Novels by Yazellaxx

Pagdating ng wedding car sa simbahan, bumagal ang takbo nito. Sa labas, may mga staff na agad nagsilapit — may humahawak sa train ng gown, may nag-aayos ng veil, at may mga flower girl na nanginginig sa excitement. Sa loob ng sasakyan, tahimik lang muna sina Austin at Cailyn. Ramdam ang bigat ng moment. Parehong huminga nang malalim — hindi dahil kinakabahan, kundi dahil pareho nilang alam na ito na talaga ‘yung simula ng forever na matagal nilang pinagdaanan bago marating. “Love,” mahina ang boses ni Austin habang nakatingin kay Cailyn, “after today, wala nang ikaw at ako — tayo na lang.” Ngumiti si Cailyn, pinigilan ang luha. “Hindi mo kailangang maging cheesy, kasi iiyak ako.” Ngumiti rin si Austin, sabay dahan-dahang hinalikan ang likod ng kamay niya. “Cheesy talaga ako pag ikaw ang kausap ko.” Pagbukas ng pinto ng kotse, agad sumalubong ang hangin, malamig pero may halong amoy ng mga bulaklak at insenso. Tumunog ang unang nota ng wedding march. Sa labas, nakaabang si Anthony

“Grabe naman ‘to! Kanina idioms lang, ngayon seven-character poem na? Exam ba ‘to para sa valedictorian?” biro ng isa sa mga groomsmen ni Austin, sabay tawa ang buong tropa. “Ang hirap naman nito, sobra,” reklamo ng isa pa. Pero si Austin, hindi nagpatalo. Napasingkit ang mga mata niya habang nag-iisip. Wala na siyang oras para magreklamo—kailangan niyang makapasok at makuha si Cailyn. Tahimik ang paligid nang bigla siyang magsimulang magsalita. “Ang mga baging at bulaklak, magkayakap sa puno’t anino. Tumatawid sa malamig na ilog, taon-taon walang pahinga…” “Sa balikat ko’y bumabagsak ang hamog ng umaga. Habang hinihipan ko ang palad kong giniginaw, bumabalik ang init ng mga lumang alaala.” Within five minutes, nakabuo talaga siya ng seven-character poem. Wala man talagang nakakaintindi kina Samantha at mga bridesmaids, pero halata nilang legit at malalim ‘yung ginawa ni Austin. “Grabe, genius!” sigaw ng mga groomsmen, sabay kantyaw sa mga nasa loob. “Buksan niyo na ‘yung pint

This time, hindi nagmadali si Austin sa pagtira ng arrow. Alam niyang hindi puwedeng pumalpak sa tatlong huling tira. Besides, ‘yung unang dalawa? Sinadya niyang sablayin. Para mag-relax ‘yung kalaban — para isipin nilang wala siyang laban. Pero sino siya para sumuko? Kahit mahirap, gagawin niya para sa asawa niya. Huminga siya nang malalim, pinakalma ang sarili, tapos dahan-dahang tinutok ang arrow sa bunganga ng vase. Tahimik ang lahat, halos walang humihinga. Then clang! — pasok na pasok. “Woooow! Angas ni Kuya Austin!” sigaw ng groom’s squad. “Isang beses lang ‘yan, bakit kayo ang iingay?” banat ng bride’s team habang nag-boo. Pero bago pa tumigil ang tawanan, kinuha na ni Austin ‘yung pang-apat na arrow. Isang mabilis na tira — swak ulit. Mas malakas ang hiyawan ng mga lalaki. Tahimik ang bride’s team. Tapos kinuha niya ‘yung panghuli. Lahat naghintay. Whoosh—clang! Pumasok pa rin! “YESSSS!” sabay-sabay silang nagbunyi. “Kalma, first level pa lang ‘yan!” kontra ng bride’s

