Mag-log inMaliit lang ang single bed sa ospital, at sa masikip na espasyong iyon, nakakulong ako sa ilalim ni Vicento.Dahil sobrang intense ng lahat, gusto ko nang kagatin ang kumot para hindi ako mapalakas ng boses. Napansin ni Vicento ang iniisip ko kaya agad niya akong hinalikan sa labi.“Baby, huwag mong kagatin ang kumot, marumi iyan.”“Vicento...” mahigpit akong kumapit sa matibay niyang likod.“Kagatin mo na lang ako.”May boses ng nurse mula sa labas ng pinto. Inakala ni Jason na may hindi pa kami tapos na ritwal kaya natural na hindi niya pinapasok ang kahit sino para istorbohin kami.Paano kung may makakita sa amin ngayon? Bukas nasa front page na kami!Hindi nila alam na si Vicento at ako ay simpleng “physical training” lang ang ginagawa.Noong kaluluwa pa ako, nakita ko sina Denver at Nica sa mga hindi angkop na sitwasyon at labis akong nandiri noon. Pero ngayon, napagtanto kong mabilis pala akong mapapahiya sa sarili kong sinabi."Vicento..." bulong ko sa tenga niya."Shh... let's
Marahan niyang tinapik ang likod ko, parang batang inaalo.“Ayos lang, huwag ka nang umiyak, nakabalik ka na.”Inilayo ko nang bahagya ang mukha ko habang pinupunasan niya ang mga luha sa gilid ng mga mata ko.“Siya nga pala…”Bigla kong naalala ang isang bagay. May kapalit ba talagang ibinigay siya kay Master Wu? Hindi mawala sa isip ko iyon, at gusto kong malaman kung may masakit ba sa kanya.“Ano’ng problema?”Tumalon ako mula sa kandungan niya at agad sinimulang hubarin ang damit niya. Baka may sugat siyang itinago na hindi ko nakita.Hinawakan niya ang kamay ko habang may helpless na ngiti sa labi niya.“Baby, ospital ito, hindi convenient para diyan sa gusto mong mangyari. Baka may nurse na pumasok mamaya para tingnan ka.”Wala akong pakialam kung ano man ang isipin niya. Walang mas mahalaga sa akin kaysa sa kalagayan niya. Mabilis kong hinubad ang coat niya, pagkatapos ang sweater niya.“Ria, huwag dito…” mabilis na namula ang tenga ni Vicento.Gwapo na siya noon pa man, pero l
Tinakpan ni Mama ang kanyang mukha habang patuloy na tumutulo ang luha sa kanyang baba. Paos ang boses niyang nagsalita. “Matagal na siyang umalis sa mundong ito.”Parang nawalan ng buhay ang mukha ni Edmund. Malakas niyang sinampal ang sarili niyang mukha. “Hindi siya ang dapat mamatay… ako iyon. Ako ang nagkulang sa inyong mag-ina.”Mukhang nag-aalala si Vicento. “Mama, naiintindihan ko ang sitwasyon ng anak ninyo, pero huli na ang lahat ngayon. Ang tanging magagawa natin ay mapanatili ang katawan niya. Hindi maaaring masyadong matagal na mahiwalay si Ria sa katawang ito, kung hindi ay may masamang mangyayari.”Dahil sa paalala niya, mabilis na pinunasan ni mama ang kanyang mga luha. “Ano ang kailangan kong gawin? Bakit ba umalis si Ria sa katawan?”“Sa madaling salita, pag-aari ni Miss Canlas ang katawang ito. Hindi pa lubusang nagsasanib ang kaluluwa ni Ria dito. Kapag nakaranas siya ng matinding pangyayari, madaling makakawala ang kanyang kaluluwa sa katawan. Kaya kailangan natin
Sa ospital, dumating na sina Mama at Edmund. Nang makita ni Mama ang katawan ni Ria Canlas na nakahiga at natutulog sa kama, agad namula ang kanyang mga mata.“Ria, anong nangyari?”Alam niya ang sikreto ko, pero si Edmund ay hindi. Nang makita niyang parang natutulog lang si Ria Canlas, hindi siya nag-alala.Mahina niyang sinabi sa tainga ni Mama, “Huwag kang mag-alala. Sabi ni Jason, nawalan lang ng malay si Ria. Ayos lang siya.”Pagkarinig sa walang pakialam niyang tono, biglang lumingon si Mama at masamang tiningnan siya. “Tumahimik ka! Ano’ng karapatan mong magsabi ng ganyan?”Inakala ni Edmund na dala lang iyon ng pagbabago ng hormones dahil sa pagbubuntis nito kaya hindi siya nagalit.“Sige na, sige na, kasalanan ko lahat. Huwag ka nang magalit.”Nang makita ni Mama na wala pa rin siyang kaalam-alam, lalo siyang nagalit.“Ikaw ang may kasalanan kung bakit naging ganito si Ria! Lumayas ka! Ayokong makita ka!”Walang ideya si Edmund kung gaano katakot si Mama. Nawala na nga niya
