로그인Hindi kailanman naging madaldal si Vicento. Kadalasan kapag kasama niya ako, tahimik at reserved lang siya, nakatingin sa akin gamit ang malalambing niyang mga mata.Pero ngayon, nang wala akong maibigay na kahit anong tugon sa kanya, bigla siyang naging napakadaldal. Hindi ko alam kung saan niya balak magmaneho, pero sa sandaling iyon, hindi maipaliwanag na gumaan ang pakiramdam ko.Kahit walang makarinig sa boses ko, hindi pala ako iniwan ng mundo; nandiyan siya.Siya ang buong mundo ko.“Ria, dati takot na takot ka sa akin, siguro dahil hindi ako madalas ngumiti. Pagkatapos nating magsama, natakot akong matakot ka pa rin sa akin kaya palihim akong nag-practice ngumiti nang maraming beses.”“Hinding-hindi ko malilimutan ang araw na iniangat mo ang palda mo at pumasok sa malamig at walang-buhay na attic ng pamilya Victorillo. Para kang isang munting engkantada.”“Tuwing pumupunta ka sa pamilya Victorillo, palagi kitang pinapanood nang palihim mula sa dilim. Noon, pakiramdam ko isa ak
Nakahiga si Lola sa kama, hindi pa rin niya maigalaw ang katawan niya. Mahinang bumulong si Aling Sita sa tabi ng tainga niya, “Donya Agatha, dumating si Mr. Victorillo para bisitahin kayo.”Hindi ko alam kung paano kinausap ni Vicento si Lola tungkol sa paglilipat sa kanya rito, pero mukhang lubos na nagtitiwala si Aling Sita sa kanya.“Lola, nakikita mo ba ako?” dali-dali akong lumapit sa tabi niya at nagtanong.Dumaan ang tingin niya sa akin at huminto kina Denver at Vicento na nasa likuran ko.“Ikaw...” Bigla siyang naging sobrang emosyonal nang makita si Denver at nauutal na sinabi, “Layas!”Hindi pa ganap na bumabalik ang pagsasalita niya kaya paisa-isang salita lang ang kaya niyang bigkasin. Pagkatapos ng ilang araw na pahinga, mas maganda na ang kutis niya kumpara noong huli ko siyang nakita, at tumaba pa siya nang kaunti.Namumula sa galit ang matanda niyang mukha habang matalim na nakatitig kay Denver.Nawalan ng masabi si Denver at namutla ang mukha. “Lola, ako…”Wala nang
Ito lang ang tanging paraan para makasagot ako sa kanya.Napakamaalalahanin niya; sinabi ko noon sa kanya na kapag galit ako ay nakakalikha ako ng hangin, kaya alam niyang hangin ang tanging paraan na magagamit ko.Naalala niya ang bawat salitang sinabi ko. Hindi niya kailanman inisip na darating ang araw na kakailanganin niya ang ganoong klaseng pag-iingat para lang malaman kung naroon pa rin ako. Gaano kaya kasakit para sa kanya ang sitwasyong ito ngayon?Nilamon ng dilim ang buong silid.Nararamdaman kong nagsitayuan ang balahibo nina Denver at Jason.Oo, kung ako man ang nasa kalagayan nila, kahit pinakamalalapit kong kaibigan ay matatakot din. Sa madilim na gabi, may isang pares ng matang hindi nakikita na nakatingin sa kanila.Nanginginig ang boses ni Denver nang tawagin niya ako. “Ria, nandito ka talaga.”Binuksan ni Jason ang ilaw, at nang muling mapuno ng liwanag ang bawat sulok ng silid, nakita ko ang mapupulang mata ni Vicento. Hindi siya umiiyak, pero bahagyang namumula an
Sa harapan ko ay nakatayo ang isang wax figure na kasinglaki ko mismo. Napakahusay ng pagkakagawa nito—halos kaparehong-kapareho ng dati kong anyo, maging ang tekstura ng balat ay eksaktong-eksakto.Lalo na ang mga mata—parang totoong mata ng tao.Walang sinumang craftsman sa mundo ang makakagawa ng ganoong klaseng pagiging makatotohanan maliban na lang kung tunay na mata ng tao ang ginamit.Mga mata ko iyon.Mahigpit kong kinagat ang aking labi. Gaano kalalim ang galit ng mga walang pusong halimaw na iyon? Paano nila nagawang gawin ito sa akin—patayin ako, pagkatapos ay lapastanganin pa ang bangkay ko nang ganito, ni hindi man lang ako mabigyan ng maayos na libing?Patuloy na tumulo ang mga luha ko habang nanginginig kong hinawakan ang wax figure. Nakalagay ang mga mata ko sa wax figure… kung ganoon, nasaan ang mga internal organs ko?Ginawa rin kaya nila iyong parang mga “artwork” na nakita ko kanina? Ang mga bituka ko, pinatuyo at ginawang parang beads?Nang mahawakan ko ang mga ma