Morning of the Wedding Maaga pa lang, gising na si Cailyn. Tahimik ang paligid, pero ramdam niya ang mabilis na tibok ng puso niya. Sa salamin, nakaupo siya habang inaayos ni Samantha ang last layer ng makeup niya. “Grabe, Cai,” biro ni Sam habang tinatanggal ang powder sa pisngi niya, “ngayon lang ako kinabahan sa kasal ng iba.” Napangiti lang si Cailyn. “Ako rin, to be honest.” Pero sa loob-loob niya, hindi lang kaba. Halo-halong emosyon — excitement, takot, at isang klase ng peace na hindi niya naranasan sa matagal na panahon. “Mommy, you’re so pretty!” sabat ni Daniella, kumakapit sa laylayan ng bridal robe niya. Nakatingin ang bata na parang nakakita ng fairy. “Thank you, baby,” ngumiti si Cailyn, hinaplos ang buhok ng anak. “Ikaw rin, sobrang ganda mo today.” Sumilip si Daniel, suot ang maliit na tux. “Mommy, sabi ni Daddy dapat daw ‘wag kang umiyak habang papunta siya. Kasi daw ‘pag umiyak ka, iiyak din siya.” Napailing si Cailyn, sabay tawa. “Si Daddy niyo talaga,

Ang kasal nina Cailyn at Austin ay nakatakdang ganapin pagkalipas ng anim na buwan mula nang ipanganak si baby Manman.Noong ipinanganak pa sina Daniel at Daniella, medyo mahina pa si Cailyn noon. At dahil kambal pa ang dalawa, hirap siyang sabayan ang pagpapasuso. Halos hindi sila nakainom ng gatas mula sa kanya mismo.Kaya mula noon, may kaunting guilt si Cailyn sa loob niya—parang kulang siya bilang ina. Kaya ngayong si baby Manman ay dumating, pinilit talaga niyang siya mismo ang magpasuso.Pero dahil doon… medyo naging “torture” din ‘yon para kay Austin. Araw-gabi siyang nagtiis, kahit gusto na niyang yakapin si Cailyn nang buong-buo, kailangan niyang maghintay.Anim na buwan. At sa wakas, matapos ang halos kalahating taon ng paghihintay, napapayag din niya si Cailyn na itigil na ang breastfeeding.May ngipin na kasi si baby Manman, at minsan, masakit talaga kapag kumakagat. Lalo pa’t malakas na ang katawan ng bata, kaya hindi na kailangang mag-alala sa nutrisyon.“Pwede na s

Sa wakas, ligtas na nanganak si Cailyn sa isang malusog na baby boy. Pinangalanan nila ito ng Emmanuel, at ang cute niyang palayaw ay Manman.Si Austin mismo ang pumili ng pangalan. Ang ibig sabihin daw ni Manman ay “kumpleto na ang buhay, walang pagsisisi.”Pumasok ang nurse sa delivery room, bitbit ang bagong silang na sanggol, at tuwang-tuwa nitong sinabi,“Congratulations, Mr. and Mrs. Buenaventura! It’s a boy! 6.8 kg. ang timbang niya, healthy na healthy!”Napatitig si Cailyn sa anak. Kalma lang siya, sanay na siguro kasi hindi na iyon ang una niyang panganganak. Pero si Austin—ibang-iba.Pagkakita pa lang niya sa maliit na baby sa crib, parang natunaw siya. Lumuha agad ang mga mata niya.“Wife, tingnan mo... anak natin ‘yan. ‘Yung bunso natin... kamukha mo,” halos pabulong niyang sabi, nanginginig ang boses.Ngumiti si Cailyn, hinalikan ang baby sa pisngi, “Oo, pero kamukha mo rin.”“Pareho siya kina Daniel at Daniella,” sagot ni Austin, sabay punas ng luha. “Parang pinaghalo t

Natatakot si Elena. Kung sa mataong hotel nga ay naging ruthless si Marco, paano pa rito sa tahimik at abandonadong hallway? It’s past 2:00 AM. Walang makakarinig sa kanya rito."Hindi ko alam na pupunta ka rin," nauutal niyang simula, nakasandal pa rin sa pinto. "Hindi ko sinasadyang magpakita sa 'yo."Walang emosyon ang mukha ni Marco. Naglakad siya sa basurahan, pinatay ang sigarilyo, at pinindot ang elevator. Pagbukas ng pinto, lumingon siya kay Elena. "Hindi ka sasakay?"Elena took a deep breath. Sumunod siya, sticking to the corner of the elevator, malayo sa kanya. Nakatingin lang siya sa likod ni Marco. He’s still the same—broad shoulders, narrow waist, yung tindig na noon ay nagbibigay sa kanya ng sobrang security.Noon, mahilig siyang yumakap mula sa likod habang nagluluto si Marco. Isasandal niya ang mukha niya sa likod nito."Paano ako magluluto kung nakayakap ka?" tatawa-tawang tanong ni Marco noon. "Eh 'di magluto ka, basta yayakap ako," sagot niya. "You're so soft, Elena

