LOGINHindi ko alam kung matutuwa ba ako na ganito siya ngayon o hindi. Ipinagpapasalamat ko na nagising pa siya ngunit bakit kailangang ganito? Damn it, Sebastian.Nang sumapit ang gabi ay umuwi na ang apat. Nakatitig lang ako sa kaniya habang natutulog. Iniisip kung hanggang kailan siya ganito. Iniisip kung kailan magbabalik ang alaala niya dahil kahit masaya akong nagising na siya, alam ko sa sarili kong nahihirapan ako sa sitwasyon ngayon.Lalo na kay Celestine.Hindi ko pa muli ito nakikita mula nang magising si Sebastian. Hindi pa niya alam ang kasalukuyang nangyayari. But I was thinking if I could bring her here dahil baka makatulong kay Sebastian na makaalala. Kinuha ko ang cellphone ko nang maisip ang bagay na 'yon. Agad na dinial ko ang number ni Emerald. Nakailang ring pa iyon bago niya tuluyang sagutin. "Em, can you bring Celestine here tomorrow? Ipapasundo ko kayo riyan," sambit ko agad sa kaniya nang sagutin niya ang tawag ko. "Is that mommy? Can I talk to her?" Dinig kong
Hindi ito sumagot. Maya-maya pa, dahan-dahan itong nagmulat ng mga mata kaya sinalubong ko agad ang tingin niyang iyon. Ilang segundo kaming nagkatitigan hanggang sa naging minuto bago kumunot ang noo nito at iniwas ang tingin sa 'kin. "W-where am I..." He mumbled and looked around him before looking at me again. "W-who are you?"And there, I know it in myself and proved it that my heart is completely damaged at that point.I barely live the life I promised to cherish. I had argued with myself tonight and it took advantage of all the hopes I miscarried. The void I never desired to shelter had triggered my longing for happiness. It seeks tranquility. It searches for freedom; I ask for silence.I'm clueless about the healing process I'm taking— unaware of the purpose of all the disturbances, grieving, and disappearance; the sudden weak hours, vulnerability, and longing for existence.This emptiness grows more soundly than my daily progress. I can't illustrate what more mistakes and lon
"Mag-ingat kayo, bro. There are many securities around their villa. Marami namang magbabantay sa kaniya kaya hindi 'yan makakaalis basta-basta." Dinig kong bilin nito kay Rafael."That's for sure," Rafael answered. Ramdam ko ang pag-init ng buong mukha ko dahil sa iritasyong nararamdaman.Nang umalis kami sa ospital ay hindi na namin hinintay ang iba na dumating. We arrived at the villa quietly. Buong byahe ay wala akong kibo dahil pakiramdam ko ay pagod na pagod na ang katawan ko—lalo na ang isip ko.Ni hindi ako sigurado kung makakapagpahinga ba ako nang maayos dahil sigurado akong guguluhin lamang ako ng sitwasyon at kondisyon ngayon ni Sebastian. Maging si Celestine ay sigurado akong patuloy rin ang labis na pag-aalala sa daddy niya."I'm fine here, Rafael. Masyado na akong pagod para magtangka pang umalis at bumalik sa ospital," tamad na sinabi ko sa kaniya nang makapasok na kami sa bahay.Tahimik na ang buong paligid dahil malalim na rin ang gabi. Sigurado akong nagpapahinga na
"Alam nating lahat dito na hinding hindi ka hahayan ni Basti sa mga plano niya. He is fighting for his life to kill you. You know what? Celeste made the right choice. It was a blessing in disguise that you fell in love with her sister Agatha dahil pareho niyong hindi naranasan ang totoong pagmamahal," Tristan replied to him.Agad na napatingin ako kay Jaxon dahil sa sinabing iyon ni Tristan. The pain in his eyes I saw become worse. I no longer knew what else I would feel at this point; whether conscience or anger."Tristan, tama na, please..." bulong ko sa kaniya dahil alam ko na ang susunod na mangyayari.Muli ay hindi man lang ako tinapunan ng tingin nito at nanatili lamang kay Jaxon.Maya-maya pa, narinig ko na ang sunod-sunod na pagpapakawala ng malulutong na mura ni Jaxon kaya napayuko na lamang ako. Ramdam ko pa rin ang panghihina ng tuhod ko maging ang patuloy na panginginig nito."You know what? You should also fight for your position in your own family dahil tingin ko ay mas
Nagsimulang magtaas-baba ang dibdib ko dahil sa paghahabol ng hininga ko. My heart is burning so as my eyes. Pakiramdam ko ay unti-unting nasusunog iyon."T-tapos ano? Ito lang ang gagawin mo? Sinabi ko sa 'yo noon na handa akong tulungan ka kahit gamitin mo pa ako pero malalaman ko na matagal mo na palang karelasyon ang kapatid ko! Na sa loob ng tatlong taon natin ay plano mo lang pala talaga akong gamitin sa pagiging ganid mo sa kapangyarihan!""Hindi 'yan ang intensyon ko sa'yo, alam mo 'yan!""A-at ano pala? You just said how much you love my sister over me... na siya talaga ang mahal mo..." I halted when I needed to catch a breath.Napahawak ako sa dibdib ko dahil sa paninikip no'n."I was fucking ready to spend the rest of my life with you but you betrayed me! N-na sa sobrang mahal kita ay hindi kayang tanggapin ng isip ko 'yong nakikita ko sa'yo ngayon dahil gusto ko pa ring manatili kang mabuting tao para sa'kin... You almost raped me, Jaxon. I miscarried my child that night a
Parang pinipiga at dinudurog ang puso ko nang mga oras na iyon kasabay ng paninikip ng dibdib ko. Na sa sobrang bigat ng lahat sa akin ay hindi ko na alam kung paano pa iiyak. Na sa sobrang bigat ay tila hindi na kinakaya ng sistema ko ang lahat. This is heavy and disturbing at wala akong magawang kahit na ano!"G-gusto kong may magawa! Gusto kong may maitulong! Bakit ba pinipigilan ninyo ako?! Okay ako! Hindi ako pagod! Hindi ako mahina! Mananatili ako rito hangga't magising siya! Huwag niyo akong diktahan!" Hiyaw ko at sa sobrang galit na nararamdaman ko ay napatakbo na lang ako palabas.Takbo lang ako nang takbo hanggang makarating ako sa parking lot ng hospital. Pabagsak akong naupo sa isang gilid doon at doon sumigaw nang sumigaw dahil pakiramdam ko ay nasusunod ang puso ko nang paunti-unti. Pakiramdam ko ay unti-unti akong pinapatay ng sitwasyon na ito at wala man lang akong magawa.I'm hurting for Sebastian. Mas nahihirapan at nasasaktan ako para sa kaniya dahil wala man lang a







