Chapter 07: Wedding Dress

Nang marinig ang boses niyang parang wala lang, parang may kung anong tumusok sa puso ni Elijah.

Hindi niya napigilang kumunot ang noo. "Bakit mo biglang itatapon 'yan? I thought you treasured that dress..."

Hindi iyon itinanggi ni Zoe.

For the past three years, talagang naglaan siya ng special na pwesto sa cloakroom para isabit ang wedding dress na ito. Ipinapa-dry clean at pinapa-maintenance niya pa ito taon-taon.

Pero kaya lang naman ito naging precious sa kanya ay dahil naniniwala siyang once in a lifetime lang ikasal ang tao, kaya natural lang na itabi ang wedding dress as a souvenir.

Pero ngayon, magdi-divorce na sila.

Baka ikasal na si Elijah kay Athena at dalhin ito dito sa bahay. Itong wedding dress na ito, gaya niya, ay isa na lang extra at kalabisan sa pamilyang ito.

Ngumiti si Zoe, "Sira na kasi. Ngayon ko lang napansin na may malaking butas na pala."

"Kahit na, hindi mo dapat basta-basta itinatapon 'yan."

Tiningnan ni Elijah ang pilit na ngiti ni Zoe at akala niya ay nanghihinayang lang ito. "Ganito na lang, tatawagan ko yung bridal shop para kunin 'yan at tignan kung kaya pa i-repair..."

"Huwag na."

Umiling si Zoe at tinitigan si Elijah. "What is broken cannot be repaired."

Ang tinutukoy niya ay ang puso niya. Ang marriage nila.

Pagkasabi noon, hindi na niya hinintay na makapagsalita pa si Elijah. Tumalikod na siya at pumasok sa loob.

Dahil nakita niyang paika-ika pa rin itong maglakad, naalala na naman ni Elijah ang sitwasyon kaya humabol siya. "By the way, may injury ka ba o ano? Two or three days na, bakit pilay ka pa rin?"

Ganoon ang nararamdaman ni Zoe. Pero kailangan niya ang guilt ni Elijah ngayon.

Bahagya niyang ibinaba ang kanyang tingin at nagsabi ng totoo: "Pa-okay na sana, pero kagabi bumalik ako sa mga Mendoza at pinaluhod ako sa mga bato nang apat na oras."

"What did you say?"

Natigilan si Elijah. Aksidenteng napatingin ang mga mata niya sa namumula at namamagang palad ni Zoe. Nanliit ang kanyang mga pupil. "Yung kamay mo... bakit naging ganyan..."

Napkurap si Zoe.

Ang tono niya ay sobrang ordinaryo, na parang wala ka man lang maririnig na hinanakit o sumbong.

Kumunot ang noo ni Elijah. "Bakit ka pinaluhod nang ganoon katagal, at..."

Hindi niya kayang isipin. Diba asawa naman siya ng apo ng mga Mendoza? Bakit siya sinasaktan nang ganoon pagbalik niya?

Tumingala si Zoe sa kanya, at biglang pumasok sa isip niya yung panahong excited na excited pa siyang magpakasal dito. She really looked forward to growing old with Elijah.

Hindi siya nakapagsalita agad para pigilan ang lungkot. Sa huli, dahil sa pangungulit nito, ngumiti siya at sinabing, "Kasi hindi mo ako sinamahan pauwi."

Pinigilan ni Elijah ang kakaibang inis na nararamdaman niya sa dibdib. "Nagawa mo pang ngumiti, hindi ba masakit?"

"Masakit," tumango si Zoe. "But I'm used to it."

"Used to it? Nasanay ka na?"

"Hmm."

Bahagyang pinisil ni Zoe ang sariling palad. Ang boses niya ay sobrang gaan, na parang nagkukwento lang tungkol sa ibang tao. "Basta hindi mo ako sinasamahan pauwi, hinding-hindi mawawala ang ganyang klaseng parusa."

Sa totoo lang, higit pa doon ang nararanasan niya.

Bata pa lang siya, basta may nagawa siyang hindi nagustuhan ng matanda, siguradong may parusa. Yung kalsadang puno ng matatalim na bato, para talaga sa kanya iyon.

Wala pang isang taon nung dumating siya sa mga Mendoza—six years old pa lang siya noon—natutunan na niya kung paano lumuhod sa paraang masisiyahan ang matanda. Dapat ang tuhod, binti, at instep ay naka-straight line at lapat na lapat sa matatalim na bato.

Kalahating lumuhod si Elijah at dahan-dahang itinaas ang mahabang palda ni Zoe. Doon niya nakita na ang mga tuhod nito ay sobrang maga at punong-puno ng malalaking pasa.

Uminit ang ulo ni Elijah sa galit. Binuhat niya si Zoe nang diretso at inihiga sa sofa habang nakakunot ang noo: "Bakit hindi ka man lang tumawag sa akin habang sinasaktan ka nila?"

Dati, halos magkapantay lang ang status ng pamilya Alcantara at Mendoza.

Pero nitong mga huling taon, nang si Nathaniel na ang namahala sa mga Mendoza, naging sobrang decisive at drastic ng mga reforms niya kaya medyo naiwan at lumayo ang agwat ng dalawang pamilya.

