Novels by Yazellaxx

Hindi pa talaga ito sumasagi sa isip ni Nathaniel.Inaalala niya rin kasi baka masyadong mabilis—at least, sa paningin ni Zoe. Ilang araw pa lang silang pormal na mag-on, tapos kasalan agad? Baka isipin ni Zoe na masyadong minamadali ang lahat at hindi niya ma-enjoy ang stage ng panliligaw."Maghahanap ako ng timing para mabanggit sa kaniya," matipid niyang sagot.Kung papayag si Zoe na magpakasal, siyempre, iyon ang pinakamagandang mangyayari. Pero kung hindi pa ito handa, okay lang din naman sa kaniya na mag-date muna sila nang dalawang taon.Alam din ni Lola Cecilia na hindi pwedeng biglain ang ganitong bagay. "Basta, ilagay mo 'yan sa puso mo. Napakabait at napakaganda ng batang 'yan, siguradong maraming umaaligid na mga lobo sa labas."Napangisi na lang si Nathaniel at sumang-ayon.Pag-akyat niya, huminto siya sa tapat ng kwarto ni Zoe. Kumatok siya, pero walang sumasagot. Tulog na ba? Sinilip niya ang ilalim ng pinto—may liwanag pa. Mukhang malakas talaga ang sapak ng topak ng a

Ilang araw ring hindi nagkita, at sa biglaang paglipad ni Nathaniel pauwi, ang tanging nasa isip niya ay ang babaeng yakap-yakap niya ngayon. Aminado siya—sobra na siyang on the head o lunod na lunod sa pananabik kay Zoe.Pero nang marinig niya ang seryosong tono nito, pilit niyang hinila ang kaniyang sarili pabalik sa katinuan. Pinakawalan niya ang mga labi ni Zoe, pero inilipat ang kaniyang atensyon sa tainga nito—bahagyang kinakagat at pinaglalaruan ang earlobe ng dalaga."Hmm, ano 'yun?" paos na bulong ni Nathaniel. "Magsalita ka, nakikinig ako."Habang nakikinig, hindi pa rin tumitigil ang kaniyang mga kamay. Isinandal niya si Zoe sa pader, at ang kaniyang kabilang kamay ay dahan-dahang gumagapang pababa. Alam ni Zoe na matalino ang asawa niya, pero hindi niya akalain na pati sa aspetong ito ay napakabilis nitong makaramdam. Isang haplos pa lang ni Nathaniel, alam na agad nito ang reaksyon ng kaniyang katawan.Sa gitna ng pangungulit ni Nathaniel, kinagat ni Zoe ang kaniyang labi

Hindi akalain ni Zoe na ganoon kabilis makakauwi si Nathaniel.Gulat na gulat siya nang makita ito sa harap ng pinto. "Bakit ang aga mo? Alas-otso pa lang ah!"Plano niya pa namang abangan ito sa may pinto ng mansion, pero heto siya, bagong ligo at tila nahuli sa akto. Ang kaniyang mahabang itim na buhok ay basa pa at nakalaylay sa kaniyang balikat, dahilan para magmukhang mas maputi ang kaniyang kutis. Sa paningin ni Nathaniel, para siyang isang sariwang peach na punong-puno ng juice—sobrang lambot tingnan.Gusto na sana siyang sunggaban ng yakap ni Nathaniel, pero pinigilan nito ang sarili dahil hindi pa siya nakakapaghugas ng kamay. Tinaasan niya lang ng kilay si Zoe. "So, kailan mo ba gustong dumating ako? Mukhang ibinenta na naman ako ng daldal ni Timothy, ah?"Sanay na sila kay Timothy. Kahit anong itanong ni Zoe, mas mabilis pa itong sumagot kaysa sa suspek na ini-interrogate ng mga pulis. Noong nakaraan, kahit anong surprise ang ihanda ni Nathaniel, si Timothy palagi ang bumub

Ang pagkakataong ito naman ang ikinagulat ni Zoe. "Hindi siya? Pero 'di ba nagpa-paternity test na sila?""Eighty percent sure ako na may ginawa silang milagro roon," sagot ni Jack. Dahil usapin ito ng mga Valderrama, hindi na nag-usisa pa nang husto si Jack, pero madali lang hulaan ang takbo ng laro. Kung nagawa nga ni Athena na nakawin ang pagkatao ng iba, wala na siyang hindi kayang gawin.Hindi napigilan ni Zoe ang mapabuntong-hininga. "Siguradong sobrang sakit nito para kay Tita Beatrice at Lola Lyra."Alam ni Zoe ang pinagdaanan ni Lola Lyra—ang mawalan ng anak ay halos ikamatay na nito noon, at naging mitsa ng kaniyang pagkaparalisa sa wheelchair nang maraming taon. Kung malalaman nito na peke ang anak na akala nila’y nahanap na, baka hindi na kayanin ng kaniyang puso.Dahil alam ni Jack na malapit si Zoe kay Lola Lyra, nagmungkahi siya: "Bakit hindi mo siya dalawin sa mga susunod na araw? Gustong-gusto ka ni Lola Lyra, baka mas makinig siya sa’yo."Hindi nag-atubili si Zoe. "P

