Novels by Yazellaxx

Pagdating ng wedding car sa simbahan, bumagal ang takbo nito. Sa labas, may mga staff na agad nagsilapit — may humahawak sa train ng gown, may nag-aayos ng veil, at may mga flower girl na nanginginig sa excitement. Sa loob ng sasakyan, tahimik lang muna sina Austin at Cailyn. Ramdam ang bigat ng moment. Parehong huminga nang malalim — hindi dahil kinakabahan, kundi dahil pareho nilang alam na ito na talaga ‘yung simula ng forever na matagal nilang pinagdaanan bago marating. “Love,” mahina ang boses ni Austin habang nakatingin kay Cailyn, “after today, wala nang ikaw at ako — tayo na lang.” Ngumiti si Cailyn, pinigilan ang luha. “Hindi mo kailangang maging cheesy, kasi iiyak ako.” Ngumiti rin si Austin, sabay dahan-dahang hinalikan ang likod ng kamay niya. “Cheesy talaga ako pag ikaw ang kausap ko.” Pagbukas ng pinto ng kotse, agad sumalubong ang hangin, malamig pero may halong amoy ng mga bulaklak at insenso. Tumunog ang unang nota ng wedding march. Sa labas, nakaabang si Anthony

“Grabe naman ‘to! Kanina idioms lang, ngayon seven-character poem na? Exam ba ‘to para sa valedictorian?” biro ng isa sa mga groomsmen ni Austin, sabay tawa ang buong tropa. “Ang hirap naman nito, sobra,” reklamo ng isa pa. Pero si Austin, hindi nagpatalo. Napasingkit ang mga mata niya habang nag-iisip. Wala na siyang oras para magreklamo—kailangan niyang makapasok at makuha si Cailyn. Tahimik ang paligid nang bigla siyang magsimulang magsalita. “Ang mga baging at bulaklak, magkayakap sa puno’t anino. Tumatawid sa malamig na ilog, taon-taon walang pahinga…” “Sa balikat ko’y bumabagsak ang hamog ng umaga. Habang hinihipan ko ang palad kong giniginaw, bumabalik ang init ng mga lumang alaala.” Within five minutes, nakabuo talaga siya ng seven-character poem. Wala man talagang nakakaintindi kina Samantha at mga bridesmaids, pero halata nilang legit at malalim ‘yung ginawa ni Austin. “Grabe, genius!” sigaw ng mga groomsmen, sabay kantyaw sa mga nasa loob. “Buksan niyo na ‘yung pint

This time, hindi nagmadali si Austin sa pagtira ng arrow. Alam niyang hindi puwedeng pumalpak sa tatlong huling tira. Besides, ‘yung unang dalawa? Sinadya niyang sablayin. Para mag-relax ‘yung kalaban — para isipin nilang wala siyang laban. Pero sino siya para sumuko? Kahit mahirap, gagawin niya para sa asawa niya. Huminga siya nang malalim, pinakalma ang sarili, tapos dahan-dahang tinutok ang arrow sa bunganga ng vase. Tahimik ang lahat, halos walang humihinga. Then clang! — pasok na pasok. “Woooow! Angas ni Kuya Austin!” sigaw ng groom’s squad. “Isang beses lang ‘yan, bakit kayo ang iingay?” banat ng bride’s team habang nag-boo. Pero bago pa tumigil ang tawanan, kinuha na ni Austin ‘yung pang-apat na arrow. Isang mabilis na tira — swak ulit. Mas malakas ang hiyawan ng mga lalaki. Tahimik ang bride’s team. Tapos kinuha niya ‘yung panghuli. Lahat naghintay. Whoosh—clang! Pumasok pa rin! “YESSSS!” sabay-sabay silang nagbunyi. “Kalma, first level pa lang ‘yan!” kontra ng bride’s

Morning of the Wedding Maaga pa lang, gising na si Cailyn. Tahimik ang paligid, pero ramdam niya ang mabilis na tibok ng puso niya. Sa salamin, nakaupo siya habang inaayos ni Samantha ang last layer ng makeup niya. “Grabe, Cai,” biro ni Sam habang tinatanggal ang powder sa pisngi niya, “ngayon lang ako kinabahan sa kasal ng iba.” Napangiti lang si Cailyn. “Ako rin, to be honest.” Pero sa loob-loob niya, hindi lang kaba. Halo-halong emosyon — excitement, takot, at isang klase ng peace na hindi niya naranasan sa matagal na panahon. “Mommy, you’re so pretty!” sabat ni Daniella, kumakapit sa laylayan ng bridal robe niya. Nakatingin ang bata na parang nakakita ng fairy. “Thank you, baby,” ngumiti si Cailyn, hinaplos ang buhok ng anak. “Ikaw rin, sobrang ganda mo today.” Sumilip si Daniel, suot ang maliit na tux. “Mommy, sabi ni Daddy dapat daw ‘wag kang umiyak habang papunta siya. Kasi daw ‘pag umiyak ka, iiyak din siya.” Napailing si Cailyn, sabay tawa. “Si Daddy niyo talaga,

