Yazellaxxの小説

Pagdating ng wedding car sa simbahan, bumagal ang takbo nito. Sa labas, may mga staff na agad nagsilapit — may humahawak sa train ng gown, may nag-aayos ng veil, at may mga flower girl na nanginginig sa excitement. Sa loob ng sasakyan, tahimik lang muna sina Austin at Cailyn. Ramdam ang bigat ng moment. Parehong huminga nang malalim — hindi dahil kinakabahan, kundi dahil pareho nilang alam na ito na talaga ‘yung simula ng forever na matagal nilang pinagdaanan bago marating. “Love,” mahina ang boses ni Austin habang nakatingin kay Cailyn, “after today, wala nang ikaw at ako — tayo na lang.” Ngumiti si Cailyn, pinigilan ang luha. “Hindi mo kailangang maging cheesy, kasi iiyak ako.” Ngumiti rin si Austin, sabay dahan-dahang hinalikan ang likod ng kamay niya. “Cheesy talaga ako pag ikaw ang kausap ko.” Pagbukas ng pinto ng kotse, agad sumalubong ang hangin, malamig pero may halong amoy ng mga bulaklak at insenso. Tumunog ang unang nota ng wedding march. Sa labas, nakaabang si Anthony

“Grabe naman ‘to! Kanina idioms lang, ngayon seven-character poem na? Exam ba ‘to para sa valedictorian?” biro ng isa sa mga groomsmen ni Austin, sabay tawa ang buong tropa. “Ang hirap naman nito, sobra,” reklamo ng isa pa. Pero si Austin, hindi nagpatalo. Napasingkit ang mga mata niya habang nag-iisip. Wala na siyang oras para magreklamo—kailangan niyang makapasok at makuha si Cailyn. Tahimik ang paligid nang bigla siyang magsimulang magsalita. “Ang mga baging at bulaklak, magkayakap sa puno’t anino. Tumatawid sa malamig na ilog, taon-taon walang pahinga…” “Sa balikat ko’y bumabagsak ang hamog ng umaga. Habang hinihipan ko ang palad kong giniginaw, bumabalik ang init ng mga lumang alaala.” Within five minutes, nakabuo talaga siya ng seven-character poem. Wala man talagang nakakaintindi kina Samantha at mga bridesmaids, pero halata nilang legit at malalim ‘yung ginawa ni Austin. “Grabe, genius!” sigaw ng mga groomsmen, sabay kantyaw sa mga nasa loob. “Buksan niyo na ‘yung pint

This time, hindi nagmadali si Austin sa pagtira ng arrow. Alam niyang hindi puwedeng pumalpak sa tatlong huling tira. Besides, ‘yung unang dalawa? Sinadya niyang sablayin. Para mag-relax ‘yung kalaban — para isipin nilang wala siyang laban. Pero sino siya para sumuko? Kahit mahirap, gagawin niya para sa asawa niya. Huminga siya nang malalim, pinakalma ang sarili, tapos dahan-dahang tinutok ang arrow sa bunganga ng vase. Tahimik ang lahat, halos walang humihinga. Then clang! — pasok na pasok. “Woooow! Angas ni Kuya Austin!” sigaw ng groom’s squad. “Isang beses lang ‘yan, bakit kayo ang iingay?” banat ng bride’s team habang nag-boo. Pero bago pa tumigil ang tawanan, kinuha na ni Austin ‘yung pang-apat na arrow. Isang mabilis na tira — swak ulit. Mas malakas ang hiyawan ng mga lalaki. Tahimik ang bride’s team. Tapos kinuha niya ‘yung panghuli. Lahat naghintay. Whoosh—clang! Pumasok pa rin! “YESSSS!” sabay-sabay silang nagbunyi. “Kalma, first level pa lang ‘yan!” kontra ng bride’s

Morning of the Wedding Maaga pa lang, gising na si Cailyn. Tahimik ang paligid, pero ramdam niya ang mabilis na tibok ng puso niya. Sa salamin, nakaupo siya habang inaayos ni Samantha ang last layer ng makeup niya. “Grabe, Cai,” biro ni Sam habang tinatanggal ang powder sa pisngi niya, “ngayon lang ako kinabahan sa kasal ng iba.” Napangiti lang si Cailyn. “Ako rin, to be honest.” Pero sa loob-loob niya, hindi lang kaba. Halo-halong emosyon — excitement, takot, at isang klase ng peace na hindi niya naranasan sa matagal na panahon. “Mommy, you’re so pretty!” sabat ni Daniella, kumakapit sa laylayan ng bridal robe niya. Nakatingin ang bata na parang nakakita ng fairy. “Thank you, baby,” ngumiti si Cailyn, hinaplos ang buhok ng anak. “Ikaw rin, sobrang ganda mo today.” Sumilip si Daniel, suot ang maliit na tux. “Mommy, sabi ni Daddy dapat daw ‘wag kang umiyak habang papunta siya. Kasi daw ‘pag umiyak ka, iiyak din siya.” Napailing si Cailyn, sabay tawa. “Si Daddy niyo talaga,

