Chapter 06: Wedding Dress

Paglabas ni Zoe Evelyn mula sa lumang bahay ng mga Alcantara, mas lalo siyang napilay.

Sa nakaraang tatlong taon, basta’t hindi siya uuwing kasama ni Elijah, siguradong may parusa siyang aabutin.

Sanay na siya.

Ang hindi lang alam ni Elijah, sa tuwing “pinapatunayan” niya ang sincerity niya kay Athena, mas lalo niyang itinutulak si Zoe sa bangin.

At para sa pamilyang Alcantara, wala silang silbi sa buhay ang isang babaeng hindi marunong mahalin ng asawa niya.

Napabuntong-hininga si Mang Ben, ang butler.

“Zoe, bakit ba kasi ang bait mo masyado? Kahit nag-imbento ka lang ng dahilan, hindi ka sana nasaktan nang ganito.”

“Mang Ben…”

Mabait ang mukha ni Zoe, walang halong galit. “May utang na loob ako kay lola. Kahit kanino pa ako magsinungaling, hindi ko kayang magsinungaling sa kanya.”

“Hay…”

Puno ng awa ang tingin ni Mang Ben, lalo na sa sobrang pula ng palad ni Zoe.

“Sige na, magpatingin ka na sa ospital.”

Tumango lang si Zoe.

Tahimik. Walang reklamo.

Si Tito Gab na hinatid nila pauwi ay nauna nang nakaalis.

Bawat hakbang ni Zoe ay parang tinutusok ng libo-libong karayom.

Simula bata siya, pakiramdam niya reincarnation ni Resa, ang grandma ng Alcantara — sadista sa parusa.

Kung si Athena man paparusahan, simple lang: luluhod sa courtyard.

Pero si Zoe?

Ipapaluhod sa kalsadang puro bato at graba.

Sa unang luhod niya, hindi pa ganon kasakit dahil malamig ang lupa. 

Doon talaga masakit.

Yung tipong pumutok ang balat at halos lumabas ang laman.

Nasa ring road ang lumang bahay ng mga Alcantara, maganda ang paligid, bundok at ilog ang view.

Pero wala iyong silbi kapag pinaparusahan ka.

Dahil gabi na at umuulan ng yelo, nagtaas pa siya ng pamasahe sa ride-hailing para may tumanggap.

Ayaw ng mga driver umakyat, kaya sa paanan lang sila naghihintay.

Bawat hakbang pababa ng bundok, parang hinihila ang kaluluwa niya.

Sa sobrang sakit ng likod niya, pinagpawisan siya kahit taglamig.

Habang naglalakad siya, may dahan-dahang umaandar na black Bentley sa madulas na kalsada.

“Sir, parang si Miss Zoe ’yun ah,” sabi ng driver.

Sa likod, naka-unat ang mahahabang paa ng isang lalaki — malamig ang aura, matalim ang mukha, at nakasandal lang siya na parang walang pakialam sa mundo.

Hindi man lang niya tinaas ang tingin.

“Hmm,” mahina niyang sagot.

Hindi malaman kung concern ba o wala lang.

Hindi na nakatiis ang assistant sa harap.

“Sir, hindi ba natin tutulungan si Miss Zoe?”

“Sigurado ka ba… na dapat natin siyang tulungan?”

Mababa ang boses ng lalaki — malamig, nakakatakot, may bahid ng panganib.

Natahimik ang assistant.

Pagtagal, tumingin din ang lalaki sa pilay at halos matumba nang likurang katawan ni Zoe.

“Check mo nga kung nasaan si Elijah ngayong gabi.”

“Sine-check ko na po, sir. Malaki ang chance na kasama niya si Athena ngayon. Parang nagde-date ulit sila.”

“Sir… ilang oras na si Miss Zoe nakaluhod sa snow. Baka hindi na niya kayanin.”

At sa mismong oras na 'yon — napaluhod si Zoe, tuluyang bumagsak sa snow.

“Ayan na nga sinasabi ko—”

Sumabog ang tunog ng pinto — bumaba ang lalaki.

Nilapitan agad si Zoe, binalot sa cashmere coat, at binuhat nang walang kahirap-hirap.

“Sir, sa ospital po ba o saan?” tanong ng assistant habang binubuksan ang pinto.

“Sa mansion muna.”

“Noted.”

“Sabihan mo ang doctor, maghintay doon.”

“Nasabi ko na.”

Tinaasan ng driver ang heater.

Nang madaanan ng lalaki ang tuhod ni Zoe, tumigas ang panga niya.

“Matindi ang ginawa sa kanya.”

“Naku sir,” bulong ng assistant, “kailan kaya titigil ang grandma sa ganyan…”

“Si Shaina babalik bansa sa two days, tama?”

“Opo.”

“Ahusin niyo na.”

“Gaano po kaayos?”

Tumingin ang lalaki, malamig ang mata.

“Alam mo na kung hanggang saan.”

PAGKAGISING NI ZOE

Pagdilat niya, pagod ang buong katawan niya pero hindi na ganoon kasakit.

Yung dapat sobrang namamaga niyang tuhod at palad — hindi na ganoon kabigat ang pakiramdam, pero grabe tingnan.

At…

Bakit siya narito?

Nalito siya.

Bubunot pa sana siya ng phone para tawagan ang front desk, pero naamoy niya ang agarwood scent sa damit niya.

Pamilyar.

Nakakakilabot.

Pagbalik niya sa wisyo, kinuha niya ang special ointment sa bedside table.

Nag-checkout agad.

Uuwi na siya.

PAG-UWI SA BAHAY

Pagpasok niya, sobrang saya ng ambiance.

Parang siya ang naging problema sa mundo nitong dalawang araw.

“Zoe, you’re back!” bungad ni Athena, blooming na blooming.

Obvious — masaya siya sa gabi nila ni Elijah.

Hindi sumagot si Zoe, pero lumapit si Athena, ipinakita ang pink diamond earrings — rare collectible.

Alam ni Zoe ’yan.

Matagal na niyang gusto ’yon.

At si Elijah — nangako dati na ibibili niya ’yon para kay Zoe.

Kapal.

Ngayon, kay Athena ibinigay.

Pinagmasdan ni Zoe sandali, saka ngumiti ng manipis.

“Ate, by the way… legal wife pa rin ako ni Elijah. Meaning, kalahati ng 10 million na pinanggastos niya d’yan — pera ko rin.”

Ngumiti siya nang mas maliwanag.

“Actually, 12 million pala talaga presyo n’yan. So, please send 6 million to my account bago mag-12 tonight.”

She flashed her phone.

“O kung hindi, sasabihin ko kay grandma kung magkano talaga ’yan.”

Pumasok sa phone ni Athena ang bank details.

Nanginig ang ilong niya sa galit.

P–tang—!!!

Yung 5M inheritance pa lang ni Miguel Alcantara, pinag-iipunan na niya.

Tapos may 6M pa siya ngayong kailangang ibigay dahil kay Zoe?

Hindi na pinansin ni Zoe kung may pera si Athena o wala.

Naligo siya, tapos nag-ayos.

Nag-declutter na agad.

Para pag-alis niya, wala nang hassle.

Pati wedding dress niya — pinababa niya kay Wena para itapon.

Sakto pagdating ni Elijah.

Nakita niya ang wedding dress na naka-box.

Kinabahan kaagad.

“Bakit mo nilabas ’yung wedding dress?”

Diretsong tumingin si Zoe sa kanya.

“Tatapon ko na.”

Kalma ang boses.

“Useless na bagay dapat tinatapon.”