CHAPTER 2

ASHANTI’S P.O.V.

MAY KUNG ANONG MABIGAT NA DUMAGAN SA DIBDIB KO HABANG PINAPANOOD KONG MAGHALIKAN SINA GRANT AT HAILEY SA HARAPAN KO.

Hindi ko naman mahal si Grant. Hindi ko rin siya gusto. Pero ang makita siyang may ibang babae—sa mismong harap ko, sa mismong bahay namin—parang may kung anong matalim na tumusok sa puso ko.

Hindi ko alam kung selos ba iyon. Galit. O simpleng sakit ng katotohanang wala akong halaga sa taong legal na asawa ko.

“We’ll stay in the master’s bedroom for hours,” malamig na sabi ni Grant habang nakaakbay kay Hailey. “Sa kabilang kwarto ka muna. And don't you dare get out, kung ayaw mong malintikan pagkatapos namin."

Tumango lang ako kahit gusto kong isigaw lahat ng nararamdaman ko.

Bago sila tuluyang umakyat, lumingon pa si Hailey sa akin at kumaway habang nakangiting parang nang-aasar.

Napairap ako pagkatalikod nila.

Potential investor raw. Potential kabit, mas bagay pa.

Napabuntong-hininga ako at naglakad palabas papunta sa garden. Ayokong umakyat. Hindi soundproof ang master’s bedroom, at ayokong marinig kung ano man ang gagawin nila roon.

“Magandang tanghali po, Ma’am Ashanti."

Napapitlag ako sa gulat at napalingon.

Si Manang Wenggay iyon, ang stay-out na kasambahay ni Grant. Hindi kami madalas magkita dahil apat na araw lang siya kung pumasok kada linggo, at madalas din akong nakakulong sa kwarto.

“Naku, sorry. Nagulat yata kita,” sabi niya. “Mukha ka kasing nanghihina kaya sinundan kita. Ayos ka lang ba?”

Ngumiti ako nang pilit. “Okay lang po ako.”

“Sigurado ka?” tanong niya, halatang nag-aalala. “Hindi ka pa yata kumakain. Hindi nga halos nagalaw ang pagkain sa dining dahil sa bunganga ni Madam Carmelita.”

Napatingin ako sa kanya.

“Narinig n’yo po?”

Napakagat siya sa labi. “Ay—”

“Okay lang po,” sabi ko agad. “Pagkatapos ng lahat ng sinabi niya, wala na akong balak igalang pa siya gaya ng dati. Marunong akong rumespeto, pero hindi ako tanga para igalang ang taong hindi marunong gumalang sa akin.”

Biglang napapalakpak si Manang Wenggay.

“Ayan!” natatawa niyang sabi. “Mabuti naman! Akala ko tuluyan ka na lang magpapatalo!”

Napangiti ako at umupo sa garden chair. Umupo rin siya sa tapat ko.

Tahimik muna kaming dalawa habang pinagmamasdan ang mga bulaklak sa hardin.

Makukulay. Magaganda. Buhay na buhay.

“Manang…” mahina kong tawag. “Pangit po ba ako?”

Nagulat siya. “Ha?”

“Mukha na po ba akong matanda para sa edad ko?”

Natahimik siya. Ilang segundo niya akong tinitigan bago siya bumuntong-hininga.

“Tingnan mo ang mga bulaklak na ’yan,” sabi niya.

Napatingin ako sa tinuturo niya.

“Magaganda sila dahil inaalagaan sila. Iniingatan. Minamahal.” Tumingin siya sa akin. “Sa tingin mo, kung pinabayaan sila at sinaktan araw-araw, magiging ganyan pa rin kaya sila kaganda?”

Umiling ako.

“Gan’on din ang babae, Ma’am. Lalo na ikaw.” Ngumiti siya. “Noong araw ng kasal mo, para kang prinsesa. Manghang-mangha ako sa iyo. Para kang anghel. Pero sa nakikita kong ayos mo ngayon, mukhang hindi ka naaalagaan nang tama.”

Napalunok ako.

“Hindi sa nangingialam ako,” dagdag niya, “pero tama ba ang iniisip ko?”

Hindi ako agad nakasagot. Naramdaman ko na lang ang pagtulo ng luha ko.

Dali-dali kong pinunasan ang pisngi ko—kasabay no’n ang pagkabura ng make-up ko.

Napasinghap si Manang Wenggay.

“Diyos ko…” bulong niya. “Ano ’yang nasa mukha mo?!”