Halos lumutang ang isip ni Jack sa narinig. Kung hindi niya lang alam ang totoo, iisipin niyang si Zoe talaga ang kapatid nina Marcus at Miguel.Pero ang sumunod na sinabi ni Miguel ang lalong nagpagulo sa kaniya: "Mabuti naman. Kapag nahanap na natin si Clarisse, sila na ang makakaranas kung paano mapahiya."Si Jack, na lantaran ang pakikinig, ay lalong naguluhan. Hindi ba si Athena ang Fifth Lady ng mga Valderrama na hinalughog nila ang buong Pilipinas para lang mahanap?Kung magkakaroon siya ng hipag na gaya ni Athena, hindi lang ang mga Valderrama ang aayaw—maging siya ay hindi papayag na maging bahagi ng pamilyang iyon. Siguradong walang katapusang gulo ang dadalhin ng babaeng iyon sa buhay nila.Sumagot si Marcus sa kabilang linya na tila ba walang ibang tao sa loob ng sasakyan. "Bilisan niyo na ang paghahanap, bago pa niya tuluyang sirain ang reputasyon ko gamit ang apelyido natin."Doon lang natauhan si Jack. Ibig sabihin... nagpapanggap lang si Athena?!Siguro nga ay wala nan

Matapos makaalis ang sasakyan ni Zoe, nakaramdam si Jack ng kakaibang pagkailang. Ang lalaking katabi niya, si Dr. Marcus Soler, ay tila biglang nagbago ang mood—tahimik itong naglakad patungo sa parking area nang hindi nagsasalita.Huminto si Jack. "Magta-taxi na lang ako pauwi.""Ihahatid na kita."Bihirang maging matipid sa salita si Marcus. Itinuro niya ang kaniyang itim na G-Wagon. "Sakay." Halata sa tono niya na hindi siya tumatanggap ng hindi.Dinilaan ni Jack ang kaniyang labi at sumakay sa passenger seat. "Salamat. Pasensya na sa abala."Bihira siyang maging pormal o magalang dito, pero dahil sa lamig ng pakikitungo ni Marcus, hindi niya mapigilang maging polite. Hindi naman kumibo ang doktor, tumango lang ito at nag-focus sa pagmamaneho.Hindi nakatiis si Jack sa katahimikan. "Kailan ka pa naging tauhan ni Nathaniel?"Napangisi si Marcus habang hawak ang manibela. "Bakit, sa tingin mo ba kanino ako dapat sumunod? Kay Elijah?"Nang bumalik ang dati nitong cheap mouth o ang pa

Nang magtagpo ang kanilang mga mata, ang hangin sa paligid ay naging sobrang bigat, na tila ba malulunod si Elena sa tensyon. Pakiramdam niya, ang kaniyang puso ay napuno ng tingga—mabigat at masakit.Naglakad si Cedric palapit kay Marco. "I’ll go and explain everything to him," bulong nito.Agad na hinablot ni Elena ang damit ni Cedric para pigilan ito."Elena, kapag hindi mo 'to nilinaw ngayon, lalo siyang magseselos," giit ni Cedric. Pero alam ni Elena ang totoo: kung aaminin ni Cedric ang kaniyang sexual orientation, mapipilitan si Marco na ungkatin ang tunay na dahilan kung bakit sila naghiwalay five years ago. At hindi pa handa si Elena para doon."I don't need you to explain," sabi ni Elena nang mahinahon. "He will believe me."Napa-smirk si Cedric. "Are you kidding? Elena, kilala ko ang mga lalaki.""Hindi siya iba. Siya si Marco."Tinitigan ni Marco ang kamay ni Elena na nakahawak pa rin sa damit ni Cedric. Dumilim ang kaniyang paningin. Walang sabi-sabing hinablot ni Marco a