Katatapos lang magbayad ni Elena ng hospital fees nang habulin siya ni Enzo Galvez. Mariin nitong hinawakan ang braso niya, bakas ang aroganteng ngiti sa mukha."So, ano na? Napag-isipan mo na ba yung offer ko sa ’yo?"Padabog na binawi ni Elena ang braso niya. "Enzo, layuan mo ’ko. You're so sick!"Nagdilim ang mukha ni Enzo. "Elena, makinig ka. Magpakasal ka lang sa akin, forget the 800,000 pesos compensation. Pati bills ng tatay mo, hindi mo na kailangang bayaran. I’ll even give your mom the 660,000 bride price na hinihingi niya. Quit being difficult. Quits na tayo, clean slate."Elena didn't even want to look at him. Nakakasuka."Agree na ang nanay mo, bakit ka pa nag-iinarte—""Eh di si Mama ang pakasalan mo!" putol ni Elena, nanginginig sa galit.Enzo’s patience snapped. Bigla nitong hinawakan si Elena sa batok at hinila palapit. "I like you, Elena. Blessing na ’to para sa ’yo. Huwag mo akong piliting gumamit ng dahas, baka hindi mo kayanin."Naramdaman ni Elena ang dumi ng kama

Limang taon ang lumipas bago muling nag-krus ang landas nila. He pinned her against the wall, his eyes burning with devastating hatred. He kissed her like a madman.Hindi na napigilan ni Elena ang mga luha niya. Tuluy-tuloy itong pumatak habang nakapikit siya sa sakit. Pero si Marco, walang balak tumigil. He was relentless.Dahil hindi na kaya ng dibdib niya ang bigat, Elena gathered all her strength and bit his lip. Hard."Hmm." Sa hapdi ng kagat, napabitaw si Marco.Ang kilalang Marco ni Elena noon ay laging malumanay, laging maingat sa kanya. Pero ang lalaking nasa harap niya ngayon? Puno ng poot. He must hate me so much, Elena thought, and the realization felt like a dagger to her heart.Marco didn't let go of her hands. His hot, heavy breath fanned her cheeks."Since nawala ka na sa mundo ko noon, then disappear cleanly. Huwag ka nang magpapakita sa akin," Marco’s voice was hoarse and cold as ice. Every word was a sharp blade slashing through her soul.Parang may pinupunit sa lo

Lahat ng mata ay nasa kay Marco. Danica was already leaning in, expecting that "kiss through a tissue" moment—the ultimate kilig bait. Pero si Marco, walang kaabog-abog na dinampot ang baso ng spirits sa harap niya at tinungga ito sa isang lagukan.He chose the penalty. He’d rather burn his throat with alcohol than kiss anyone."Grabe, you're so boring, Marco! Bakit mo kailangang mahiya?" inis na hirit ni Danica habang binabagsak ang tissue sa mesa.Marco just exhaled, the smell of strong liquor trailing from his breath. Cold and unbothered.Nung turn na ni Elena, kinakabahan siya. She couldn't handle the alcohol, and she definitely couldn't handle a "dare" like Marco's."Truth na lang," Elena whispered.Danica’s eyes lit up like a predator. She didn't miss a beat. "Sige. Let me ask you this, Elena: Do you regret what happened five years ago?"Tahimik lang si Elena habang nakikinig kay Toni. Everything Toni said? Old news na ’yun. Hindi lang "familiar" si Elena sa background ni Marco

