Chapter 6

Chapter 6

Kakagaling lang ni Wreyella sa Department of Obstetrics at pabalik na siya sa sariling opisina para kumuha ng mahalagang gamit nang makasalubong niya si Demy sa tapat ng elevator.

Biglang huminto si Demy at nakangiting humarap sa kaniya. Pero kita sa mga mata nito ang matinding inggit at pang-aasar.

"Makakapagpahinga ka na rin sa wakas, Dra. Valeros," panimula ni Demy na may halong sarkasmo sa boses. "Hindi mo na kailangang gumising nang maaga araw-araw para magtrabaho. At higit sa lahat, hindi ka na matatakot na uminom sa labas kasama ang mga kliyente, 'di ba?"

Bahagyang napapikit si Wreyella. Galit pa rin pala si Demy dahil sa nangyari kahapon, kung saan napahiya ito nang sitahin niya sa harap ng maraming tao ukol sa pakikipag-inuman sa mga kliyente.

At kaninang umaga lang, kumalat sa group chat ng ospital na napatawan ng suspension si Wreyella mula sa Department of Philippine Medicine dahil sa gulo na ginawa ng sarili niyang pamilya.

Tuwang-tuwa si Demy sa balitang iyon. Baka sa mga susunod na araw ay nag-iimpake na ng gamit si Wreyella para tuluyang umalis sa ospital. Sa isip pa lang niyon ay gumaan na agad ang pakiramdam ni Demy.

Tumingin nang diretso si Wreyella sa kaniya. Kalmado ang kaniyang mukha at walang bakas ng pagkataranta.

"Habang nasa ospital ka pa, huwag kang mag-atubiling magpatingin sa doktor," malamig na wika ni Wreyella.

Kumunot ang noo ni Demy at napahinto.

"Ano'ng sinabi mo?" galit na tanong ni Demy.

"Naku, hindi mo man lang nakuha na alibi lang 'yon," patuloy ni Wreyella habang nakatitig sa kaniya. "Baka hindi lang sa tainga mo ang may problema."

Sumabay sa huling salita ni Wreyella ang tunog ng elevator. Tumunog ito ng ding at mabilis na nagbukas ang pintuan. Hindi na hinintay ni Wreyella na makasagot si Demy. Agad siyang humakbang papasok kasama ang iba pang mga pasyenteng naghihintay.

Naiwang nakatayo si Demy sa labas. Naninikip ang dibdib niya sa inis habang nakatitig sa likod ni Wreyella. Napakuyom ang kaniyang mga kamay hanggang sa mamuti ang mga kuko.

Hindi pa rin siya nakaganti nang maayos!

Subalit nang maisip niyang bukod sa suspended na si Wreyella ay pinahihirapan at ginugulo pa ito ng sariling pamilya, unti-unting napalitan ng tuwa ang kaniyang inis.

Nagpakawala ng isang malamig na singhal si Demy.

Tingnan natin kung hanggang kailan ka magmamataas, saisip-isip niya.

Pumasok si Demy sa katapat na elevator at mabilis na inilabas ang kaniyang telepono. Binuksan niya ang WeChat app at nagtipa ng mensahe para sa kaibigan.

"Ciara, may magandang balita ako sa 'yo!" mabilis niyang itinipa. "Suspended na si Wreyella sa ospital dahil sa gulo ng pamilya niya!"

Wala naman talagang masyadong personal na gamit si Wreyella sa kaniyang opisina. Ang tanging sadya lang niya ay ang espesyal na gamot na ipinadala ng kaniyang kaibigan mula sa ibang bansa noong isang araw.

Para iyon sa sakit sa puso ng kaniyang lolo. Inilagay niya iyon sa drawer ng kaniyang mesa at hindi pa naiuuwi sa bahay.

Pagdating niya sa tapat ng p***o ng opisina, narinig niya ang matigas at seryosong boses ng punong doktor. May ginagawa itong maikling pagpupulong kasama ang ibang mga doktor sa departamento.

"Lahat kayo rito ay may lisensya at propesyunal na doktor," mariing pahayag ng Director mula sa loob. "Huwag na huwag ninyong gagamitin sa mga pasyente ang mga natutunan niyo lang sa labas o sa sariling paraan! Kapag may nangyaring masama, hindi lang ang karera niyo ang masisira—madadamay ang buong departamento! Alam niyo namang maliit at hindi gaanong sikat ang Department of Philippine Medicine dito. Kapag nagkaroon ng aksidente, may magtitiwala pa bang pasyente sa atin? Hindi lang ito tungkol sa sarili ninyong interes..."

Nakatayo lang si Wreyella sa labas ng p***o. Tahimik siyang nakinig nang ilang sandali bago dahan-dahang tumalikod. Naglakad siya patungo sa dulo ng hallway at umupo sa isang bakanteng bangko.

Napangiti siya nang mapait. Kung ang sarili nga niyang pamilya ay nagagawang magsinungaling at tratuhin siya nang ganito, ano pa kaya ang mga kasamahan niya sa trabaho na may pinoprotektahang sariling interes?

Ginigipit at ginagawa lang siyang masamang halimbawa ng Director para magbanta sa iba.

Naiintindihan niya ang dahilan, pero hindi pa rin maiwasang mabigat ang kaniyang dibdib.

Hindi masakit para sa kaniya ang mapagbintangan o hindi maunawaan ng iba. Ang totoong nakakasakit ay ang makitang ang mga kaalamang itinuro sa kaniya ng kaniyang lolo mula pa noong bata siya—mga kaalamang napakaraming natulungan—ay itinuturing lang na "maling paraan" at walang halaga sa mata ng marami.

Napakaraming buhay na ang nailigtas ng lolo niya. Ngunit dahil hindi ito nagtrabaho sa mga malalaking ospital, madali lang para sa iba na balewalain ang lahat ng pinaghirapan nitong ituro.

Ganoon talaga ang realidad. Mas tinitingnan ng tao ang posisyon at papel bago ang tunay na kakayahan. Kapag wala ka sa mataas na posisyon, kahit gaano ka pa kagaling na doktor, palagi ka pa ring pagdududahan at mamaliitin.

Isang mahinang tapik sa balikat ang nagpabalik sa kaniya sa katotohanan.

"Dra. Valeros, nakalabas na po ang punong doktor," bulong ng nars na si Karen habang nakatingin sa kaniya.

Nagulat si Wreyella ngunit mabilis ding nakabawi. Tumingin siya kay Karen at nagpakita ng isang simpleng ngiti bago dahan-dahang tumayo.

"Salamat, Karen," malambot niyang wika.

"Walang anuman po, Dra. Valeros!" mabilis na kaway ni Karen habang puno ng pag-aalala ang mga mata. "Lagi pong sinasabi ng nanay ko na kayo ang pinakamagaling na doktor na nakilala niya. Mula nang i-acupuncture niyo ang binti niya, hindi na po uli sumakit 'yon kahit ilang taon na ang nakalipas. Naniniwala po ako na malilinis din ang pangalan niyo ng ospital!"

Naramdaman ni Wreyella ang kaunting init sa kaniyang dibdib. Tumingin siya kay Karen at muling nagpasalamat nang mahina.

Hindi naman pala lahat ng tao rito ay walang pakiramdam.

Pumasok siya sa opisina para kunin ang gamot ng kaniyang lolo at agad ding lumabas ng ospital.

Malapit lang ang tinitirhan niya roon, mga sampung minutong lakarin lang kung lalakarin. Habang naglalakad sa tabi ng kalsada, pumatak ang mahinang ulan. Inilabas niya ang kaniyang telepono at tinawagan ang kaniyang lolo.