Pero kahit ganoon, ang asawa ni Elijah ay hindi dapat umaabot sa point na pwedeng i-bully nang ganito.

Malinaw ang mga mata ni Zoe habang nagtatanong na parang walang kinalaman, "Diba nung umalis ka, sabi mo may emergency? I think it must be something very important kaya hindi na kita inabala."

Nabulunan si Elijah sa sarili niyang laway.

For a moment, pumasok sa isip niya na kung hindi niya pinigilan ang blind date ni Athena, hindi sana nasaktan nang ganito si Zoe.

Pupunta pa rin ba siya?

Habang nag-aalinlangan, nag-angat siya ng tingin at nakita ang maamo at masunuring mukha ni Zoe.

Sobra-sobrang sikip ng dibdib ni Elijah. Kinuha niya ang medicine box, at habang nilalagyan ng gamot ang mga sugat ni Zoe, mahina siyang nagtanong: "Dati ka pa pala pinapalo, bakit hindi mo man lang nabanggit sa akin kahit minsan?"

Nanahimik si Zoe.

Akala niya talaga, magiging mabuting partner si Elijah.

Sa mata ng lahat, ang pamilya Mendoza ang tumatayong "mother side" niya. At bihirang may babaeng nagkukuwento sa asawa nila kung gaano kasama ang sarili nilang pamilya sa kanila.

Hindi siya ganoon katanga, at alam niyang hindi naman siya ganoon kamahal ng asawa niya.

She always knew.

Hindi siya masyadong mahal ni Elijah.

At nalaman lang niya nitong mga nakaraang araw na actually, hindi siya minahal ni Elijah kahit kailan.

Buti na lang, hindi siya yung tipo ng tao na umaasa sa pag-ibig ng iba para mabuhay.

Ipinatong ni Zoe ang kamay sa binti ni Elijah, bahagyang pinisil ang dulo ng mga daliri nito, at mahinang sinabi, "Ayaw ko lang na ma-stress ka o ma-stuck sa gitna namin ng mga Mendoza."

"After all, kailangan pa ring makipag-cooperate ng mga Alcantara sa kanila."

Hindi niya pwedeng sabihin ang totoo. Kaya gumawa na lang siya ng "true nonsense."

Huminga nang malalim si Elijah, pinakalma ang sarili, at hinaplos ang ulo ni Zoe. "I’m sorry, nagkulang ako this time. Nakalimutan ko rin yung wedding anniversary natin nung nakaraang araw. Zoe, may gusto ka bang gift?"

"I will definitely give it to you."

Bahay, kotse, alahas, o bag—kahit ano, ibibigay niya. He has always been generous pagdating sa ganitong bagay.

"Hmm......"

Nag-isip si Zoe sandali, at malinaw na sinabi: "Ang gusto ko lang... sana magustuhan mo yung birthday gift na ibibigay ko sa’yo."

"Iyon lang? Sobrang simple naman."

"Yes."

Tumango siya.

Nung 20 years old si Zoe, ang birthday wish niya ay pakasalan si Elijah.

Ngayong 24 na siya, ang tanging hiling niya ay iwan si Elijah—yung malinis at mabilis na hiwalayan.

Nang magtagpo ang mga mata nila, nakaramdam ng kaunting guilt si Zoe sa unang pagkakataon.

Pero sa sumunod na segundo, biglang tumunog ang phone ni Elijah.

Iba ang ringtone nito.

It’s exclusive.

Sumulyap si Zoe at nakita ang caller ID: Athena.

Sinagot ito ni Elijah. Hindi marinig kung anong sinasabi sa kabilang linya, pero biglang napatayo si Elijah at nanigas ang mukha. "Seryoso ba 'yan? Bakit hindi ka nagpasundo sa driver, tignan mo, nabalian ka pa ng paa."

"Send me your location, pupunta na ako agad!"

Pagkababa ng phone, aalis na sana siya pero kalahati pa lang ang nalalagyan niya ng gamot kay Zoe.

Nagmukha siyang ewan habang hawak ang cotton swab—hindi alam kung itutuloy o aalis.

Inabot ni Zoe ang kamay niya para kunin ang cotton swab. Binigyan niya si Elijah ng "exit" nang may pagkaintindi at bait: "Ako na lang ang magtutuloy nito. Kung may kailangan kang puntahan, sige na."

Sabi ng iba, ang mga batang umiiyak, nabibigyan ng kendi.

Pero iba ang buhay ni Zoe.

Kapag umiyak siya, hindi lang kendi ang wala, kundi "family law" pa ang kapalit.

Pero naisip niya, balang araw, kaya niya nang bumili ng sarili niyang kendi. Maraming-marami.

“…… Sige.”

Nakahinga nang maluwag si Elijah at subconsciously na nagpaliwanag, "Injured kasi si Athena, mahirap na mag-isa lang siya kasama ang bata sa labas. Pupuntahan ko lang."

Pagkasabi noon, tumalikod na siya at naglakad palabas nang mabilis.

Biglang nagsalita si Zoe: "Elijah, bakit parang never kitang narinig na tawagin siyang 'Ate'?"