Ang kasal nina Cailyn at Austin ay nakatakdang ganapin pagkalipas ng anim na buwan mula nang ipanganak si baby Manman.Noong ipinanganak pa sina Daniel at Daniella, medyo mahina pa si Cailyn noon. At dahil kambal pa ang dalawa, hirap siyang sabayan ang pagpapasuso. Halos hindi sila nakainom ng gatas mula sa kanya mismo.Kaya mula noon, may kaunting guilt si Cailyn sa loob niya—parang kulang siya bilang ina. Kaya ngayong si baby Manman ay dumating, pinilit talaga niyang siya mismo ang magpasuso.Pero dahil doon… medyo naging “torture” din ‘yon para kay Austin. Araw-gabi siyang nagtiis, kahit gusto na niyang yakapin si Cailyn nang buong-buo, kailangan niyang maghintay.Anim na buwan. At sa wakas, matapos ang halos kalahating taon ng paghihintay, napapayag din niya si Cailyn na itigil na ang breastfeeding.May ngipin na kasi si baby Manman, at minsan, masakit talaga kapag kumakagat. Lalo pa’t malakas na ang katawan ng bata, kaya hindi na kailangang mag-alala sa nutrisyon.“Pwede na s

Sa wakas, ligtas na nanganak si Cailyn sa isang malusog na baby boy. Pinangalanan nila ito ng Emmanuel, at ang cute niyang palayaw ay Manman.Si Austin mismo ang pumili ng pangalan. Ang ibig sabihin daw ni Manman ay “kumpleto na ang buhay, walang pagsisisi.”Pumasok ang nurse sa delivery room, bitbit ang bagong silang na sanggol, at tuwang-tuwa nitong sinabi,“Congratulations, Mr. and Mrs. Buenaventura! It’s a boy! 6.8 kg. ang timbang niya, healthy na healthy!”Napatitig si Cailyn sa anak. Kalma lang siya, sanay na siguro kasi hindi na iyon ang una niyang panganganak. Pero si Austin—ibang-iba.Pagkakita pa lang niya sa maliit na baby sa crib, parang natunaw siya. Lumuha agad ang mga mata niya.“Wife, tingnan mo... anak natin ‘yan. ‘Yung bunso natin... kamukha mo,” halos pabulong niyang sabi, nanginginig ang boses.Ngumiti si Cailyn, hinalikan ang baby sa pisngi, “Oo, pero kamukha mo rin.”“Pareho siya kina Daniel at Daniella,” sagot ni Austin, sabay punas ng luha. “Parang pinaghalo t

Sumandal si Beatrice sa kanyang mamahaling executive chair. Pinagmasdan niya ang nakababatang kapatid na nakaupo sa kanyang harapan. Ang laging alerto at malamig niyang mga mata ay unti-unting lumambot, isang bihirang reaksyon na tanging pamilya lamang niya ang nakakakita.Kinuha niya ang baso ng maligamgam na tubig sa ibabaw ng mesa at marahang humigop."Ang mga taong palihim na kinakausap ni Victor ngayon ay ang mga dati at lumang tauhan ni Papa sa Puerto Azul," kalmadong panimula ni Beatrice, ang kanyang boses ay patag ngunit nagtataglay ng nakakapasong lamig. "Simula nang alisin si Papa sa pwesto at ipadala sa abroad, naiwan ang mga taong 'yan na walang direktang pinuno. At ngayon... ginagamit ni Victor ang pagkakataong 'yon para manipulahin sila."Bahagyang kumunot ang noo ni Winston. Ang kanyang matatalas na mata ay nagdidilim. "Anong gusto niyang mangyari sa pagkuha sa mga taong 'yan? Gusto niya bang balansehin ang kapangyarihan niya sa loob ng pamilya Rivera? O gusto niya lang