In another life, Elena Valdez and Marco Elizalde were the 'it' couple. High quality, four years of pure happiness. Pero after the break-up? It became five years of emotional damage for both of them.Hindi siya literal na umiiyak 24/7, pero pag naalala niya si Marco, it just feels like heavy rain in her heart—sobrang hapdi, sobrang bigat. At hindi niya inakala na sa dinner pa ni Ethan sila muling magkikita.Pagpasok pa lang niya sa maingay at magulong private room, nahagip na agad ng mga mata niya ang isang pamilyar na man profile.Sa isang iglap, nag-wala ang puso niya. Parang may bagyo na sumira sa katahimikan ng mundo niya. Biglang nag-slow motion ang paligid, at ang tanging malinaw na nakikita niya ay ang lalaking nakasuot ng white shirt at black pants.Marco Elizalde.He looked expensive. Cold. Matangkad, elegante, at sobrang gwapo pa rin. Nakatitig lang siya sa phone niya, dedma sa paligid.Biglang nag-overlap ang memories sa utak ni Elena. Naalala niya yung Marco Elizalde na ma

"Wala akong pakialam sa sasabihin ng iba."Napangisi si Nathaniel sa narinig, na tila ba isang biro ang hiling ni Elijah. Sa buong Maynila, kilala siya bilang isang Living King of Hell—walang sinasanto at walang pinapatawad.Hindi akalain ni Elijah na magiging ganito katigas ang dating kapatid.Mukhang kinalimutan na ni Nathaniel ang lahat ng pinagsamahan nila noon. Patay-sindi ang tensyon sa loob ng kwarto, hanggang sa basagin ni Elijah ang katahimikan."Bakit hindi na lang natin tanungin si Zoe kung anong gusto niya?" suhestiyon ni Elijah, sabay tingin sa pinto ng bedroom.Nakatayo si Zoe sa likod ng pinto, hawak ang doorknob. Isang mapait na ngiti ang sumilay sa labi niya bago niya tuluyang binuksan ang pinto at lumabas.Nang makita siya, bahagyang lumambot ang mukha ni Nathaniel. Pinatay niya ang sigarilyo at akmang lalapit sana sa dalaga, nang magsalita ito nang napakahina."Hayaan na natin ito."Kumunot ang noo ni Nathaniel. Ang boses niya ay parang malalim na balon na puno ng p

Napansin din ni Athena ang kakaibang ikinikilos ni Nathaniel. Noon niya lang nakitang ganoon ka-desperado ang lalaki—na personal pang pinamunuan ang paghahanap sa bawat floor ng hotel. Ang aura nito ay nakakatakot, na tila ba si Zoe lang ang tanging mahalagang tao sa mundo para sa kanya.Napaka-swerte ni Zoe, isip ni Athena. Kung sana ay ganoon din siya kamahal ni Elijah, baka hindi siya nagkakaganito.Sa loob ng kwarto, walang pakialam si Nathaniel sa ingay sa labas. Gamit ang kanyang mga daliri, dahan-dahan niyang pinunasan ang mga luha ni Zoe. "Tahan na, Nini. Ligtas ka na. Kung gusto mong umiyak, ilabas mo lang."Pero nang mapansin niya ang malaking pasa sa braso ni Zoe, biglang tumalim ang kanyang boses. "Si Marco ba ang may gawa nito sa’yo?"Umiling si Zoe habang patuloy ang pag-agos ng luha. "Ako ang may gawa niyan."Dahil sa kawalan ng gamit, kinailangan niyang baonon ang silver needle sa sarili niyang balat para labanan ang epekto ng gamot. Ang pasang iyon ay ebidensya ng kan

"Yes, Boss!"Mabilis na tumalikod si Louie. Hindi na siya nagtanong dahil alam niyang bawat segundo ay mahalaga. Kailangang mahanap ang kanyang Ma'am Zoe.Biglang sumabat si Athena, kahit nanginginig ang boses. "Mr. Nathaniel, baka naman hindi lang ma-contact sandali, huwag naman sana nating gawing big deal—"Hindi pa niya natatapos ang sasabihin nang dumaan sa kanya ang tingin ni Nathaniel—malamig, matalim, at parang papatay. Agad siyang napatahimik.Maging si Elijah ay nag-aalinlangan. "Nathaniel, baka masyado ka lang nagre-react?""Hindi ko lang ito hahalughugin, i-imbestigahan ko ito," sagot ni Nathaniel. Ang boses niya ay parang galing sa ilalim ng lupa, bawat salita ay nanggagalaiti. "Aalamin ko kung sinong hayop ang may lakas ng loob na gumalaw sa ilalim ng ilong ko."Sa 21st floor, nanginginig ang buong katawan ni Zoe. Sinusubukan niyang kumalma pero hindi niya mapigilan ang takot.Sa totoo lang, takot na takot siya kay Marco Mendoza.Anong babae ba ang hindi magkakaroon ng tr

