismisan! Tumalikod ako at naglakad palayo. Pustahan pala, ha. Pinagpustahan niyo ako ni Raymond? Since high school?? Fine! Pupusta din ako. "You just earned your spot on my hitlist, Victorino. Let's see you laugh by then." bulong ko sa hangin.Huh? Tama ba ang narinig ko?! Gusto niya akong pakasalan? Why? Para ipagyabang kay Raymond na siya ang nanalo sa pustahan nila? Ano role ko dun? Trophy wife? Is marriage just a game to him?? Nagngitngit ang ngipin ko, “Why would you want to marry me? Parte parin ba ito ng pustahan niyo ni Raymond?” Halata ang gulat sa mukha niya. “Anong pustahan ang sinasabi mo, hija?” taka at nag-aalalang tanong ni Lolo Vic. Lumingon ako sa kanya, “Itanong mo po sa magaling mong apo, Lolo Vic. Dahil siya ang nakakaalam ng katotohanan.” “What is the meaning of this, Victorino? Anong pustahan?!” bulyaw ng matanda sa apo niya. Naguiguilty ako na dinamay ko si Lolo Vic dito. Pero buhay ko ang nakataya. Future ko yun! Alam ko ang pangako niya sa Lolo Caesar ko, pero… wala siyang alam sa pinaggagawa ni Victorino! “Gramps, let me explain.” may takot sa tono ng boses niya ngayon. Pilit na humakbang si Lolo Vic palapit ngunit napasapo siya bigla sa dibdib niya. Agad akong tumakbo sa kan
Baby, my ass!Nilayo ko ng bahagya ng ulo ulo ko sa kanya, “So in love ka na sakin niyan? May baby ka pang nalalaman.”Laglag panga niya akong tiningnan, magsasalita pa sana siya nang may kumalabog. Sa harap namin.“Moriah! Ito ba?! Siya ba dahilan kung bakit mo tinanggihan ang alok kong kasal?!” bumulaga sa harap ko si Raymond. Sa likod naman niya si Janessa. “Faundo, hold your temper. Baka nakakalimutan mo kung nakanino kang teritoryo?” banta ni Victorino sa kanya. Natawa si Raymond, “Shut the hell up, Tobias! Hindi ikaw ang kinakausap ko!”Nagulat ako nang kwelyuhan siya ni Victorino, “She's my date, stupid. So kung kakausapin mo siya, kakausapino din ako.”Umangat ng isang dangkal sa lupa ang mga paa ni Raymond. Ngayon ko lang napansin na mas matangkad at malaki sa kanya si Victorino. “Toby, stop! Ibaba mo si Ray!” natatarantang sigaw ni Janessa. Pero di siya pinakinggan ng pinsan. “Victorino, put him down.” tikhim ko, at agad naman niyang sinunod. Tumawa si Raymond ng makawa
"Mori! Anak! May bisita ka!" dinig kong sigaw ni daddy mula sa garden kung saan siya nagdidilig ng flowers.Bumaba ako ng treadmill at nag punas ng pawis."Sino po, dad?" tanong ko.Sino naman bibisita sakin ng weekends?"Basta bumaba ka na lang dito!" si mommy naman ngayon.Sumimsim ako sa tumbler ko habang pababa ng hagdan.Muntik na ako maging water spray ng tumambad sa harap ko ang nag isang Victorino.Naka suot siya ng dark gray slacks, coffee brown shirt, at brown dress shoes.Naka sleek back din ang kanyang hanggang liig na curly black hair.Aba! Ano meron??"Good morning, Caitlin. Morning workout?" aniya.Kumunot ang noo ko, "Ano ginagawa mo dito?" Pinagplaplanuhan pa kita. Bakit ka nasa bahay namin?!Ngumiti siya, "Ayain sana kita ng date. Kung hindi ka busy?"Date? Ito ba yung karugtong ng 'pustahan' nila ni Raymond?!Hindi parin pala tapos?!"Busy ako." maikli kong sabi sabay lakad patungong kusina."No, you're not. Kasasabi lang ng parents mo." sumunod siya sakin."Yes, I
I fcking went back to the past! Or did I just time travel? Posible ba yun?? O time travel ang ginawa ko? Pareho lang ba iyon? Posible man o hindi, time travel man o hindi ang mahalaga pwede kong baguhin ang takbo ng buhay ko ngayon! "Uhmm... Riah?" bumalik ang tingin ko sa lalaking kanina pa nakaluhod sa harap ko. "Di mo ba narinig yung tanong ko?" takang sabi ni Raymond. Ngumiti ako, "Of course I heard you." Humanda ka ngayon. Napabuntong hininga siya at ngumiti ulit, "And? What's your answer? Naghihintay ang lahat." aniya. My answer? I said yes in the past. At ginamit mo lang akong panakip butas sa relasyon at mala demonyong plano niyo ni Janessa! Never again. Once is enough, Ray. "My answer is..." "Grabe naman. Pasuspense pa tong si Moriah, eh!" "Kaya nga, naiihi na ako sa kilig kanina. Ngayon naiihi sa kaba." "Same. Paano kung mag 'no' siya?" Dinig ko ang bulong-bulungan nila. Nilakihan ko ang ngiti sa asking mga labi. Kita ko ang hopeful look sa mukha ni Ray, "I'm
"Babe, kelan ba yan mamamatay? Isang buwan na yan sa ospital, buhay parin! Akala ko ba magaling yung hitman mo?! " matinis na boses ng isang babae ang narinig ko. At dahil sa kanya ay nagising ako."Hush, babe. Baka may makarinig sayo." boses naman ng isang lalaki ang narinig ko.Hindi ako pwede magkamali. Boses yun ni Raymond. Ang asawa ko. Sino kausap niya? Sino yung babae? At... babe?"VVIP room naman ito eh. Tyaka comatose si Moriah. So sino makakarinig satin?" sambit nung babae.Sinubukan kong igalaw ang mga daliri ko. Pero di ko sila maramdaman. Bakit di ako makagalaw? Kahit ulo ko di ko mapihit para lingunin kung saan nakatayo sila Raymond."I know, babe. Pero ingat parin tayo. Lalo na sa publiko. Di nila pwede malaman na tayo ang pasimuno ng lahat." mahinang sabi ni Raymond.Pasimuno? Ng lahat?"Oh, right! Before I forget pala," maarteng sabi nung babae.Dinig ko bawat hakbang ng kanyang high heels sa sahig. Sunod dun ay ang tunog ng mga papel na inabot niya kay Raymond."Cong