Makulimlim at kulay-abo ang buong kalangitan ng Manila nang sumunod na araw. Ayon sa weather forecast, paparating ang isang malakas na bagyo, ngunit sa mga oras na ito ay mabigat at nagbabadyang ambon pa lamang ang bumabagsak.Kakalabas pa lamang ni Beatrice mula sa isang nakakapagod na board meeting. Hindi pa man niya tuluyang nababawi ang kanyang hininga nang biglang mag-ring ang kanyang telepono.Nang makita ang caller ID, agad niyang sinagot ito habang naglalakad pabalik sa kanyang pribadong opisina."Lolo Gustavo.""Beatrice, apo," umalingawngaw ang baritono at may awtoridad na boses ng matanda. "Naging maayos ba ang lahat sa Cebu?""Opo, Lolo. Tapos na ang lahat. Napirmahan na ang kontrata, at si Winston na po ang bahalang mag-asikaso sa mga susunod na hakbang ng proyekto," propesyonal na sagot ni Beatrice habang itinutulak pabukas ang pinto ng kanyang opisina."Mabuti kung ganoon."Tumahimik sandali si Don Gustavo, tila may malalim na iniisip, bago ibinaba ang kanyang boses sa

Pagsapit ng oras na natapos ang hapunan, ganap na madilim na ang kalangitan sa labas ng Crystal Mansion.Maingat na inaalalayan ni Simon ang kanyang inang si Doña Soledad palabas ng courtyard. Bago pumasok sa sasakyan, paulit-ulit na nilingon at pinaalalahanan ng ginang si Zoe."Masyadong malamig ang hangin ngayon, Zoe. Wag ka nang lumabas pa rito para ihatid kami, pumasok ka na sa loob baka sipunin ka," bilin ng matanda, ang boses ay puno ng pagmamalasakit. "Babalik ako rito makalipas ang ilang araw. Magpahinga ka muna nang maigi ngayon, ha? At itigil mo na ang kakaisip sa kung anu-anong bagay."Nakatayo si Zoe sa pintuan. Nakangiti siyang tumango, tahimik na pinapanood habang sunud-sunod na pumasok ang pamilya Valderrama sa kani-kanilang sasakyan.Panghuling naglakad patungo sa parking area si Winston.Habang naglalakad siya, kinailangan niyang dumaan sa tapat ni Jackie. Hindi siya tuluyang huminto, ngunit binagalan niya ang kanyang mga hakbang. Ikiniling niya ang kanyang ulo upang

Tahimik na tinitigan ni Jackie si Winston ngunit hindi siya agad sumagot.Naintindihan ni Jackie ang ibig sabihin ng huling sinabi nito. Walang makakalusot sa impluwensya at kapangyarihan ng mga Valderrama sa loob ng Manila. Hindi nakapagtataka kung kaya nilang burahin ang isang sindikato sa isang kumpas lang ng kamay, lalo pa at konektado ito sa pamilya niya.Pero ang nakakabagabag at mahirap tanggapin para kay Jackie ay kung bakit ginagawa ni Winston ang lahat ng ito. Wala itong mapapala sa kanya kundi sakit sa ulo."Winston."Binasag niya ang katahimikan sa pagtawag ng pangalan nito."Hmm?" kalmadong sagot ng binata."Hindi ka naman ganyan dati," mahinang simula ni Jackie.Bahagyang natigilan si Winston sa sinabi niya, hinihintay ang susunod nitong bibitawang salita.Sinalubong ni Jackie ang kanyang tingin, at pilit niyang pinanatiling patag ang kanyang boses kahit pa nagwawala na ang kaba sa kanyang dibdib."Ang Winston Valderrama na nakilala ko noon, hinding-hindi mag-aaksaya ng

Sa loob ng umaandar na sasakyan patungo sa Mactan-Cebu International Airport.Nakatingin si Beatrice sa screen ng kanyang telepono. Binasa niya ang huling mensahe ni Julian. Isang mabilis na kislap ng gulat ang dumaan sa kanyang malamig na mga mata. Hindi niya inaasahan na ganoon kabilis aaksyon ang binata.Mula sa passenger seat sa harapan, lumingon ang kanyang assistant na si Anya. "Miss Beatrice, si Sir Julian po ba 'yon?""Mm." In-lock ni Beatrice ang screen ng telepono at kalmadong sumandal. "Tinanggal na niya ang sekretarya."Patag ang kanyang boses, walang kahit anong bakas ng emosyon. Para sa kanya, isa itong maliit na isyu na nasolusyunan na.Ngunit para kay Anya, iba ang dating nito. Tahimik na kinilatis ni Anya ang sitwasyon bago naglakas-loob na magsalita. "Miss Beatrice... hindi niyo po ba napapansin? Masyadong nakikinig sa inyo si Sir Julian."Binalewala ito ni Beatrice. Ipinikit niya ang kanyang mga mata para magpahinga. "Hindi ba't ganyan naman talaga siya palagi?"Nap