Walang taong kayang tumanggi sa kaligayahan. Simula college, alam na ni Elena na si Marco ang lalaking gusto niyang makasama habambuhay. Pero ang pangarap na 'yun ay tila mas mahirap pa sa pag-abot ng mga bituin.Naramdaman niya ang kirot sa puso. Dahan-dahan niyang ipinulupot ang kaniyang mga braso sa baywang ni Marco. Isinandal ni Elena ang kaniyang mukha sa matigas at mainit na dibdib nito, nakikinig sa malakas na tibok ng kaniyang puso."Hindi ako magaling maglaro," bulong ni Elena.Hinalikan ni Marco ang tuktok ng kaniyang ulo. "Will you marry me, then?""Hindi ba may four months pa tayo? Give me more time.""Okay," sagot ni Marco sabay higpit ng yakap, na tila ba gusto niyang itanim si Elena sa loob ng kaniyang puso.Gusto ni Elena na matulog sa mga braso nito—yung pakiramdam na pinalilibutan siya ng nag-aapoy na hininga ni Marco. Pero ang kaniyang moralidad at hiya ang pumipigil sa kaniya. Manhid ba si Marco, o masyado lang itong maginoo?"Sabi ni Ate Lorna, naka-leave ka raw.

Mukhang hiyang-hiya at aping-api si Ethan. Nanlilisik ang mga mata niya habang nakaturo kay Trixie. "Ako? Ako ang nambu-bully? Siya ang naunang mag-cheat! Nung inagaw ko 'yung phone niya, pinagsasapak niya ako! Sino ba ang tunay na agrabyado rito?!"Tahimik lang si Marco, nakikinig habang seryoso ang mukha. Si Elena naman, napatingin kay Trixie nang may pagdududa."Sino bang may sabing agawin mo 'yung phone ko? You don't respect my privacy, you deserve that!" matigas na sagot ni Trixie."Trixie, seryoso... nag-cheat ka ba talaga?" bulong ni Elena sa kaibigan."Hindi 'no!" tanggi ni Trixie."Eh 'di i-explain mo sa kaniya!""Hindi ma-explain nang maayos, eh!"Sa sobrang inis ni Ethan, sumabog na siya. "Siyempre hindi niya ma-explain! Kasi naman, puno 'yung TikTok at Reels niya ng mga thirst trap male anchors! Nagti-tip pa siya at may private chat pa! Mentally cheating na 'yan! Physical na lang ang kulang, wala lang akong evidence!"Ngayon lang narinig ni Marco ang tungkol sa mga male an

Nagtataka si Elena. Masama bang hindi siya magselos? Para sa kaniya, it’s a sign of 100% trust. Sa apat na taon nilang pagsasama noon, kilalang-kilala niya si Marco. He’s very decent, clean, and neat pagdating sa pakikitungo sa ibang babae. Never itong nagkaroon ng clout o malidying work wife.Kahit saan ito pumunta, he always makes sure to report to her. Kapag may makaka-meeting itong babae, ie-explain muna niya ang reason bago sila magkita. Never siyang binigyan ni Marco ng dahilan para magduda. At ngayon, siya na lang ang tanging ambiguous ex sa buhay nito. Sapat na 'yun para sa kaniya.Dahan-dahang tumayo si Elena, her voice as calm as water. "Hindi ako nagseselos."Bumuntong-hininga si Marco at hinarap ang umiiyak na si Sofia. Malamig ang boses niya. "Sofia, last time na 'to. Daughter ka ng best friend ni Mommy, and yes, we grew up together. Pero hanggang sister next door lang ang tingin ko sa'yo. Walang malisya. Understood?""Pero—" tangka ni Sofia.Pinutol siya ni Marco. "No. K

Mainit ang sinag ng araw sa buong sala.Ipinatong ni Elena ang kaniyang mga kamay sa matigas na dibdib ni Marco. Hindi niya ito itinulak, hindi rin siya lumayo. Hinayaan niya ang gwapong mukha ng lalaki na dahan-dahang lumapit sa kaniya.Parang sasabog ang puso ni Elena. Ang bawat segundo ng paghihintay ay isang matinding torture.Nang sa wakas ay maglapat ang kanilang mga labi, ito ay magaan lang—parang balahibo ng ibon na dumapo sa lawa, gumagawa ng tahimik na ripples. Hindi lumaban si Elena. Ipinikit niya ang kaniyang mga mata at dahan-dahang itinaas ang kaniyang mga kamay mula sa dibdib ni Marco patungo sa balikat at leeg nito.Doon na lumalim ang halik. Walang pilit, walang dahas, kundi isang banayad na paglasap sa isang kayamanang matagal na nawala. Para kay Elena, tila umiikot ang mundo at nalulunod siya sa karagatan; kumapit siya nang mahigpit sa leeg ni Marco na parang ito lang ang tanging bagay na magliligtas sa kaniya sa paglubog.Parang isang siglo ang lumipas bago bahagya

