Novels by Yazellaxx

Pagkatapos ng kaniyang shift sa clinic, nagmamadaling kumain si Zoe bago dumeretso sa research institute. Ngayon ang araw ng paglabas ng feedback data para sa drug testing—ang moment of truth para sa kaniyang proyekto."Zoe, lumabas na ang data."Pagkababa pa lang ni Zoe ng bag, sinalubong na siya ni Jacob Santos na may malawak na ngiti sa simula, pero nang magtama ang kaniyang mata kay Zoe, mabilis itong nag-iba at nagmukhang dismayado.Napansin ni Rico Santos ang tila problemadong itsura ni Jacob. "Sir Jacob, kamusta ang data? Siguradong pasok naman sa in-expect ni Team Leader Zoe, 'di ba?" tanong nito habang pasimpleng nagmamasid."Anong pasok?" buntong-hininga ni Jacob. "Ang pangit ng resulta. Sobrang hindi ideal ang naging reaksyon ng mga drug testers."Napakunot ang noo ni Zoe. "Akin na, titingnan ko."Kinuha ni Zoe ang report. Habang binabasa ito, unti-unting naging madilim ang kaniyang expression. Tila ba gumuho ang kaniyang mundo sa harap ng lahat.Palihim na nakahinga nang m

Alam ni Athena na siya ang pinaka-ayaw ni Reymond sa lahat ng mga tropa ni Elijah. Alam din niya kung bakit ito nandoon, kaya kinalma na lang niya ang kaniyang sarili at lumabas para humanap ng waiter na tutulong sa kaniya.Pagkasakay sa kotse, sulyap muna si Athena kay Elijah na mahimbing na natutulog sa back seat bago humarurot papunta sa isang malapit na five-star hotel.Kinabukasan, tanghali.Nagising si Elijah na parang binibiyak ang ulo sa sobrang hang-over. Akmang itataas niya ang kaniyang kamay para hilutin ang sentido nang mapansin niyang may nakadagan sa kaniyang braso."Reymond, ano ba... bilisan mo—"Naputol ang kaniyang reklamo nang lumingon siya. Ang nakahiga sa tabi niya ay hindi si Reymond, kundi si Athena. Nanigas ang boses niya.Silang dalawa ni Athena—halos wala nang distansya.Puno ng pagmamahal ang tingin ni Athena sa kaniya. "Elijah..."Sa isang iglap, marahas na itinulak ni Elijah ang babae palayo. Halos tumalsik ito sa kabilang dulo ng kama. Agad siyang bumango

Hindi pa rin kumakalat ang alak sa sistema ni Zoe, kaya seryoso at mulat pa rin ang isip niya.Tungkol naman sa kung pinag-isipan ba niyang mabuti o hindi—sa totoo lang, wala na ring kasiguraduhan 'yun para sa kaniya.Dahan-dahang itinama ni Zoe ang lata niya sa lata ni Jack. "Jack, sa totoo lang, wala naman na talaga akong choice dito."Unless, kalimutan niya na lang ang pagkamatay ng mga magulang niya at hayaan ang mga may sala na mamuhay nang matiwasay habang siya ay nagdurusa.Inakbayan siya ni Jack. "O, anong sabi ni Nathaniel? Pumayag ba siya agad?"Natahimik si Zoe. Ramdam pa rin niya ang hapdi sa kaniyang katawan—isang paalala ng nangyari kanina. "Akala niya... makikipag-balikan ako kay Elijah."Isang pagsabog ng galit na ibinuhos sa kaniya. Pagkatapos, ibinuhos naman kay Elijah.Pinigilan ni Jack ang sariling magmura nang malutong. Lord, give me strength."O, anong plano mo after nito?" tanong ni Jack.Masyadong malinis ang pagkakagawa ng mga Mendoza sa aksidenteng 'yun noon.

Nanlamig ang buong katawan ni Zoe. Sa takot at kaba, pilit niyang hinawakan ang braso ni Nathaniel para pigilan ito. "Nathaniel, tama na! Stop it!"Pero parang wala itong narinig. Gamit ang kaniyang malaking kamay, malakas niyang itinulak si Zoe palabas ng unit para hindi madamay. Sa kabilang kamay naman, mabilis niyang sinunggaban ang kwelyo ni Elijah at kinaladkad ito papasok sa loob ng bahay.Kasabay ng pag-lock ng pinto, narinig nina Zoe at Jack ang malutong na tunog ng kamaong tumatama sa laman. Fist to flesh.Mabilis na inilabas ni Zoe ang phone niya para tumawag ng pulis, pero agad itong hinablot ni Jack. "Anong magagawa niyan? Who can actually stop those two?"Nanghihina si Zoe, halos mapaupo na siya sa corridor. "Natatakot ako... baka kung anong mangyari sa loob."Alam niyang magaling si Nathaniel pagdating sa depensa at hindi ito basta-basta nasasaktan sa simpleng away. Pero ang nakita niyang klase ng galit sa mga mata nito kanina—it was different. It was pure ruthlessness.