Ang kasal nina Cailyn at Austin ay nakatakdang ganapin pagkalipas ng anim na buwan mula nang ipanganak si baby Manman.Noong ipinanganak pa sina Daniel at Daniella, medyo mahina pa si Cailyn noon. At dahil kambal pa ang dalawa, hirap siyang sabayan ang pagpapasuso. Halos hindi sila nakainom ng gatas mula sa kanya mismo.Kaya mula noon, may kaunting guilt si Cailyn sa loob niya—parang kulang siya bilang ina. Kaya ngayong si baby Manman ay dumating, pinilit talaga niyang siya mismo ang magpasuso.Pero dahil doon… medyo naging “torture” din ‘yon para kay Austin. Araw-gabi siyang nagtiis, kahit gusto na niyang yakapin si Cailyn nang buong-buo, kailangan niyang maghintay.Anim na buwan. At sa wakas, matapos ang halos kalahating taon ng paghihintay, napapayag din niya si Cailyn na itigil na ang breastfeeding.May ngipin na kasi si baby Manman, at minsan, masakit talaga kapag kumakagat. Lalo pa’t malakas na ang katawan ng bata, kaya hindi na kailangang mag-alala sa nutrisyon.“Pwede na s

Sa wakas, ligtas na nanganak si Cailyn sa isang malusog na baby boy. Pinangalanan nila ito ng Emmanuel, at ang cute niyang palayaw ay Manman.Si Austin mismo ang pumili ng pangalan. Ang ibig sabihin daw ni Manman ay “kumpleto na ang buhay, walang pagsisisi.”Pumasok ang nurse sa delivery room, bitbit ang bagong silang na sanggol, at tuwang-tuwa nitong sinabi,“Congratulations, Mr. and Mrs. Buenaventura! It’s a boy! 6.8 kg. ang timbang niya, healthy na healthy!”Napatitig si Cailyn sa anak. Kalma lang siya, sanay na siguro kasi hindi na iyon ang una niyang panganganak. Pero si Austin—ibang-iba.Pagkakita pa lang niya sa maliit na baby sa crib, parang natunaw siya. Lumuha agad ang mga mata niya.“Wife, tingnan mo... anak natin ‘yan. ‘Yung bunso natin... kamukha mo,” halos pabulong niyang sabi, nanginginig ang boses.Ngumiti si Cailyn, hinalikan ang baby sa pisngi, “Oo, pero kamukha mo rin.”“Pareho siya kina Daniel at Daniella,” sagot ni Austin, sabay punas ng luha. “Parang pinaghalo t

"Sinasabi ko sa 'yo..."Dahan-dahan na inangat ni Zoe ang kanyang ulo habang tinititigan ang lalaking nakatayo sa kanyang tabi. Ang kanyang mga mata ay nagniningning sa pagitan ng hiya at bahagyang kaba habang nakakuyom ang kanyang mga daliri sa handle ng tasa ng tsaa. "Pinag-uusapan lang naman natin 'yung tungkol sa kasal..."Bahagyang natigilan si Nathaniel sa kanyang narinig. Sa isang iglap, tila nagliwanag ang kanyang mga mata na parang may mabilis na kidlat na gumuhit sa madilim na gabi. Ang dating seryoso at pormal nitong mukha ay napalitan ng isang napakatamis at hindi maipagkakailang saya. Agad siyang bumaling kay Doña Soledad na nakaupo sa kabilang sofa, na may malawak na ngiti sa kanyang mga labi."Tita Soledad, napakaganda po talaga ng payo niyo," pahayag ni Nathaniel, ang boses niya ay puno ng sigla at kasiguraduhan na tila ba nakuha na niya ang pinakamalaking tagumpay sa kanyang buhay. "Bukas na bukas din po, magpapahanap agad ako sa assistant ko ng pinakamagandang petsa

