로그인Lumalim na ang gabi. Selene is quite tipsy at hindi ko na siya makausap nang maayos. Ngayon nga ay nagpaalam ito na magbabanyo kasama si Ino, the owner of this bar na kaclose din namin.
Habang naghihintay ay tumunog ang cellphone ko. It’s an unknown number. Matagal kong tinitigan iyon bago sinagot.
“Hello?”
“Go downstairs. At the back patio.”
The voice is not familiar, but it’s a woman’s voice. Hindi agad pumasok sa isip ko na baka si Amara iyon dahil kilala ko ang maarte niyang boses. May kutob akong hindi maganda. Ininom ko ang last shot ng whiskey saka nagdesisyong bumaba na.
Pagdating ko sa back patio ay wala akong nadatnan. Walang gaanong tao roon dahil lahat ay nasa loob at nagpapakalunod sa alak. Pabalik na sana ako sa loob ng bar ngunit bumagsak na ako sa lupa nang may malakas na bagay na lumanding sa likod ng ulo ko.
“Found you, you bitter whore.” It was Amara.
Hindi ko pa nga nababawi ang sarili ko mula sa pagkahilo ay muli niya akong hinampas sa tiyan.
“Hold her tight! Make sure that psycho bitch doesn’t get away!” She ordered whoever was there.
Nang imulat ko ang mga mata ko ay tumambad sa akin ang mukha niyang may pasa pa dahil sa ginawa ko sa kanya noong nakaraan sa harap ng tower ni Jaxon. Hawak ako ng dalawang lalaki sa magkabilang kamay. Ramdam ko pa rin ang pagkahilo ko at ang mabigat na sakit na iyon sa tiyan ko.
“Now beg, bitch. How will you fight back when you’re this weak? Your own family is slowly stripping away your Consunji identity. How does that feel, huh?” She asked arrogantly. I sarcastically laughed.
“Ipaabot mo na lang ang pasasalamat ko sa kanila kapag nagtagumpay kang patayin ako rito ngayon… dahil kung hindi…” I halted and smirked at her.
Kumislap ang takot at kaba sa mga mata niya. Sinulyapan ko ang baseball bat na hawak niya. I can see her hands were trembling. Hindi niya kayang pumatay hanggang sa hindi ito nagmumukhang aksidente gaya ng ginawa niya sa akin noon.
“I will fucking blow your brain using that bat you’re holding. Yun ay kung may utak ka,” pagpapatuloy ko.
Amara laughed nervously. “You still know how to brag even when you’ve got no one left to fight. Let’s see if you can still say that after I do what I’m going to do to you.”
Pagkatapos niyang sabihin iyon ay buong lakas niyang pinalo muli ang tiyan ko. Hindi pa nga ako nakakarecover sa sakit ay sinunod niya ang mga braso ko, pagkatapos ay ang mga binti ko. Kung hindi lang ako hawak ng dalawang lalaking ito ay tuluyan na akong hahandusay sa lupa.
Hindi pa nakuntento si Amara at malakas namang pinalo ang mga paa ko nang paulit-ulit na para bang nais niyang durugin iyon.
“I should’ve done this a long time ago, but Jaxon kept stopping me because he still felt sorry for you. But after what you did to us, you don’t deserve anyone’s pity anymore, Celeste. I’m not even worried about going to jail after this, because I know Mom and Dad will do everything to keep me out,” she went on, striking me over and over across different parts of my body.
“And you? You have no one. No one loves you. No one’s going to save you. No one will ever accept you—so what’s the point of you even living? Just die already. Disappear from our lives!” she screamed in rage.
Nang bitawan ako ng dalawang lalaki ay bumagsak na ako sa lupa nang wala nang maintindihan. My last straw was the heavy blow on my stomach before I coughed blood.
Amara grabbed my chin firmly. "Now let me hear you apologizing. Apologize to me if you want me to spare your useless life."
Nanghihina man ay inangat ko ang tingin ko sa kanya. Bakas na bakas ang kasamaan sa mga mata niya. That she wanted more of this. At hindi siya titigil kahit pa makuha niya ang nais niya.
"Apologize, Celeste," she ordered firmly.
"I-I'm sorry..." Nahihirapan kong sambit.
Satisfaction clouded her face. She was about to say something, but immediately stopped when I smirked at her.
"S-sorry if you’re so insecure about me that you need to hear me apologize just to convince yourself you’ve won—that you’ve beaten me. Sorry that you’re pathetic. Sorry that you’re begging for attention and love from people who were mine to begin with. Sorry that everything you have now, you had to steal from me—because the truth is, you’re nothing without me, Amara. Sorry if--"
Hindi ko na natuloy ang sasabihin ko dahil malakas niya akong sinampal saka tinadyakan sa tiyan.
"Fucking bitch...!" She yelled at paulit-ulit akong tinadyakan.
“I hope you learn your lesson here, Celeste—never, ever go against me again. You’re already nothing, but I’ll make sure to destroy what’s left of you until there’s nothing remaining but your empty shell. No heart. No soul.”
And after that, they left me there under the moonlight—barely breathing, barely able to move. And for the first time in so long, the tears I’d kept buried flowed endlessly, like a faucet left open.
Bago pa ako mawalan ng malay, may nakita akong anino ng lalaki na papalapit sa akin.