Sa hindi inaasahang pagkakataon, hindi lumaban si Zoe. Hindi siya umiwas, hindi nagpumiglas, pero hindi rin siya tumugon. Para siyang isang manika—isang puppet na hinahayaan lang siyang gawin ang lahat ng gusto niya. Tila wala nang kahit anong gawa ni Nathaniel ang makakapukaw ng emosyon sa kaniya. It was like she was physically there, but her soul had already left the room. Halos sumabog ang dibdib ni Nathaniel sa galit at frustration. Hinawakan niya ang likod ng ulo ni Zoe at hinalikan ito nang buong pait, halos mawalan na sila ng hininga sa tindi ng bawat dampi. Hindi rin naging idle ang kaniyang kabilang kamay. Marahas itong gumagapang sa binti ni Zoe, pumasok sa ilalim ng palda, at walang pakundangan na hinaplos ang bawat pulgada ng balat nito. "Huwag!" Sa wakas, napaatras si Zoe, ang kaniyang mga mata ay nagsisimula nang mangilid ang luha. Pero sa pagkakataong ito, hindi ipinakita ni Nathaniel ang dati niyang lambing. Sa halip, natawa siya nang mapait. "Huwag? Nakali

Kinuha ni Elijah ang mga dokumento sa passenger seat bago siya tuluyang pumasok at naupo sa tabi ni Zoe. Ang kaniyang mga mata ay puno ng pag-aalala. "Hindi mo na ba alam kung paano makikitungo kay Nathaniel?"Iniwas ni Zoe ang kaniyang tingin, bahagyang paos ang boses. "Siguro nga."Kahit um-oo siya, hindi niya pa rin kayang kumbinsihin ang sarili niya. Ang sakit, at punong-puno ng ironya. Ang taong buong puso niyang pinagkatiwalaan noong bata pa siya, ang taong paulit-ulit ding dumurog sa kaniya, at ang lalaking tila mahal na mahal siya ngayon—ay apo pala ng kaniyang kaaway.Akala niya, ang tanging hadlang lang sa kanila ay ang estado sa buhay. Pero mas malalim pa pala doon—dalawang buhay ang namamagitan sa kanila. Ang buhay ng mga magulang niya.What a sick joke.Nag-abot ng kamay si Elijah para haplusin ang ulo ni Zoe, pero nang makitang awtomatiko itong umiwas, dahan-dahan niyang ibinaba ang kamay at bumuntong-hininga. "Kung hindi ko ba sinabi sa 'yo, hindi ka ba magiging ganito

Mabilis na lumipas ang mga araw matapos ang fireworks show. Ang dating awkward na pagpapahid ni Marco ng gamot sa likod ni Elena ay naging bahagi na ng kanilang daily routine—tuwing umaga bago pumasok, pag-uwi, at bago matulog.Isang gabi, matapos maligo ni Elena, nag-text siya kay Marco: "Matutulog na ako." Ito ang hudyat na kailangan na niyang gamutin.Dahil sa lamig, suot ni Elena ang kaniyang makapal na cotton pajamas. Nakaupo siya sa gilid ng kama at nakatalikod kay Marco. Inihahanda na ni Marco ang growth factor ointment para masiguradong hindi maglalangib o magkakaplat ang mga sugat.Dahil masyadong maluwag at makapal ang damit, nahihirapan si Elena na itaas ito. Kaya naman, sa isang mabilis na galaw, hinubad niya ang buong pajama top. Bumagsak ang kaniyang itim na buhok na parang talon sa kaniyang maputi at makinis na likod. Wala siyang suot na underwear sa loob. Maingat niyang inilipat ang kaniyang buhok sa harap para matakpan ang kaniyang dibdib gamit ang damit na hinubad ni

Kinaladkad ni Rico si Elena palabas, pero pagdating sa elevator, hindi na nakatiis si Elena. Pinindot niya ang bukasan ng pinto at mabilis na lumabas."Elena, anong ginagawa mo?" kunot-noong tanong ni Rico."Kayo na lang muna. May kailangan pa akong asikasuhin," sagot ni Elena.Hinarang ni Rico ang pinto ng elevator. "Anong aasikasuhin? Elena, para kang tangang lumalapit sa apoy, alam mo ba 'yun?"Naintindihan nina Ben at Heidi ang ibig sabihin ni Rico. Apat na taon ang pinagsamahan nina Marco at Elena; hindi kataka-takang mag-alab muli ang dating apoy. Hindi ito itinanggi ni Elena sa sarili. Si Marco ay parang isang adiksyon—sinubukan niyang mag-rehab at lumayo, pero ngayong nasa harap niya uli ang source, tila nawawala ang lahat ng kaniyang lohika."Have fun na lang kayo," mabilis na sabi ni Elena bago tumakbo pabalik sa unit.Sa loob ng elevator, naiwang frustrated si Rico. "Hindi niyo alam kung gaano siya nasaktan noong nag-break sila. Ilang buwan siyang umiiyak habang kumakain, h

