CHAPTER 1

ASHANTI’S P.O.V.

NAPABALIKWAS AKO NANG MARAMDAMAN KO ANG MALAMIG NA TUBIG NA BUMUHOS SA BUONG KATAWAN KO.

Naputol ang bangungot ko at agad akong napadilat. Nanlalabo pa ang paningin ko nang makita ko si Grant sa paanan ng kama, nakatayo habang hawak ang isang timba. Naka-roll up ang manggas ng polo niya hanggang siko at nakakunot ang noo habang nakatitig sa akin.

“G-Grant—”

“I’ve been calling you nonstop and you didn’t even bother answering!”

Galit niyang inihagis ang timba sa direksyon ko. Mabilis akong nakaiwas kaya tumama iyon sa unan sa likod ko.

“N-Natutulog ako… nakita mo naman—”

“At fucking eleven in the afternoon?!” sigaw niya.

Napayuko na lang ako. Wala ring saysay ang kahit anong paliwanag ko. Sa bahay na ito, iisa lang ang tama—at si Grant iyon.

“Get off the bed,” malamig niyang utos. “Ayusin mo ang sarili mo. My parents are coming over for lunch. I don’t care how you do it, just make yourself look decent. Ayokong mapahiya.”

Napatingin ako sa mga pasa at galos na bumalot sa mga braso ko. Mga marka ng pagmamahal ng asawa ko. Paano ko itatago ang mga iyon?

“M-Marami akong sugat, Grant… Baka mapansin nila. A-Alis na lang muna ako—”

“Aalis?” Bigla siyang lumapit at marahas akong tinuro. “You’ll stay. Takpan mo ‘yang mga pasa mo, gawin mo kahit ano. Bilisan mo. They’ll be here any minute.”

Pagkasabi no’n, tumalikod siya at lumabas ng kwarto.

Napabuntong-hininga ako at pilit na bumangon. Nanginginig ang mga tuhod ko at tila bawat galaw ko ay pinapaso ng sakit ang buong katawan ko. Tatlong buwan pa lang mula nang ikasal ako kay Grant Cienfuegos, pero pakiramdam ko ay tatlong taon na akong nakakulong sa impiyerno.

Tatlong buwan na rin akong binabangungot ng gabing hindi ko makalimutan—ang gabing nakipagsiping ako sa isang estranghero isang gabi bago ang kasal ko. Isang gabing literal na naging huling kalayaan ko.

Hindi ko alam noon na ang isang gabing kasalanan ay magiging sentensiya ko sa habang-buhay.

Pagkatapos maligo, nagsuot ako ng mahaba at maluwag na bestida para matakpan ang mga pasa sa katawan ko. Mahaba ang manggas at halos umabot sa bukung-bukong ang laylayan. Sa harap ng salamin, paulit-ulit akong naglagay ng foundation at concealer para maitago ang mga galos sa mukha ko.

Pagkatapos, pinraktis ko ang ngiti ko—pekeng ngiting na nakasanayan ko nang isuot araw-araw.

Pagbaba ko sa hagdan, agad kong narinig ang tawanan mula sa dining room. Nandoon si Grant, kasama ang mga magulang niya—sina Carmelita at Gustavo Cienfuegos—at isang babaeng hindi ko kilala.

“Good morning,” mahina kong bati.

Napatingin silang lahat sa akin.

“Oh, sweetheart,” nakangiting sabi ni Grant habang lumalapit sa akin. “Glad you’re awake.”

Yumakap siya sa akin nang mahigpit, pero sa likod ng ngiti niya ay naramdaman ko ang malamig niyang bulong sa tainga ko.

“Don’t ruin this.”

Bahagya akong tumango. Dinala niya ako sa mesa at pinaupo sa tabi niya. Sa kabilang side niya ay ang magandang babaeng hindi ko kilala.

“Ashanti, sweetheart,” sabi niya, “this is Hailey. She’s one of my potential investors.”

Ngumiti si Hailey at iniabot ang kamay niya.

“Hello, Ashanti. Nice meeting you. Grant was right—you’re cute. You look so young.”

Ngumiti ako nang pilit at tinanggap ang pakikipagkamay niya.

“Nice meeting you too—”

“Cute?” biglang putol ni Carmelita sabay tawa. “Hailey, sweetheart, you’re too kind. That’s a lie.”