Hindi mabasa ni Elena ang iniisip ni Marco. Takot siyang baka masama pa rin ang loob nito at ayaw siyang kasabay kumain, lalo na ang kaniyang ina."Ma, sa labas na lang tayo kumain," aya ni Elena kay Imelda.Pero hindi nagpa-pigil si Imelda. "Ate Lorna, konti lang ba ang niluto mo?" tanong nito sa katulong."Naku, marami po. Pwede pa akong magdagdag ng dalawang ulam," sagot ni Ate Lorna.Hindi na nag-atubili si Imelda at pumasok na sa kusina para tumulong. Naiwang nakatayo si Elena, hindi alam ang gagawin. Nilapitan siya ni Marco."Maaga lang talagang pumunta si Mama para maghatid ng dried kamote, tapos nag-away sila ni Miranda Galvez sa baba, kaya—""Alam ko," putol ni Marco."Ha? Paano?""Tumawag ang security ng condo. Sabi nila hinarang ka raw at pinagsisigawan sa lobby," dahan-dahang paliwanag ni Marco.Nagulat si Elena. Hindi niya akalaing pati ang mga guard sa Skyline Crest ay may direktang linya kay Marco para i-report ang kaligtasan niya. Bumalik ba siya para sa akin? tanong n

Pagdating ng wedding car sa simbahan, bumagal ang takbo nito. Sa labas, may mga staff na agad nagsilapit — may humahawak sa train ng gown, may nag-aayos ng veil, at may mga flower girl na nanginginig sa excitement. Sa loob ng sasakyan, tahimik lang muna sina Austin at Cailyn. Ramdam ang bigat ng moment. Parehong huminga nang malalim — hindi dahil kinakabahan, kundi dahil pareho nilang alam na ito na talaga ‘yung simula ng forever na matagal nilang pinagdaanan bago marating. “Love,” mahina ang boses ni Austin habang nakatingin kay Cailyn, “after today, wala nang ikaw at ako — tayo na lang.” Ngumiti si Cailyn, pinigilan ang luha. “Hindi mo kailangang maging cheesy, kasi iiyak ako.” Ngumiti rin si Austin, sabay dahan-dahang hinalikan ang likod ng kamay niya. “Cheesy talaga ako pag ikaw ang kausap ko.” Pagbukas ng pinto ng kotse, agad sumalubong ang hangin, malamig pero may halong amoy ng mga bulaklak at insenso. Tumunog ang unang nota ng wedding march. Sa labas, nakaabang si Anthony

“Grabe naman ‘to! Kanina idioms lang, ngayon seven-character poem na? Exam ba ‘to para sa valedictorian?” biro ng isa sa mga groomsmen ni Austin, sabay tawa ang buong tropa. “Ang hirap naman nito, sobra,” reklamo ng isa pa. Pero si Austin, hindi nagpatalo. Napasingkit ang mga mata niya habang nag-iisip. Wala na siyang oras para magreklamo—kailangan niyang makapasok at makuha si Cailyn. Tahimik ang paligid nang bigla siyang magsimulang magsalita. “Ang mga baging at bulaklak, magkayakap sa puno’t anino. Tumatawid sa malamig na ilog, taon-taon walang pahinga…” “Sa balikat ko’y bumabagsak ang hamog ng umaga. Habang hinihipan ko ang palad kong giniginaw, bumabalik ang init ng mga lumang alaala.” Within five minutes, nakabuo talaga siya ng seven-character poem. Wala man talagang nakakaintindi kina Samantha at mga bridesmaids, pero halata nilang legit at malalim ‘yung ginawa ni Austin. “Grabe, genius!” sigaw ng mga groomsmen, sabay kantyaw sa mga nasa loob. “Buksan niyo na ‘yung pint