Nang makarating si Zoe sa Hacienda Viento, sakton-saktong naabutan niya si Doña Soledad na nagre-rehabilitative physical therapy sa may malawak na courtyard ng mansyon.Dahan-dahan ang bawat hakbang ng matanda habang inaalayan ng kanyang private physical therapist. Nang mapansin ni Zoe ang pagsisikap nito, mabilis siyang lumapit at maingat na inalalayan ang braso ni Doña Soledad."Tita Soledad, mas stable at mas maganda po ang lakad niyo ngayon kaysa noong nakaraang linggo," nakangiting bungad ni Zoe habang ginagabayan ito sa paglakad.Napatingin sa kanya si Doña Soledad. Agad na lumabas ang isang napakainit na ngiti sa mukha ng matanda at marahang tinapik ang kamay ng dalaga."Dahil 'yan sa alaga mo, hija," pabalik na pasalamat ng matanda. "Medyo malamig na ang hangin dito sa labas. Halika na, pasok muna tayo sa loob para makapagpahinga ka."Kagagaling lang nilang dalawa sa sala nang marinig ang mababagal na yabag sa malaking hagdanan. Bumaba si Beatrice mula sa ikalawang palapag.Na

Mabigat ang hangin sa loob ng lumang mansyon ng pamilya Rivera. Ang amoy ng antique na kahoy, mamahaling pabango, at mga bulaklak na tila pilit na pinalalabas na sariwa ay lalong nagpapatindi sa katahimikang nag-aabang sa pintuan.Nang magkasabay na pumasok sina Beatrice at Julian sa sala, agad na tumayo ang ina ni Victor. Naroon na ito kanina pa, paulit-ulit na itinutuwid ang laylayan ng kanyang mamahaling dress habang balisa na nakatingin sa malaking pinto. Nang makita niya ang dalawa na magkasunod na pumasok, sandaling napawi ang tensyon sa kanyang mukha at napalitan ng isang pilit ngunit mainit na ngiti."Ikaw talagang bata ka," panimula ng ina ni Victor, sabay iling na tila nagbibiro ngunit halatang may itinatagong kaba. "Bakit ka naman umuwi nang hindi man lang nagsasabi nang maaga? Sana nakapagpaluto man lang ako ng paborito mo."Bahagyang pilit ang ngiting itinugon ni Julian. Malamig ang kanyang mga mata habang nakatitig sa dating tahanan. "Kailangan pa ba talagang magpaalam b

Sa OpisinaMaagang-maaga pa kinabukasan, kararating pa lang ni Beatrice sa kanyang opisina sa Valderrama Corporation nang biglang mag-vibrate ang kanyang telepono sa ibabaw ng executive desk.Ang pangalan ni Don Hector Rivera ang lumabas sa screen.Pindot ng button, tsaka niya inilagay ang telepono sa kanyang tainga. "Hello, Tito Hector.""Beatrice, hija... libre ka ba ngayong weekend? Gusto ka kasing i-treat ng Tita Rebecca mo ng tanghalian sa bahay," marahan ang boses ni Don Hector. May bahid ng pag-iingat at tila nag-aalangan sa bawat salitang binibitawan.Diretso at walang paloy-paloy na sumagot si Beatrice: "Tito Hector, kung may gusto po kayong sabihin, sabihin niyo na lang po nang diretso."Narinig ni Beatrice ang mahinang buntong-hininga ng matanda sa kabilang linya."Tungkol pa rin sa inyo ni Victor, hija. Gabi-gabi na lang 'yang hindi nakakatulog. Alam mo naman, lumaki 'yang si Victor sa pangangalaga ng Tita Rebecca mo... natural lang na nasasaktan din ang Tita mo para sa ka

Manila International Conference CenterIsang segundo lang napatigil ang tingin ni Beatrice kay Victor bago siya mabilis at walang alinlangang umiwas ng tingin. Malamig at walang bakas ng emosyon ang kanyang mukha, na tila ba ang lalaking nakatayo sa tapat ng floor-to-ceiling window ay isang taong ni hindi niya nakikilala kailanman.Nang makita siyang papalayo, mabilis na humhakbang si Victor papalapit sa kanya. "Beatrice.""Bakit?" Hindi man lang nag-abalang huminto sa paglalakad si Beatrice. Deretso ang kanyang tingin sa nilalakaran."Nabalitaan kong pupunta ka rito sa conference center, kaya naisip kong pumunta na rin para makausap ka nang personal," sabay na lumalakad si Victor sa tabi niya. Mababa ang boses nito, pilit na itinatago ang tensyon."Wala na tayong dapat pag-usapan pa."Pumasok si Beatrice sa isang medyo tahimik na sulok ng bulwagan, malayo sa ingay ng mga negosyanteng nagko-coctails, bago siya tuluyang huminto at humarap kay Victor."Pumirma ka na sa divorce agreement

