Chapter 4

GIOVANNI

Malakas ang tunog ng baseball bat ko na tumama sa bungo. Nabali ang mga buto, at may mga piraso ng utak at dugo na dumikit sa sandata ko, yung paborito ko. Inikot ko ito papunta sa akin at kinunot ang ilong sa paningin ng kalat ng buhok at piraso ng bungo na nakadikit sa metal.

Tumunog ang ringtone ng phone ko, nalunod ang mga ungol at halinghing ng lalaki sa paanan ko.

Tumigil ako para tingnan ang kalat ng mga katawan sa sahig, at hindi ako pwedeng maging mas proud pa sa sarili ko dahil alam kong gawa ko lahat iyon. Fucking proud ako sa sarili ko.

“Stay ka lang diyan,” sabi ko sa lalaking may ungol sa paa ko. Nilakad ko siya para sagutin ang tawag.

Walang kwenta sabihin sa kanya na maghintay, hindi na siya makakatayo kahit gusto niya. Nahihiwalay ko na ang dalawang binti niya sa katawan, at sira-sira na ang buong katawan niya.

Lumakad ako papunta sa bintana sa third floor ng incomplete building, ipinatong ang siko sa windowsill, nakatingin sa madugong kamay ko habang kinukuha ang phone sa bulsa.

May malalim na ungol na dumagundong sa dibdib ko nang makita ko kung sino ang tumatawag. Si Mr. Bianchi. Fucking fucker son of a fucking gun.

“Giovanni Marino?” Yung muffled na iyak ng fucking traitor ang pumasok sa tenga ko sa sandaling sinagot ko ang tawag.

May relaxing na buntong-hininga ang lumabas sa bibig ko sa isipin kung ano ang ibig sabihin nito. Nakuha na ng mga boys ko ang bastard na iyon, at base sa nanginginig niyang boses, naayos na nila ang ego niya.

“Ang saya marinig ka ulit, Mr. Bianchi.” Sabi ko nang may ngiti. Inalis ko ang siko sa windowsill, inabot ang malayang kamay sa buhok, kumuha ng kamao. “May sasabihin ka ba tungkol sa kung paano napunta ang family information ko sa lousy cop na ‘yon?”

May agitation na kumalat sa tiyan ko habang pilit kong hinila ang buhok. Kung sino man ang fucking bastard na nagtaksil sa’kin, handa siya sa galit ko.

“Giovanni,” iyak ni Mr. Bianchi, yung fucking business partner ng tatay ko. May mura siyang sinabi bago magpatuloy. “Mahigit apatnapung taon akong nagtatrabaho kasama ang tatay mo, at hindi pa nangyari ang ganito. Sumpa sa buhay ko, hindi ko alam kung sino sa mga tauhan ko ang nag-leak ng information mo kay Price Russell.”

Kumikislap ang labi ko sa galit. Hindi ko alam kung pupusyaw o tatawa lang sa ridiculous excuse niya. “Great,” tumango ako. “Masaya ako na nagawa mo na ang fucking choice mo.”

Matapos kong paghirapan araw-gabi para tanggalin ang pangalan ng pamilya ko sa wanting list ng law enforcement, isinakripisyo ang hindi mabilang na gabing tulog at maraming migraine para magawa iyon, yung fucking idiot na anak ng bastard ay ipinagbili ang pamilya ko kay Price fucking Russell at may lakas pa ng loob na magsinungaling na wala siyang alam.

“Please… Please patawarin mo ako, Giovanni.” May air-blasting na iyak siya. “May pamilya ako, at para sa kanila hindi ako gumawa ng anumang makaka-upset sa’yo. Please, maawa ka.”

Dapat naisip na ng fucking bastard ang damned family niya bago siya naging greedy. Dapat kontento na siya sa mga mumo na ibinibigay sa kanya at hindi na isipin na outsmartin ako.

“Gumawa ka ng malaking pagkakamali, Mr. Bianchi.” Hininga ko, mahigpit ang kamao sa buhok sa galit. “Para sa’yo, sana nasa six feet under ka na. Kasi kung ako ang pupunta sa’yo, doon ka rin magtatapos.” Dumaloy ang dugo sa tenga ko habang tinapos ang tawag at naglabas ng beastly na ungol.

May overwhelming urge akong basagin ang isang bagay. Lalong lumakas ang desire na pumatay, at baka nawala na ako sa kadiliman na bumabalot sa’kin, sinasakal ang leeg, kung hindi ako makahanap ng paraan para mag-release ng steam.

Nawala pa ako sa isip, naghahanap ng paraan para magpakalma, nang may soft na ungol sa likod ko. Lumiko ako at nakita ang bastard na nilalaro ko kanina, at may deadly na ngiti ang kumalat sa mukha ko.

“Miss mo na ba ako?” Ngumiti ako, kinuha ang baseball bat mula sa sahig at dahan-dahang lumapit sa lalaking nanginginig na sa takot.

“Bakit…” umungol ang lalaki sa sakit, nakapikit nang mahigpit habang humihingal. “Bakit hindi mo na lang ako patayin, you fucking demon!”

Itinaas ko ang ulo at naglabas ng malakas na tawa, tinatapak ang baseball bat sa sahig sa taas ng ulo ng bastard habang nakatingin sa kanya.

“Mahal ko kapag ang mga toys ko ay nanginginig sa paa ko sa takot.” Lumuhod ako sa kanya, ipinipit siya sa pagitan ng hita ko. “At mas mahal ko kapag nagpapakatigas at stubborn sila, ginagawa akong gustong maglaro nang mas matagal.”