This time, hindi nagmadali si Austin sa pagtira ng arrow. Alam niyang hindi puwedeng pumalpak sa tatlong huling tira. Besides, ‘yung unang dalawa? Sinadya niyang sablayin. Para mag-relax ‘yung kalaban — para isipin nilang wala siyang laban. Pero sino siya para sumuko? Kahit mahirap, gagawin niya para sa asawa niya. Huminga siya nang malalim, pinakalma ang sarili, tapos dahan-dahang tinutok ang arrow sa bunganga ng vase. Tahimik ang lahat, halos walang humihinga. Then clang! — pasok na pasok. “Woooow! Angas ni Kuya Austin!” sigaw ng groom’s squad. “Isang beses lang ‘yan, bakit kayo ang iingay?” banat ng bride’s team habang nag-boo. Pero bago pa tumigil ang tawanan, kinuha na ni Austin ‘yung pang-apat na arrow. Isang mabilis na tira — swak ulit. Mas malakas ang hiyawan ng mga lalaki. Tahimik ang bride’s team. Tapos kinuha niya ‘yung panghuli. Lahat naghintay. Whoosh—clang! Pumasok pa rin! “YESSSS!” sabay-sabay silang nagbunyi. “Kalma, first level pa lang ‘yan!” kontra ng bride’s

Morning of the Wedding Maaga pa lang, gising na si Cailyn. Tahimik ang paligid, pero ramdam niya ang mabilis na tibok ng puso niya. Sa salamin, nakaupo siya habang inaayos ni Samantha ang last layer ng makeup niya. “Grabe, Cai,” biro ni Sam habang tinatanggal ang powder sa pisngi niya, “ngayon lang ako kinabahan sa kasal ng iba.” Napangiti lang si Cailyn. “Ako rin, to be honest.” Pero sa loob-loob niya, hindi lang kaba. Halo-halong emosyon — excitement, takot, at isang klase ng peace na hindi niya naranasan sa matagal na panahon. “Mommy, you’re so pretty!” sabat ni Daniella, kumakapit sa laylayan ng bridal robe niya. Nakatingin ang bata na parang nakakita ng fairy. “Thank you, baby,” ngumiti si Cailyn, hinaplos ang buhok ng anak. “Ikaw rin, sobrang ganda mo today.” Sumilip si Daniel, suot ang maliit na tux. “Mommy, sabi ni Daddy dapat daw ‘wag kang umiyak habang papunta siya. Kasi daw ‘pag umiyak ka, iiyak din siya.” Napailing si Cailyn, sabay tawa. “Si Daddy niyo talaga,

Ang kasal nina Cailyn at Austin ay nakatakdang ganapin pagkalipas ng anim na buwan mula nang ipanganak si baby Manman.Noong ipinanganak pa sina Daniel at Daniella, medyo mahina pa si Cailyn noon. At dahil kambal pa ang dalawa, hirap siyang sabayan ang pagpapasuso. Halos hindi sila nakainom ng gatas mula sa kanya mismo.Kaya mula noon, may kaunting guilt si Cailyn sa loob niya—parang kulang siya bilang ina. Kaya ngayong si baby Manman ay dumating, pinilit talaga niyang siya mismo ang magpasuso.Pero dahil doon… medyo naging “torture” din ‘yon para kay Austin. Araw-gabi siyang nagtiis, kahit gusto na niyang yakapin si Cailyn nang buong-buo, kailangan niyang maghintay.Anim na buwan. At sa wakas, matapos ang halos kalahating taon ng paghihintay, napapayag din niya si Cailyn na itigil na ang breastfeeding.May ngipin na kasi si baby Manman, at minsan, masakit talaga kapag kumakagat. Lalo pa’t malakas na ang katawan ng bata, kaya hindi na kailangang mag-alala sa nutrisyon.“Pwede na s

Sa wakas, ligtas na nanganak si Cailyn sa isang malusog na baby boy. Pinangalanan nila ito ng Emmanuel, at ang cute niyang palayaw ay Manman.Si Austin mismo ang pumili ng pangalan. Ang ibig sabihin daw ni Manman ay “kumpleto na ang buhay, walang pagsisisi.”Pumasok ang nurse sa delivery room, bitbit ang bagong silang na sanggol, at tuwang-tuwa nitong sinabi,“Congratulations, Mr. and Mrs. Buenaventura! It’s a boy! 6.8 kg. ang timbang niya, healthy na healthy!”Napatitig si Cailyn sa anak. Kalma lang siya, sanay na siguro kasi hindi na iyon ang una niyang panganganak. Pero si Austin—ibang-iba.Pagkakita pa lang niya sa maliit na baby sa crib, parang natunaw siya. Lumuha agad ang mga mata niya.“Wife, tingnan mo... anak natin ‘yan. ‘Yung bunso natin... kamukha mo,” halos pabulong niyang sabi, nanginginig ang boses.Ngumiti si Cailyn, hinalikan ang baby sa pisngi, “Oo, pero kamukha mo rin.”“Pareho siya kina Daniel at Daniella,” sagot ni Austin, sabay punas ng luha. “Parang pinaghalo t