Hindi ko alam kung ano ang balak gawin ng master kay Vicento, pero alam kong walang anumang bagay na nakukuha nang walang kapalit. Kung ang kapalit niyon ay ang pagsasakripisyo ni Vicento, mas gugustuhin ko pang mamatay.Sapat na ang pagmamahal na ibinigay niya sa akin; hindi ko karapat-dapat ang lubos niyang pagsasakripisyo. Paulit-ulit kong ibinangga ang ulo ko sa kahoy na pinto, ngunit sa bawat pagkakataon ay tinataboy ako ng ginintuang liwanag at napapaatras.Ano pa ba ang maaari kong gawin?Tumingala ako sa rebultong nakaupo sa mataas na lotus platform sa pangunahing bulwagan, lumuhod sa sahig, at paulit-ulit na lumuhod.Kung may kailangang mamatay, sapat na ang kamatayan ko; kailangang mabuhay ni Vicento. Wala na akong buhay, wala nang katawan—ang natitira na lamang sa akin ay isang hibla ng kaluluwa. Wala na rin akong anumang mawawala.Sumikat sa akin ang liwanag ng Budismo sa bulwagan, at nakaramdam ako ng kaunting init. Bigla akong tumingala, na para bang nakakita ako ng baha
Hindi kailanman naging madaldal si Vicento. Kadalasan kapag kasama niya ako, tahimik at reserved lang siya, nakatingin sa akin gamit ang malalambing niyang mga mata. Pero ngayon, nang wala akong maibigay na kahit anong tugon sa kanya, bigla siyang naging napakadaldal. Hindi ko alam kung saan niya balak magmaneho, pero sa sandaling iyon, hindi maipaliwanag na gumaan ang pakiramdam ko. Kahit walang makarinig sa boses ko, hindi pala ako iniwan ng mundo; nandiyan siya. Siya ang buong mundo ko. “Ria, dati takot na takot ka sa akin, siguro dahil hindi ako madalas ngumiti. Pagkatapos nating magsama, natakot akong matakot ka pa rin sa akin kaya palihim akong nag-practice ngumiti nang maraming beses.” “Hinding-hindi ko malilimutan ang araw na iniangat mo ang palda mo at pumasok sa malamig at walang-buhay na attic ng pamilya Victorillo. Para kang isang munting engkantada.” “Tuwing pumupunta ka sa pamilya Victorillo, palagi kitang pinapanood nang palihim mula sa dilim. Noon, pakiramdam ko i
Natakot ako dahil ang paraan ng pagtingin niya sa akin ay hayagan, walang bahid ng pagkagulat o pagtatago.“A-Ayoko, salamat.”Pakiramdam ko ay kakaiba ang tingin niya, masyadong matindi, kaya mahirap siyang titigan nang diretso.“Magpahinga ka muna, at samahan mo ako mamayang gabi sa Shinggu Tower
"Magaling ang ginawa mo kanina," sabi pa ni Vicento.May kutob akong may mali sa kanya, pero hindi ko matukoy kung ano iyon.Tumango ako nang habang tuliro pa rin. "Salamat.""May pagtitipon sa susunod na dalawang araw. Narinig kong nakatanggap ang Shinggu ng isang batch ng mga bihirang kayamanan.
Matamang nakatitig sa akin si Denver, halatang pagod na pagod na siya at ang mga mata niya ay nakikitaan na nawawalan na ng pag-asa."Patay na ang iniibig ko, kaya wala nang saysay kung sino man ang mapangasawa ko. Ikaw na ang bahala sa lahat, tita."Tsk, napakamapagmahal na lalaki.Noong nakikipag
"Ikaw, Denver?" tanong ni Lolo Arnulfo sa kanya. "Dahil ginusto mo ang sitwasyon na ito, anong plano mo sa bata?"Nakatutok ang lahat ng mata kay Denver. Alam naman ng lahat na hindi niya pananagutin ang bata dahil nanggaling mismo iyon sa bibig niya. Ngayon na alam na niya ang kanyang kondisyon, m