Kung ikukumpara sa eksenang nasa harapan ko ngayon, masuwerte pa pala ang mga taong pinalalaki na parang mga hayop kanina.Dahil kahit pagsamahin pa ang lahat ng tao sa kwartong ito, hindi pa rin sila mabubuo bilang isang kumpletong tao.May nawalan ng kamay, may nawalan ng paa, at may nawalan ng ibang bahagi ng katawan. Mayroon pang isang magandang dalaga na kalbo.Narinig ko na noon na may mga taong may kakaibang mga hilig, gaya ng pagkahumaling sa ilang bahagi ng katawan ng tao.“Ano’ng nangyari sa mga katawan nila?”“Ibinenta.”“Isa itong napakalaking underground black market, nakakabaliw!”“At hindi lang iyan.”Sa simpleng pagtingin pa lang sa mga putol-putol na katawan, sumasama na ang sikmura ko at nakaramdam ako ng matinding awa.Dinala ako ni Officer Ramirez sa isa pang silid.Madilim ang kwartong iyon at puno ng mga modelong tao. Sa loob nito ay may iba’t ibang kalansay, eskultura, at maging mga ukit na kahoy.Sa mga glass display case, may sari-saring lalagyan, palamuti, at
Sa likod ni Vicento ay may mga pulis na naglalagay ng police tape upang harangin ang lugar. Mukhang may malaking nangyari sa repair shop noong araw na iyon.Nag-aalala ko siyang tinignan. “Ayos lang bang nandito ako?”“Huwag kang mag-alala, naka-block na ang lahat ng security camera sa paligid.”Tama nga naman—paano niya ako ilalagay sa panganib?“Maghintay ka na lang sa loob, sobrang lamig dito sa labas.”“Gusto lang kitang makita muna.”Ngumiti siya nang marahan. Habang pinagmamasdan ko ang ngiti sa labi niya, muntik ko nang makalimutan kung ano ang itsura niya noon. Bakit ko nga ba siya kinatakutan dati?Tinulak ko ang wheelchair niya paloob. “Ano’ng nangyari ngayon?”“Nagbayad ako ng mga tao para gumawa ng gulo sa repair shop. Nang marinig nilang tatawag ako ng pulis, sinubukan nilang ayusin sa pera. Pero nang makita nilang hindi madadaan sa pera, isa sa kanila ang nagsara ng shop.”Nagulat ako.“Balak nilang gumamit ng dahas?”“Oo. Mga simpleng tauhan lang sila, kaya hindi nila i
Nararamdaman kong pabago-bago ang emosyon ko sa buong biyahe— iniisip ang mga alitan namin ni Denver sa paglipas ng mga taon, at ang mga araw na naging kaluluwa ako matapos kong mamatay. Hindi pa rin nawawala ang pakiramdam na parang hindi totoo ang lahat.Huminto ang sasakyan, ngunit mahigpit ko p
Namumula ang mga mata ni Denver, halos hindi makapagsalita dahil sa pag-iyak. “Ria… totoo ba ang mga nakasulat sa diary?”Diretso kong tinitigan ang mga mata niya. Dahil umabot na kami sa ganitong punto, wala na akong dahilan para magtago.“Hanggang ngayon, iniisip mo pa ring sinisiraan ko lang si
“Ria, huwag kang mag-panic!”Marahil ay dahil sa matindi kong reaksyon, mabilis na pinahinto ni Denver ang sasakyan. Bago pa man tuluyang huminto ang mga gulong, padabog kong binuksan ang pinto at tumakbo palabas.Sira-ulo talaga siya! Kailan pa niya pinalayas ang totoong driver?!Ang kinatatakutan
Ilang araw pa lang ang nakalipas, sunod-sunod ang mga regalo at papuri ng pamilya De Leon sa akin. Akala ko gusto nilang makipag-ayos, pero hindi ko alam na may malaking plano pala si Nica.Talagang kakaiba siya — kung sana lang ginagamit niya ang talino at determinasyon niya sa mabuting paraan, si