Buong araw na naging abala si Beatrice sa opisina. Malapit nang matapos ang oras ng trabaho nang marahan na itinulak ni Anya ang pinto at pumasok sa kanyang silid."Ma'am Beatrice, tuloy pa rin po ba kayo sa Economic Forum ngayong gabi?"May hawak na folder si Anya habang nakatingin sa labas. "Lumalakas po ang ulan. Baka mahirapan po tayo sa biyahe at maging mabigat ang trapiko.""Tuloy tayo."Ibinaba ni Beatrice ang hawak na pluma. "Naka-kumpirma na tayo sa mga organizer. Hindi magandang tingnan kung huling minuto tayong magjo-jokis o hindi sisipot."Tumango si Anya at inabot ang mga papeles. "Ito po pala ang opisyal na listahan ng mga dumalo sa forum. Maaari niyo po muna itong tingnan."Inabot ni Beatrice ang dokumento at dahan-dahang binuklat ang unang pahina. Nahinto ang kanyang paningin sa pangalang nakasulat sa gitnang bahagi ng talaan.Julian Rivera — Executive Vice President, Ji Group."Sabihan mo ako kapag nakahanda na ang sasakyan.""Opo, Ma'am."Isinantabi ni Beatrice ang f

Ramdam na ramdam ni Elena yung malagkit at nag-aalab na tingin ni Marco. Titig na titig ito sa kanya, na parang anytime ay may balak siyang kulungin sa sarili nitong mundo.Matagal nang nag-prepare si Elena sa moment na ’to mentally.Nilakasan niya ang loob niya. Humakbang siya palapit at dahan-dahang umupo sa kandungan ni Marco. Ipinatong niya ang dalawang kamay sa dibdib nito. Kahit may manipis na tela na nakapagitna sa kanila, ramdam na ramdam niya ang init at bawat tibok ng puso nito.Sumasabay ang init ng paligid sa bugso ng nararamdaman nila. Sobrang bigat ng hangin sa sala—malagkit, matamis, at nakakabaliw.Pero sa huli, nanaig pa rin ang hiya ni Elena. Naduduwag siyang mag-initiate. Para maiba ang usapan at mabawasan ang tensyon, bigla siyang nag-divert ng topic."Marco... may itatanong lang ako.""Ano ’yun?""Sa tingin mo ba... sinasadya talaga ni Cedric na sirain tayo?"Biglang nagdilim ang mukha ni Marco. Mas lalo nitong hinigpitan ang kapit sa baywang niya."Ouch, nasasakt

Nang magtagpo ang kanilang mga mata, ang hangin sa paligid ay naging sobrang bigat, na tila ba malulunod si Elena sa tensyon. Pakiramdam niya, ang kaniyang puso ay napuno ng tingga—mabigat at masakit.Naglakad si Cedric palapit kay Marco. "I’ll go and explain everything to him," bulong nito.Agad na hinablot ni Elena ang damit ni Cedric para pigilan ito."Elena, kapag hindi mo 'to nilinaw ngayon, lalo siyang magseselos," giit ni Cedric. Pero alam ni Elena ang totoo: kung aaminin ni Cedric ang kaniyang sexual orientation, mapipilitan si Marco na ungkatin ang tunay na dahilan kung bakit sila naghiwalay five years ago. At hindi pa handa si Elena para doon."I don't need you to explain," sabi ni Elena nang mahinahon. "He will believe me."Napa-smirk si Cedric. "Are you kidding? Elena, kilala ko ang mga lalaki.""Hindi siya iba. Siya si Marco."Tinitigan ni Marco ang kamay ni Elena na nakahawak pa rin sa damit ni Cedric. Dumilim ang kaniyang paningin. Walang sabi-sabing hinablot ni Marco a