Bahagyang natigilan si Marco, ang kaniyang hininga ay tumama sa likod ni Elena habang dahan-dahang itinaas ang kaniyang pantulog. Ito ang unang pagkakataon na nakita ni Marco ang mga sugat ni Elena nang malapitan.Napasinghap siya. Bagaman hindi malalim, ang balat ni Elena ay mapula, namamaga, at may mga bakas ng dugo na tila mga pulang baging na gumagapang sa kaniyang maputi at makinis na likod. Dahil nakadapa si Elena, lalong kuminis ang kurba ng kaniyang baywang. Inilayo ni Marco ang kaniyang mainit na tingin, gumalaw ang kaniyang Adam’s apple, at dahan-dahang hinila ang kumot para takpan ang bahagi ng baywang nito. He was being a gentleman, but he was still a man.Naramdaman ni Elena ang malamig na haplos ng gamot sa kaniyang likod. Ang banayad na paghagod ng mga daliri ni Marco ay nagdulot ng panginginig sa kaniyang balat. Sa gitna ng sakit at kaba, nakaramdam si Elena ng isang uri ng shameful greed—isang pananabik sa ganitong uri ng pag-aalaga na tila ibinabalik siya sa kanilan

Pinilit ni Elena Valdez na pakalmahin ang kaniyang sarili. Huminga siya nang malalim at tiningnan si Enzo Galvez. "Enzo, maupo tayo. Mag-usap tayo nang maayos."Naglabas ng mapanuyang tawa si Enzo habang dahan-dahang lumalapit. "Noong gusto kitang kausapin, binalewala mo ako. Napakalamig mo. Ngayong narito ka na, bigla kang nagbago? Ayaw ko nang makipag-usap."Paatras nang paatras si Elena hanggang sa wala na siyang mapuntahan kundi ang sofa. "Enzo, nasa ilalim tayo ng batas. Huwag kang gagawa ng ikapapahamak mo."Biglang sumiklab ang galit sa mga mata ni Enzo. Hinablot niya ang collar ni Elena at inilapit ang mukha nito sa kaniya. "Ang dumi ng laro niyo ng nanay mo. Kapag nalaman niyang may nangyari sa atin at may video pa ako, mapipilitan siyang ipakasal ka sa akin para lang sa honor niyo."Kumakaba ang dibdib ni Elena na parang tambol. "Enzo, ang rape ay may parusang tatlo hanggang sampung taon. Bata ka pa, huwag mong sirain ang buhay mo. Isipin mo ang nanay mo—paano siya kapag nak

Malalim na ang gabi sa Skyline Crest. Pagkababa ni Elena sa van ng kumpanya, dahan-dahan siyang pumasok sa unit. Nagulat siya nang makitang bukas pa ang ilaw sa living room—dapat ay tulog na si Marco sa ganitong oras.Naroon si Marco, naka-pajamas at relax na nakaupo sa sofa habang nanonood ng TV. Lumapit si Elena at napansin ang screen: replay ng isang basketball game."Ang lalim na ng gabi, bakit nanonood ka pa niyan?" tanong ni Elena habang inilalapag ang kaniyang bag at mga consolation prizes sa coffee table.Hindi sumagot si Marco. Bigla itong umusog palapit sa kaniya. Yumuko si Marco at halos idikit ang mukha sa pisngi ni Elena nang walang pasabi.Napapaatras si Elena sa sofa, ramdam ang init ng hininga ni Marco at ang bango ng buhok nito. Plop, plop, plop... ang bilis ng tibok ng puso niya. Akala niya ay hahalikan siya nito, kaya napapikit siya sa kaba at excitement.Pero huminto si Marco. Suminghot ito nang malalim bago umayos ng upo."Very good. Walang amoy ng alak," tipid na