Dahan-dahan niyang binuksan ang bloodshot na mata, nagtama ang tingin namin. Lalong lumalim ang ngiti ko, alam kong ako ang nagbawas sa kanya sa ganitong estado.

“Wala naman akong ginawang mali,” iyak niya, nanginginig ang katawan sa ilalim ko. “Cancelled ko lang ang fucking contract sa’yo, bastard, at nabayaran ko na ang damage costs!” Dumura siya sa mukha ko, tumama ang laway sa balat ko.

Itinaas ko ang ulo sa isang gilid, pinagkikirot ang ngipin habang naramdaman ang laway niya na dumadaloy sa mukha. Nagulo ang tiyan ko sa disgust sa dirty saliva niya. Umalis-alis ang mga balikat ko sa galit habang dahan-dahang pinupunasan ang laway gamit ang madugong shirt ko.

“Hindi na lang isang pagkakamali, dalawa na,” pumusyaw ako, humarap ulit sa kanya. “Kinamumuhian ko ang salitang ‘cancelled’. Mas maganda lang ito kapag galing sa’kin.” Humigpit ang hawak ko sa bat at itinaas ito. “At ang pinakamalaking pagkakamali na magagawa mo sa buhay mo ay dumura ng laway sa mukha ko.”

“Ikaw…” umubo siya ng dugo, nanginginig ang buong katawan sa ilalim ko.

“Ang tanging bagay na hindi ko mind na mantsahan ang mukha ko ay dugo. Kaya’t hayaan mong mag-splash ang dugo mo sa buong mukha ko kapalit ng laway mo.” Itinaas ko ang baseball bat at isinampal sa mukha niya, umalingawngaw ang mga iyak niya sa hall. Hindi ako tumigil sa paghampas sa mukha niya gamit ang bat, ninanamnam ang melodious na iyak niya tuwing tumatama ang bat sa bungo.

Isinampal ko ulit ang bat. Yung vibration ng bakal laban sa buto ay umakyat sa braso ko, naninilip. Mahal ko ang sensation na ‘yan. Wala nang katulad ang pakiramdam ng paghampas ng bat.

“Boss,” pumasok si Dominic, isa sa pinagkakatiwalaan kong tauhan, kamay na nakahawak sa balls habang may curt na bow.

Isinampal ko ang bat sa ulo ng lalaki nang huling beses, at tumigil na siya sa pagkikirot. Nahingal ako, tumayo, at inikot ang bat sa kamay. Labinlimang katawan ang nakapila, kailangan lahat i-dispose.

“Dominic, magpadala ka ng tao mula sa office para linisin ang mga katawan na ito at i-dispose.” Utos ko, lumayo sa kalat na ginawa ko.

“On it na.” Sagot niya, kinuha ang phone sa bulsa para tumawag sa cleaning team.

Walang sinabi, kinaladkad ko ang paa papunta sa bintana at may yapak na sumunod sa likod ko.

“Paano naman yung boy, anak ni Price Russell? Nakuha mo ba ang information niya?” Tanong ko, kinuha ang pack ng paborito kong cigarettes sa bulsa ng pantalon, kumuha ng stick, dinala sa labi at sinindihan ng lighter.

Masakit ang katawan ko, pero wala iyon kumpara sa nararamdaman ko sa loob. Nagtitiwala ang tatay ko sa’kin para mag-step down para sa’kin. Alam niyang capable ako sa leadership kahit bata pa, kaya early retirement na siya. Paano ko ipapaliwanag ang lahat ng shitty things na nangyayari lately?

Yung pagkakaroon ng cop sa tail namin ang hindi kailanman tatanggapin ng tatay ko.

“Adrian Price ang pangalan niya. 23 siya at…”

“Leads, Dominic! Gusto ko ng fucking leads!” Sigaw ko, pinutol ang unnecessary details. Gusto ko ng lead sa boy na lagi may unimaginable na ginagawa tuwing nagkikita kami.

“Sorry.” Nilinis ni Dominic ang lalamunan, umatras ng isang hakbang. “Yung meeting mo sa kanya two years ago walang kinalaman sa fed. Hindi siya nanghuhuli ng information namin, gusto lang niyang makaganti sa tatay niya sa ilang dahilan.”

Ngumisi ako sa sarili, nagbuga ng usok. “May contact ba siya sa tatay niya o sa kahit sinong fed?” Tanong ko, ayaw maniwala na yung boy na dalawang beses nang dumating sa’kin ay hindi para kumuha ng information.

“Wala talaga. Narinig ko na na-disown siya at nakatira na siya nang mag-isa mula two years ago.” Hindi iyon ang inaasahan kong sagot ni Dominic.

“Sa tingin mo useful siya sa atin? Tatawag ba si Price Russell ng negotiation kung hawak ko ang boy na ‘yon?” Tanong ko, itinaas ang kilay hanggang noo.

“Oo. Sa tingin ko. Baka na-disown ni Price Russell ang boy na ‘yon pero tao siyang gagawin ang lahat para sa dalawa niyang anak.” Ani Dominic at naramdaman kong yumuko ang labi ko sa tight na smirk.

Inihagis ko ang cigarette sa sahig at tinapakan. “Great. Gusto ko nandito ang boy na ‘yon bukas. At magpadala ng mensahe kay Price Russell pagkatapos nating makuha ang anak niya.”

Fucking papatayin ko ang boy na ‘yon kung ibig sabihin nito ay matatanggal ko ang stupid father niya sa business ng pamilya ko. Gagawin ko ang lahat para mapanatili ang pangalan ng pamilya ko na hindi nasa bibig ng mga fed, at ang pagpatay sa isang boy ay walang ibig sabihin sa’kin.