Agad kong tinakpan ang mukha ko.

“Si Sir Grant ba gumawa nito?” diretsahang tanong niya.

Hindi ako sumagot. Pero sapat na ang katahimikan ko para makuha niya ang sagot.

“Ma’am…” malumanay niyang sabi. “Sabihin mo sa akin ang totoo. Kakampi mo ako.”

At doon na ako tuluyang bumigay.

Lahat ng kinikimkim ko sa loob ng tatlong buwan, ibinuhos ko kay Manang Wenggay.

Ang pananakit.

Ang mga pasa.

Ang sigawan.

Ang gabi-gabing impiyerno.

Lahat-lahat.

“Hindi naman siya ganito noong una,” umiiyak kong sabi. “Noong kasal namin… mabait pa siya. Pero no’ng gabing kami na lang dalawa… Bigla siyang nagbago.”

Bumalik sa isip ko ang unang gabi namin. Ang gabing dapat sana’y simula ng masayang buhay may-asawa. Ngunit naging simula ng bangungot ko...

Nasa honeymoon suite kami noon.

Ngiting-ngiti si Grant habang inaalis ang sapatos ko.

“How was the wedding, sweetheart?” tanong niya. “Nag-enjoy ka ba?”

“It was nice,” pagsisinungaling ko.

Hindi naman talaga ako masaya. Sino bang eighteen years old ang gustong ikasal agad sa lalaking halos hindi niya kilala? Pero wala akong choice.

Lumapit siya at marahan akong hinalikan

Napapikit ako.

“Ashanti,” bulong niya, “I know this is your first time. Don’t worry. I’ll be gentle.”

Nanikip ang dibdib ko.

Hindi niya alam. Hindi niya alam na hindi na ako birhen. Na may nangyari sa akin noong gabi bago ang kasal.

Na may nauna na sa akin at hindi ko pa alam kung sino ang lalaking iyon

“Grant…” mahina kong sabi. “Can you get us drinks first? I think I need a push.”

Ngumiti siya. “Of course.”

Pagbalik niya, may dala na siyang tequila. Nag-inuman kami sa kama habang nagkukuwento siya tungkol sa future namin.

Sa kung paano niya raw ako mamahalin. Sa kung paano niya ako aalagaan. At muntik na akong maniwala.

Hanggang sa lumalim ang gabi. Hanggang sa naging lasing kami. Hanggang sa nagsimula ang dapat sana’y unang gabi namin bilang mag-asawa.

Unti-unti niya akong inangkin. Ramdam ko ang pananabik niya hanggang sa bigla siyang tumigil.

“H-Hindi ako ang nauna!” sigaw niya.

Bago pa ako makapagsalita at makapagpaliwanag, sinampal niya na ako. Napahagulgol ako sa takot. Pero hindi siya tumigil.

Tinuloy niya ang pag angkin sa akin. Naging marahas siya. Mas naging brutal.

At habang umiiyak ako sa sakit, sinasakal niya pa ako.

“Sinungaling ka! Maruming babae ka!”

Tahimik na nakinig si Manang Wenggay matapos kong ikwento ang lahat.

Pagkatapos, marahan niyang hinawakan ang kamay ko.

“Ashanti,” sabi niya. “Makinig ka sa akin. Wala kang kasalanan. Kung meron man, iyon ay ang ginusto mong sumaya bago ka ikulong sa buhay na hindi mo pinili.”

Napaluha ako lalo.

“Hindi mo kasalanan ang nangyari sa’yo. At kahit anong dahilan, walang lalaking may karapatang saktan ka nang ganito.”

Parang may kung anong nabunot sa dibdib ko.

Sa unang pagkakataon, may nakaintindi sa akin. May naniwala sa akin. May kumampi sa akin.

Hindi ko namalayang halos isang oras na pala kaming nag-uusap.

Nang bumalik si Manang Wenggay sa trabaho, umakyat ako sa second floor at dumiretso sa guest room katabi ng master’s bedroom.

Tahimik na. Mukhang tapos na sila.

Humiga ako sa kama at tumitig sa kisame.

Sa gitna ng malamig at tahimik na kwartong iyon, napangiti ako kahit pagod na pagod ang puso ko.

Hindi dahil okay na ang lahat. Kundi dahil sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, hindi na ako nag-iisa. May kakampi na ako.

At sa mansyong ito na para akong preso, sa wakas, may isang taong handang makinig sa akin—si Manang Wenggay.