Chapter 7

Chapter 7

Noong bata pa si Wreyella, palaging abala sa trabaho ang kaniyang mga magulang kaya madalas siyang ipadala sa bahay ng kaniyang lolo sa isang lalawigan sa labas ng lungsod.

Ang lolo niya ang pinakasikat na doktor ng tradisyunal na gamot sa lugar na iyon. Bata pa lang si Wreyella ay sumusunod-sunod na siya rito sa halamanan ng mga gamot, nag-aaral ng mga pangalan ng halaman, at pinapanood ito habang nag-a-acupuncture at nag-oorganisa ng mga herbal na gamot.

Kaya naman noong mag-aaral na siya sa kolehiyo, wala siyang alinlangan na piliin ang Department of Philippine Medicine.

Mabilis na sinagot ng kaniyang lolo ang tawag. Rumingat agad ang malakas at masayang tawa nito sa kabilang linya.

"Pahulaan mo nga kay Lolo," panimulang biro ng matanda. "Tumawag ka sa ganitong oras dahil may mahirap ka na namang pasyente at gusto mong isangguni sa akin, 'no?"

Karaniwan kasi ay abala si Wreyella sa kaniyang klinika sa ganitong oras ng araw.

Pumikit nang madiin si Wreyella at pinilit na itago ang mabigat na damdamin. Sumabay siya sa biro ng kaniyang lolo at nakipag-usap muna ukol sa dalawang kaso ng pasyente bago dahan-dahang nagtanong.

"Lo... napakarami mo nang natulungan at nailigtas na tao sa buong buhay mo," mahinang tanong ni Wreyella habang nakatitig sa pumapatak na ulan. "Pero hindi naman lahat ng tao ay marunong gumanti ng kabutihan o magpasalamat. Nagsisi ka ba kahit minsan?"

"Oo, nasubukan ko na," maikling sagot ng lolo ni Wreyella mula sa kabilang linya.

Narinig ni Wreyella ang mahinang kaluskos ng mga halamang-gamot na hinahalo ng matanda. Nanatiling malambot at kalmado ang boses ng kaniyang lolo.

"Nagsisi rin ako noong araw," patuloy ng lolo niya. "Naisip ko noon na kung nalaman ko lang na hindi pala marunong magpasalamat ang mga taong 'yon, hindi ko na sana sila ginamot. Pero noong may lumapit ulit sa akin para humingi ng tulong, nakalimutan ko rin agad ang lahat ng masasamang salitang nasabi ko. Siguro ganoon talaga 'yon. Kapag gumaling na ang sugat, nakakalimutan na rin ang sakit."

Mabagal ang naging paglakad ni Wreyella. Hindi niya namamalayang nakarating na pala siya sa pintuan ng kaniyang subdivision.

Tumayo siya sa ilalim ng malaking puno sa maliit na bakuran doon habang pumapatak ang mahinang ulan. Sa pakikinig sa pamilyar na boses ng kaniyang lolo, unti-unting nawala ang bigat sa kaniyang dibdib.

"Kaya nga ayaw kikitang pag-aralin ng medisina noong una, eh," may halong pag-aalala at panghihinayang na wika ng kaniyang lolo. "Ano ba'ng maganda sa pagiging doktor? Napakapagod at napakahirap na trabaho. Kapag nakatagpo ka pa ng masamang kapwa doktor o pasyente, masisira lang ang buhay mo."

Hindi napigilang mapatawa nang mahina ni Wreyella.

Gaya ng inaasahan, ang lolo talaga niya ang pinakanakakakilala sa kaniya. Palagi nitong naipapaalala ang kaniyang lakas gamit ang mga ganoong banat.

Noong bata pa siya at napapagod na sa pagkabisa ng mga pangalan ng halaman at mga tuldok ng acupuncture, ganiyan din ang ginagawa ng lolo niya para hamunin siya na huwag sumuko.

"Sino ba ang nag-akay sa akin sa daang ito?" natatawang biro ni Wreyella na may halong paglalambing sa boses. "Huli na para sabihin niyo 'yan, Lo. Uuwi ako diyan sa weekend para bisitahin kayo, kaya kailangang inumin niyo nang tama sa oras ang gamot na ipinadala ko. Hindi kayang gamutin ng doktor ang sarili niya. Doktor na ako ngayon, kaya kailangang makinig kayo kay Dra. Valeros."