Walang taong kayang tumanggi sa kaligayahan. Simula college, alam na ni Elena na si Marco ang lalaking gusto niyang makasama habambuhay. Pero ang pangarap na 'yun ay tila mas mahirap pa sa pag-abot ng mga bituin.Naramdaman niya ang kirot sa puso. Dahan-dahan niyang ipinulupot ang kaniyang mga braso sa baywang ni Marco. Isinandal ni Elena ang kaniyang mukha sa matigas at mainit na dibdib nito, nakikinig sa malakas na tibok ng kaniyang puso."Hindi ako magaling maglaro," bulong ni Elena.Hinalikan ni Marco ang tuktok ng kaniyang ulo. "Will you marry me, then?""Hindi ba may four months pa tayo? Give me more time.""Okay," sagot ni Marco sabay higpit ng yakap, na tila ba gusto niyang itanim si Elena sa loob ng kaniyang puso.Gusto ni Elena na matulog sa mga braso nito—yung pakiramdam na pinalilibutan siya ng nag-aapoy na hininga ni Marco. Pero ang kaniyang moralidad at hiya ang pumipigil sa kaniya. Manhid ba si Marco, o masyado lang itong maginoo?"Sabi ni Ate Lorna, naka-leave ka raw.

Mukhang hiyang-hiya at aping-api si Ethan. Nanlilisik ang mga mata niya habang nakaturo kay Trixie. "Ako? Ako ang nambu-bully? Siya ang naunang mag-cheat! Nung inagaw ko 'yung phone niya, pinagsasapak niya ako! Sino ba ang tunay na agrabyado rito?!"Tahimik lang si Marco, nakikinig habang seryoso ang mukha. Si Elena naman, napatingin kay Trixie nang may pagdududa."Sino bang may sabing agawin mo 'yung phone ko? You don't respect my privacy, you deserve that!" matigas na sagot ni Trixie."Trixie, seryoso... nag-cheat ka ba talaga?" bulong ni Elena sa kaibigan."Hindi 'no!" tanggi ni Trixie."Eh 'di i-explain mo sa kaniya!""Hindi ma-explain nang maayos, eh!"Sa sobrang inis ni Ethan, sumabog na siya. "Siyempre hindi niya ma-explain! Kasi naman, puno 'yung TikTok at Reels niya ng mga thirst trap male anchors! Nagti-tip pa siya at may private chat pa! Mentally cheating na 'yan! Physical na lang ang kulang, wala lang akong evidence!"Ngayon lang narinig ni Marco ang tungkol sa mga male an

Nagtataka si Elena. Masama bang hindi siya magselos? Para sa kaniya, it’s a sign of 100% trust. Sa apat na taon nilang pagsasama noon, kilalang-kilala niya si Marco. He’s very decent, clean, and neat pagdating sa pakikitungo sa ibang babae. Never itong nagkaroon ng clout o malidying work wife.Kahit saan ito pumunta, he always makes sure to report to her. Kapag may makaka-meeting itong babae, ie-explain muna niya ang reason bago sila magkita. Never siyang binigyan ni Marco ng dahilan para magduda. At ngayon, siya na lang ang tanging ambiguous ex sa buhay nito. Sapat na 'yun para sa kaniya.Dahan-dahang tumayo si Elena, her voice as calm as water. "Hindi ako nagseselos."Bumuntong-hininga si Marco at hinarap ang umiiyak na si Sofia. Malamig ang boses niya. "Sofia, last time na 'to. Daughter ka ng best friend ni Mommy, and yes, we grew up together. Pero hanggang sister next door lang ang tingin ko sa'yo. Walang malisya. Understood?""Pero—" tangka ni Sofia.Pinutol siya ni Marco. "No. K

Mainit ang sinag ng araw sa buong sala.Ipinatong ni Elena ang kaniyang mga kamay sa matigas na dibdib ni Marco. Hindi niya ito itinulak, hindi rin siya lumayo. Hinayaan niya ang gwapong mukha ng lalaki na dahan-dahang lumapit sa kaniya.Parang sasabog ang puso ni Elena. Ang bawat segundo ng paghihintay ay isang matinding torture.Nang sa wakas ay maglapat ang kanilang mga labi, ito ay magaan lang—parang balahibo ng ibon na dumapo sa lawa, gumagawa ng tahimik na ripples. Hindi lumaban si Elena. Ipinikit niya ang kaniyang mga mata at dahan-dahang itinaas ang kaniyang mga kamay mula sa dibdib ni Marco patungo sa balikat at leeg nito.Doon na lumalim ang halik. Walang pilit, walang dahas, kundi isang banayad na paglasap sa isang kayamanang matagal na nawala. Para kay Elena, tila umiikot ang mundo at nalulunod siya sa karagatan; kumapit siya nang mahigpit sa leeg ni Marco na parang ito lang ang tanging bagay na magliligtas sa kaniya sa paglubog.Parang isang siglo ang lumipas bago bahagya