Sa totoo lang, lumampas na sa budget ni Zoe ang presyo ng ginseng. Hindi siya tanga para magbayad ng mahigit sampung milyon para sa isang halaman na hindi naman perpekto ang itsura. Pero para kay Elijah, barya lang ito.Nang umabot na sa 10 million ang bid ni Elijah para kay Athena, tiningnan ni Zoe ang asawa niya. Nagdadalawang-isip siya—kung itutuloy niya, baka lalo lang siyang mainis, pero kung titigil siya, mananalo ang kabit."Zoe, bakit tumigil ka na?" pang-aasar ni Athena. "Ayaw mo na ba o hindi mo na kaya?"Halos umapaw ang kayabangan sa boses ni Athena. Gusto niyang ipakita sa lahat na sa harap ni Elijah, siya ang laging mananalo at si Zoe ang laging talo."10 million once..." "10 million twice..."Pero bago pa maibaba ang martilyo, biglang nagkagulo sa buong hall."Diyos ko! May nag-Sky Lantern!" (Isang move sa auction kung saan bibilhin mo ang item sa kahit anong presyong itaas ng iba, para lang makuha ito)."Sino 'yun?""Sino pa ba? Sa buong Maynila, sino lang ba ang may l

Tinaasan lang ni Zoe ang kilay niya. Hindi na niya sinagot si Athena; tinalikuran niya ito at naglakad palayo.Dahil sa haba ng gown, medyo muntik pa siyang matisod. Buwisit. Bahagya siyang yumuko, kinabig ang laylayan ng gown sa kanyang kamay, at naglakad nang mabilis papasok sa banquet hall.Ang gown na ito ay kasing-abala ng divorce certificate na hanggang ngayon ay ayaw pang ibigay ni Mariana.Pero pagkapasok na pagkapasok niya sa hall, bigla siyang napatigil. Sa malayo, nakita niya si Marco Mendoza. Kindat ang isinalubong nito sa kanya bago dahan-dahang naglakad palapit.Kinabahan si Zoe. Ayaw niyang makipag-plastikan sa lalakeng ito kaya mabilis siyang umiwas at dumeretso sa auction area. Pinatnubayan siya ng staff sa VIP section. "Mrs. Alcantara, dito po ang seat niyo.""Salamat," bulong ni Zoe habang humihinga nang malalim.Sinundan ni Marco si Zoe, pero bago pa siya makalapit nang tuluyan, may humila sa kanya. Bilang pangalawang anak ng mga Mendoza at pinsan ni Nathaniel, san

"Girlfriend ka naman ni Nathaniel. Kung may gusto kang malaman, tanungin mo siya nang direkta. Huwag na sa akin—isang kapatid na wala naman talagang silbi sa kanya."Kalmado ang pagkakasabi ni Zoe. Gusto lang niyang maging clear ang lahat para hindi na mag-aksaya ng panahon si Sabrina sa kanya. Pero laking gulat niya nang biglang lumapit si Sabrina at kinindatan siya."Girlfriend niya ako?" natutuwang tanong ni Sabrina. "Sinabi ba 'yan ni Mr. Nathaniel sa'yo mismo?"Natigilan si Zoe. Doon niya na-realize na baka nag-assume lang siya sa relationship ng dalawa. "Hindi. Hula ko lang."Lalong lumapad ang ngiti ni Sabrina. "Kung ganoon, mukhang boto ka pala sa akin bilang magiging sister-in-law mo, ha?"Dito napatunayan ni Zoe na the more you talk, the more mistakes you make. Hindi niya alam kung paano babawiin ang sinabi. Gusto man niyang sabihing hindi siya boto, naalala niya ang sinabi ni Nathaniel walong taon na ang nakakaraan: hindi naman talaga sila magkapatid.Pagkatapos kumain, imb