Nang makita ni Doña Soledad si Zoe na dahan-dahang bumababa ng hagdan, agad na nagliwanag ang mukha ng matanda. Masigla itong kumaway, hawak ang isang napakaliit at napakalambot na baby onesie."Zoe, anak! Halika rito at tingnan mo 'tong mga damit," tawag ni Doña Soledad, ang boses ay punong-puno ng pananabik na parang isang tunay na ina. "Si Simon pa mismo ang pumili nito para sa baby mo. Tingnan mo kung gaano kaganda ang tela."Nakangiting lumapit si Zoe, ang isang kamay ay nakahawak sa kanyang malaking tiyan bilang suporta. Maingat niyang hinawakan ang damit—isang pastel na kasuotan na may burda ng maliliit na bituin. Bakas ang kalidad at kamahalan nito. Tumango siya nang may matamis na ngiti, ang kanyang mga mata ay nagpapakita ng tunay na kaligayahan."Napakaganda po," malambing na pagsang-ayon ni Zoe. Nilingon niya si Simon na nakatayo sa gilid. "Simon, maraming salamat. Naabala ka pa tuloy sa paghahanap ng mga damit ng baby ko.""Salamat para saan?" Natatawang umiling si Doña S

Ramdam na ramdam ni Elena yung malagkit at nag-aalab na tingin ni Marco. Titig na titig ito sa kanya, na parang anytime ay may balak siyang kulungin sa sarili nitong mundo.Matagal nang nag-prepare si Elena sa moment na ’to mentally.Nilakasan niya ang loob niya. Humakbang siya palapit at dahan-dahang umupo sa kandungan ni Marco. Ipinatong niya ang dalawang kamay sa dibdib nito. Kahit may manipis na tela na nakapagitna sa kanila, ramdam na ramdam niya ang init at bawat tibok ng puso nito.Sumasabay ang init ng paligid sa bugso ng nararamdaman nila. Sobrang bigat ng hangin sa sala—malagkit, matamis, at nakakabaliw.Pero sa huli, nanaig pa rin ang hiya ni Elena. Naduduwag siyang mag-initiate. Para maiba ang usapan at mabawasan ang tensyon, bigla siyang nag-divert ng topic."Marco... may itatanong lang ako.""Ano ’yun?""Sa tingin mo ba... sinasadya talaga ni Cedric na sirain tayo?"Biglang nagdilim ang mukha ni Marco. Mas lalo nitong hinigpitan ang kapit sa baywang niya."Ouch, nasasakt

Nang magtagpo ang kanilang mga mata, ang hangin sa paligid ay naging sobrang bigat, na tila ba malulunod si Elena sa tensyon. Pakiramdam niya, ang kaniyang puso ay napuno ng tingga—mabigat at masakit.Naglakad si Cedric palapit kay Marco. "I’ll go and explain everything to him," bulong nito.Agad na hinablot ni Elena ang damit ni Cedric para pigilan ito."Elena, kapag hindi mo 'to nilinaw ngayon, lalo siyang magseselos," giit ni Cedric. Pero alam ni Elena ang totoo: kung aaminin ni Cedric ang kaniyang sexual orientation, mapipilitan si Marco na ungkatin ang tunay na dahilan kung bakit sila naghiwalay five years ago. At hindi pa handa si Elena para doon."I don't need you to explain," sabi ni Elena nang mahinahon. "He will believe me."Napa-smirk si Cedric. "Are you kidding? Elena, kilala ko ang mga lalaki.""Hindi siya iba. Siya si Marco."Tinitigan ni Marco ang kamay ni Elena na nakahawak pa rin sa damit ni Cedric. Dumilim ang kaniyang paningin. Walang sabi-sabing hinablot ni Marco a