Kinagat ko ang ibabang labi ko at saglit na tiningnan siya at muling ibinalik ang tingin kay Jaxon at Pantaleon. Ang matandang ito ay nakangisi lamang habang pinagmamasdan ako."Huwag kayong makialam dito, Hyacinth. I should've done this a long time ago! Bago pa man lumala at lumaki ang gulo na ito! Matagal na dapat! Kapag hinayaan ko na naman sila, para ko na rin silang binigyan ng isa pang pagkakataon para patayin ako at ang sarili kong pamilya!" Puno ng hinanakita na sinabi ko sa kaniya.Huminto ito sa gilid ko malayo sa 'kin kaya umiling ako. Nanatili ang tingin ko kay Jaxon na ngayo'y matalim na ang tingin sa 'kin."You know what? Looking at you like this disgusts me. Na kung hindi lang dahil sa kagustuhan kong patayin ka ngayon ay hinding-hindi kita titingnan dahil nak
Matapos ang tagpong iyon ay tumulak na ako patungo sa presinto. Napag-alaman kong wala pa ang mga pulis na may dala kay Pantaleon kaya bumalik muna ako sa kotse ko. Bigla kong naalala ang baril na binigay sa akin ni Hyacinth nang hindi alam ni Sebastian kaya mabilis kong kinuha iyon sa pinaglagyan ko nito. Napatitig ako roon. Nang iangat ko ang tingin ko ay saktong tumambad sa harap ko ang sasakyang may lulan sa mga taong sumira ng buhay at pamilya ko. Ramdam ko ang pagpuyos ng galit ko nang makita ko si Pantaleon.Mabilis kong tinago iyon sa likod ko at bumaba na. I was about to take a step forward when a gunshots filled the whole area. Halos humiwalay ang kaluluwa ko sa katawan ko nang makita kong isa-isang bumagsak ang mga pulis at duguan na ang mga ito.Inaatake ang buong lugar ng mga tauhan ni Jaxon! Sigurado ako roon.
Padarag akong tumayo para sana puntahan siya ngunit natigilan ako nang kumalabog ang pintong iyon at iniluwa nito si Celestine. Nakita ko ang mabilis na pagbaling ni Sebastian ng tingin sa bata nang mabilis itong tumakbo patungo sa kaniya."Daddy! I missed you so much..." Celestine softly said to her dad na ngayon ay hindi na malaman ang gagawin, tila litung-lito ito lalo na nang yakapin siya ni Celestine nang umakyat na ito sa kama.Mabilis akong lumapit sa kanilang dalawa at saglit na sinulyapan si Irene. Bakas ang galit sa mga mata niya."Family time," I whispered to her at pasimpleng tinulak siya palayo.Nang ibaling ko ang tingin ko kay Sebastian ay nakita ko agad na nahihirapan at tila nasasaktan ito sa paraan
Patuloy ang pagmamasid ko sa kanilang dalawa habang ramdam ko ang pagkati ng puso ko sa maraming piraso. Gusto ko nang umalis dahil hindi ko na kaya ang mga nasasaksihan ko ngunit hindi magawang humakbang ng mga paa ko dahil sa panghihina.Pakiramdam ko ay tinotorture ako sa mga nasasaksihan ko. Lalo na nang makita ko kung paano pumulupot ang kamay ni Sebastian sa baywang ni Irene at pinaupo ito sa tabi niya. Sobrang lapit nila sa isa't isa at tila ini-enjoy iyon ni Irene kahit alam niya ang totoong sitwasyon.Anong gusto niyang palabasin ngayon?"Mas gusto mo bang tinotorture ang sarili mo kaysa umalis ka muna rito?" Tanong sa akin ni Hyacinth nang maupo siya sa tabi ko. Pabagsak niyang inilagay ang mga dala niyang pagkain sa mesa kaya naagaw namin ang atensyon ng dalawa na
Hindi ko alam kung matutuwa ba ako na ganito siya ngayon o hindi. Ipinagpapasalamat ko na nagising pa siya ngunit bakit kailangang ganito? Damn it, Sebastian.Nang sumapit ang gabi ay umuwi na ang apat. Nakatitig lang ako sa kaniya habang natutulog. Iniisip kung hanggang kailan siya ganito. Iniisip kung kailan magbabalik ang alaala niya dahil kahit masaya akong nagising na siya, alam ko sa sarili kong nahihirapan ako sa sitwasyon ngayon.Lalo na kay Celestine.Hindi ko pa muli ito nakikita mula nang magising si Sebastian. Hindi pa niya alam ang kasalukuyang nangyayari. But I was thinking if I could bring her here dahil baka makatulong kay Sebastian na makaalala. Kinuha ko ang cellphone ko nang maisip ang bagay na 'yon. Agad na dinial ko ang number ni Emerald. Nakailang ring pa iyon bago niya tuluyang sagutin. "Em, can you bring Celestine here tomorrow? Ipapasundo ko kayo riyan," sambit ko agad sa kaniya nang sagutin niya ang tawag ko. "Is that mommy? Can I talk to her?" Dinig kong
Hindi ito sumagot. Maya-maya pa, dahan-dahan itong nagmulat ng mga mata kaya sinalubong ko agad ang tingin niyang iyon. Ilang segundo kaming nagkatitigan hanggang sa naging minuto bago kumunot ang noo nito at iniwas ang tingin sa 'kin. "W-where am I..." He mumbled and looked around him before looking at me again. "W-who are you?"And there, I know it in myself and proved it that my heart is completely damaged at that point.I barely live the life I promised to cherish. I had argued with myself tonight and it took advantage of all the hopes I miscarried. The void I never desired to shelter had triggered my longing for happiness. It seeks tranquility. It searches for freedom; I ask for silence.I'm clueless about the healing process I'm taking— unaware of the purpose of all the disturbances, grieving, and disappearance; the sudden weak hours, vulnerability, and longing for existence.This emptiness grows more soundly than my daily progress. I can't illustrate what more mistakes and lon