"Oo na, makikinig na ako sa ating Dra. Valeros," masayang sang-ayon ng kaniyang lolo. "Magtrabaho ka na diyan at huwag mo na akong alalahanin."

Pagkababa ng tawag, nagpakawala ng isang malalim na buntong-hininga si Wreyella. Kasabay ng paghinga niyang iyon ang paglipas ng dilim na nagpapabigat sa kaniyang puso.

Sumilip ang kaunting liwanag ng araw sa gitna ng mga dahon at patak ng ulan, na nagbigay sa kaniya ng panibagong lakas.

Walang sinuman ang makakatalo sa kaniya. Kahit pa si Frank Valeros na sarili niyang ama!

Mabilis na sumugod si Alistair sa ospital noong hapon na iyon.

Masakit ang mga binti ng kaniyang lolo kamakailan, at may isang kaibigan na nagrekomenda sa kaniya ng isang magaling na doktor ng tradisyunal na gamot sa isang baryo sa kabilang lungsod. Balitang walang katulad ang galing nito sa acupuncture.

Maitagal na niyang hinahanap ang doktor na iyon gamit ang mga ibinigay na direksyon ng kaibigan, ngunit hindi pa niya ito natatagpuan nang biglang tumawag si Ciara.

Nang marinig niyang naospital ito kagabi dahil sa sakit ng tiyan, nakaramdam siya ng matinding pag-aalala. Agad niyang itinigil ang paghahanap at nagmadaling bumalik.

Pagkabukas na pagkabukas niya ng p***o ng silid sa ospital, mabilis siyang lumapit sa tabi ng kama. Nakakunot ang kaniyang noo at halata ang pag-aalala sa kaniyang boses.

"Ciara, kamusta ka?" tanong ni Alistair. "Ano'ng sinabi ng doktor?"

Tumingin sa kaniya si Ciara. May kaunting hiya sa mga mata nito, pero mas nangunguna ang matinding pag-asa.

"Alistair..." mahinang bulong ni Ciara habang nakatingin sa kaniya. "Buntis ako."

Napatigil si Alistair sa kaniyang kinatatayuan. Natulala siya nang ilang segundo at hindi agad nakapagsalita.

Nang makita ang kaniyang reaksyon, mas hinigpitan pa ni Ciara ang hawak sa kumot para itago ang kaba sa kaniyang dibdib.

"Hindi ko rin inaasahan na mangyayari ito," maingat na dagdag ni Ciara. "Nagtanong ako sa doktor... Sinabi ng doktor na puwede namang ipalaglag ang bata, pero baka mas mahirapan lang ako."

"Ano'ng pinagsasasabi mong kalokohan diyan?"

Bago pa matapos si Ciara sa pagsasalita, biglang itinulak ni Angie ang p***o mula sa labas. May halong galit at pagmamadali ang kaniyang boses.

"Hindi ka ba nakikinig sa payo ng doktor?" galit na sabi ni Angie habang naglalakad papasok. "Kapag itinapon mo ang batang 'yan, mahihirapan ka nang mabuntis ulit sa hinaharap! Paano naman matitiis ni Xingyu na makita kang nahihirapan nang dahil lang diyan?"

Doon lang nabalik sa wisyo si Alistair. Sinundan niya ang mga salita ni Angie at seryosong humarap kay Ciara.

"Tama si Tita, huwag kang magsalita ng ganyan," mariing wika ni Alistair. "Nagtatagpo na rin naman tayo para sa kasal natin. Ngayong may bata na, itutuloy natin ito."

Ang mga kamay ni Ciara na mahigpit na nakakuyom sa ilalim ng kumot ay dahan-dahang lumuwag.

"Pero..."

Gusto pa sana niyang magsalita para magpakipot, ngunit mabilis siyang pinutol ni Alistair.

"Tama na," wika ni Alistair.

Inabot niya ang mukha ni Ciara at dahan-dahang inilagay ang ilang strands ng buhok nito sa likod ng kaniyang tainga.

"Makinig ka sa akin ngayon. Huwag mong paglaruan ang kalusugan mo," patuloy ni Alistair. "Kakausapin ko ang mga magulang ko ngayong gabi para ihabol at ipaaga ang petsa ng kasal natin."

"Sige," malambing na sagot ni Ciara. "Makinig ako sa 'yo."