Walang taong kayang tumanggi sa kaligayahan. Simula college, alam na ni Elena na si Marco ang lalaking gusto niyang makasama habambuhay. Pero ang pangarap na 'yun ay tila mas mahirap pa sa pag-abot ng mga bituin.Naramdaman niya ang kirot sa puso. Dahan-dahan niyang ipinulupot ang kaniyang mga braso sa baywang ni Marco. Isinandal ni Elena ang kaniyang mukha sa matigas at mainit na dibdib nito, nakikinig sa malakas na tibok ng kaniyang puso."Hindi ako magaling maglaro," bulong ni Elena.Hinalikan ni Marco ang tuktok ng kaniyang ulo. "Will you marry me, then?""Hindi ba may four months pa tayo? Give me more time.""Okay," sagot ni Marco sabay higpit ng yakap, na tila ba gusto niyang itanim si Elena sa loob ng kaniyang puso.Gusto ni Elena na matulog sa mga braso nito—yung pakiramdam na pinalilibutan siya ng nag-aapoy na hininga ni Marco. Pero ang kaniyang moralidad at hiya ang pumipigil sa kaniya. Manhid ba si Marco, o masyado lang itong maginoo?"Sabi ni Ate Lorna, naka-leave ka raw.

Mukhang hiyang-hiya at aping-api si Ethan. Nanlilisik ang mga mata niya habang nakaturo kay Trixie. "Ako? Ako ang nambu-bully? Siya ang naunang mag-cheat! Nung inagaw ko 'yung phone niya, pinagsasapak niya ako! Sino ba ang tunay na agrabyado rito?!"Tahimik lang si Marco, nakikinig habang seryoso ang mukha. Si Elena naman, napatingin kay Trixie nang may pagdududa."Sino bang may sabing agawin mo 'yung phone ko? You don't respect my privacy, you deserve that!" matigas na sagot ni Trixie."Trixie, seryoso... nag-cheat ka ba talaga?" bulong ni Elena sa kaibigan."Hindi 'no!" tanggi ni Trixie."Eh 'di i-explain mo sa kaniya!""Hindi ma-explain nang maayos, eh!"Sa sobrang inis ni Ethan, sumabog na siya. "Siyempre hindi niya ma-explain! Kasi naman, puno 'yung TikTok at Reels niya ng mga thirst trap male anchors! Nagti-tip pa siya at may private chat pa! Mentally cheating na 'yan! Physical na lang ang kulang, wala lang akong evidence!"Ngayon lang narinig ni Marco ang tungkol sa mga male an

Nagtataka si Elena. Masama bang hindi siya magselos? Para sa kaniya, it’s a sign of 100% trust. Sa apat na taon nilang pagsasama noon, kilalang-kilala niya si Marco. He’s very decent, clean, and neat pagdating sa pakikitungo sa ibang babae. Never itong nagkaroon ng clout o malidying work wife.Kahit saan ito pumunta, he always makes sure to report to her. Kapag may makaka-meeting itong babae, ie-explain muna niya ang reason bago sila magkita. Never siyang binigyan ni Marco ng dahilan para magduda. At ngayon, siya na lang ang tanging ambiguous ex sa buhay nito. Sapat na 'yun para sa kaniya.Dahan-dahang tumayo si Elena, her voice as calm as water. "Hindi ako nagseselos."Bumuntong-hininga si Marco at hinarap ang umiiyak na si Sofia. Malamig ang boses niya. "Sofia, last time na 'to. Daughter ka ng best friend ni Mommy, and yes, we grew up together. Pero hanggang sister next door lang ang tingin ko sa'yo. Walang malisya. Understood?""Pero—" tangka ni Sofia.Pinutol siya ni Marco. "No. K

Mainit ang sinag ng araw sa buong sala.Ipinatong ni Elena ang kaniyang mga kamay sa matigas na dibdib ni Marco. Hindi niya ito itinulak, hindi rin siya lumayo. Hinayaan niya ang gwapong mukha ng lalaki na dahan-dahang lumapit sa kaniya.Parang sasabog ang puso ni Elena. Ang bawat segundo ng paghihintay ay isang matinding torture.Nang sa wakas ay maglapat ang kanilang mga labi, ito ay magaan lang—parang balahibo ng ibon na dumapo sa lawa, gumagawa ng tahimik na ripples. Hindi lumaban si Elena. Ipinikit niya ang kaniyang mga mata at dahan-dahang itinaas ang kaniyang mga kamay mula sa dibdib ni Marco patungo sa balikat at leeg nito.Doon na lumalim ang halik. Walang pilit, walang dahas, kundi isang banayad na paglasap sa isang kayamanang matagal na nawala. Para kay Elena, tila umiikot ang mundo at nalulunod siya sa karagatan; kumapit siya nang mahigpit sa leeg ni Marco na parang ito lang ang tanging bagay na magliligtas sa kaniya sa paglubog.Parang isang siglo ang lumipas bago bahagya