Natahimik ang buong mesa.

“What do you mean, Auntie?” nagtatakang tanong ni Hailey.

Tiningnan ako ni Carmelita mula ulo hanggang paa bago siya ngumisi nang mapanlait.

“Look at her. Eighteen years old lang pero losyang na. Future billionaire’s wife, wala pang anak, pero hindi man magawang mag-ayos ng sarili. What a waste.”

Nanikip ang dibdib ko sa hiya.

“Mom,” mariing sabi ni Grant habang ibinababa ang kutsara niya. “Stop it. You came here to have lunch, not to insult my wife."

Bahagya akong napatingin sa kanya. Bakas ang galit sa boses niya at hindi ko rin inaasahang ipagtatanggol niya ako sa mommy niya nang ganoon. Kung hindi ko lang alam kung gaano siya kagaling magpanggap, baka nakaramdam pa ako kahit katiting na kilig at tuwa.

“Oh, come on, Grant!” iritadong sabi ni Carmelita. “Kung hindi mo kasi kinukunsinti, baka natuto ‘yang asawa mo. Don’t tell me you actually worship her behind closed doors with that... disgusting look?”

“Yes, I do,” matigas na sabi ni Grant. “Maganda siya para sa akin and it's none of your business if I ever worship her.”

Muntik akong mapatawa. Napakagaling talaga niyang artista.

“Careful, son,” matalim na sabi ni Carmelita. “Baka lumaki ang ulo niyan. Ang dami-daming babae sa level natin na puwedeng mapangasawa mo. Hindi ko maintindihan kung bakit mas pinili mo pang umampon at magpalaki ng isang batang kanal.”

“That’s enough!” sigaw ni Gustavo habang tumatayo. “Carmelita, stop embarrassing us!”

Pero hindi siya tumigil.

“Look at Hailey!” Hinila niya si Hailey patayo. “Beautiful, elegant, educated—perfect for you, Grant! How I wish siya na lang ang pinakasalan mo!”

“Mom!” muling galit na sabi ni Grant. Napatayo na rin siya.

“That's it. Aalis na tayo,” mariing sabi naman ni Gustavo.

Patuloy ang pagrereklamo ni Carmelita habang kinakaladkad palabas ng asawa. Sumunod naman si Grant.

Huminga ako nang malalim, balak sanang mag-sorry kay Hailey para sa eskandalong nasaksihan niya, pero napatigil ako nang makita ko ang ngisi sa labi niya.

Wala na ang maamo niyang mukha kanina.

“Narinig mo ba sinabi ng mommy ni Grant?” malambing niyang tanong. “Mas gusto niya ako para sa anak niya.”

Napakurap ako. “Ano?”

“Hindi ka lang pala pangit, bingi ka rin.” Lumapit siya sa akin, pakembot-kembot, saka hinawi ang buhok ko sa tenga ko. Pagkatapos ay sinigawan niya ako doon mismo. “ANG SABI KO, MAS GUSTO AKO NG MOMMY NI GRANT KAYSA SA’YO!”

Napaatras ako at napatakip sa tenga ko.

Tumawa lang siya.

“Now, narinig mo na?”

Bago ako makasagot, bumalik na si Grant sa dining room.

Pero imbes na sa akin lumapit, dumiretso siya kay Hailey.

“I’m sorry about that,” sabi niya rito nang malambing. “Come on, let’s go upstairs.”

Namilog ang mga mata ko.

“U-Upstairs?” pautal kong sabi. “Grant, bakit? Para saan?”

Napangisi si Hailey at tumingin sa akin na para bang naaawa.

“Don’t tell me, hindi mo pa rin alam kung ano talaga ako kay Grant? Bata ka pa nga talaga.”

Nanigas ako.

Dahan-dahan siyang lumapit kay Grant at pumulupot ang mga braso sa leeg nito.

Nanlaki ang mga mata ko nang hindi siya itulak ni Grant. Hinapit pa nito ang babae sa bewang.

“Grant…” nanginginig kong tawag.

Tumingin siya sa akin habang kahalikan pa rin si Hailey. Nang matapos, doon niya lang ako hinarap.

"You're thinking right, Ashanti. And if you’re smart enough, you’ll keep your mouth shut and learn your place."