Yakap-yakap ni Elena Valdez ang kaniyang unan habang nakaupo sa sofa. Sa labas, kalmado ang gabi, pero ang isip niya ay kanina pa nag-aalburoto. Ang tanging iniisip niya ay si Marco Elizalde. Paano nito masosolusyunan ang kaniyang toxic na ina nang hindi gumagamit ng pera? Imposible. Para kay Imelda Valdez, pera lang ang tanging lengguwahe na naiintindihan nito.Lumipas ang oras hanggang sa narinig niya ang tunog ng pag-unlock ng pinto. Halos mapatalon si Elena sa pagkakatayo.Pumasok si Marco, malamig ang ekspresyon gaya ng dati. Ibinaba niya ang kaniyang sapatos at nagtama ang kanilang mga mata. Ang pag-aalala ni Elena ay sinalubong ng indifferent na tingin ni Marco."Hindi ka pa natutulog?" tanong ni Marco habang bitbit ang isang maliit na bag."Hinintay kita," hingal na sagot ni Elena.Lumapit si Marco at iniabot ang bag. "Pinabibigay ng Mama mo.""Binigyan mo ba siya ng pera?!" galit na tanong ni Elena.Hubad ang coat, kampanteng naupo si Marco sa sofa. "Si Jace Rivera ay willing

Pagdating ng wedding car sa simbahan, bumagal ang takbo nito. Sa labas, may mga staff na agad nagsilapit — may humahawak sa train ng gown, may nag-aayos ng veil, at may mga flower girl na nanginginig sa excitement. Sa loob ng sasakyan, tahimik lang muna sina Austin at Cailyn. Ramdam ang bigat ng moment. Parehong huminga nang malalim — hindi dahil kinakabahan, kundi dahil pareho nilang alam na ito na talaga ‘yung simula ng forever na matagal nilang pinagdaanan bago marating. “Love,” mahina ang boses ni Austin habang nakatingin kay Cailyn, “after today, wala nang ikaw at ako — tayo na lang.” Ngumiti si Cailyn, pinigilan ang luha. “Hindi mo kailangang maging cheesy, kasi iiyak ako.” Ngumiti rin si Austin, sabay dahan-dahang hinalikan ang likod ng kamay niya. “Cheesy talaga ako pag ikaw ang kausap ko.” Pagbukas ng pinto ng kotse, agad sumalubong ang hangin, malamig pero may halong amoy ng mga bulaklak at insenso. Tumunog ang unang nota ng wedding march. Sa labas, nakaabang si Anthony

“Grabe naman ‘to! Kanina idioms lang, ngayon seven-character poem na? Exam ba ‘to para sa valedictorian?” biro ng isa sa mga groomsmen ni Austin, sabay tawa ang buong tropa. “Ang hirap naman nito, sobra,” reklamo ng isa pa. Pero si Austin, hindi nagpatalo. Napasingkit ang mga mata niya habang nag-iisip. Wala na siyang oras para magreklamo—kailangan niyang makapasok at makuha si Cailyn. Tahimik ang paligid nang bigla siyang magsimulang magsalita. “Ang mga baging at bulaklak, magkayakap sa puno’t anino. Tumatawid sa malamig na ilog, taon-taon walang pahinga…” “Sa balikat ko’y bumabagsak ang hamog ng umaga. Habang hinihipan ko ang palad kong giniginaw, bumabalik ang init ng mga lumang alaala.” Within five minutes, nakabuo talaga siya ng seven-character poem. Wala man talagang nakakaintindi kina Samantha at mga bridesmaids, pero halata nilang legit at malalim ‘yung ginawa ni Austin. “Grabe, genius!” sigaw ng mga groomsmen, sabay kantyaw sa mga nasa loob. “Buksan niyo na ‘yung pint

This time, hindi nagmadali si Austin sa pagtira ng arrow. Alam niyang hindi puwedeng pumalpak sa tatlong huling tira. Besides, ‘yung unang dalawa? Sinadya niyang sablayin. Para mag-relax ‘yung kalaban — para isipin nilang wala siyang laban. Pero sino siya para sumuko? Kahit mahirap, gagawin niya para sa asawa niya. Huminga siya nang malalim, pinakalma ang sarili, tapos dahan-dahang tinutok ang arrow sa bunganga ng vase. Tahimik ang lahat, halos walang humihinga. Then clang! — pasok na pasok. “Woooow! Angas ni Kuya Austin!” sigaw ng groom’s squad. “Isang beses lang ‘yan, bakit kayo ang iingay?” banat ng bride’s team habang nag-boo. Pero bago pa tumigil ang tawanan, kinuha na ni Austin ‘yung pang-apat na arrow. Isang mabilis na tira — swak ulit. Mas malakas ang hiyawan ng mga lalaki. Tahimik ang bride’s team. Tapos kinuha niya ‘yung panghuli. Lahat naghintay. Whoosh—clang! Pumasok pa rin! “YESSSS!” sabay-sabay silang nagbunyi. “Kalma, first level pa lang ‘yan!” kontra ng bride’s

Morning of the Wedding Maaga pa lang, gising na si Cailyn. Tahimik ang paligid, pero ramdam niya ang mabilis na tibok ng puso niya. Sa salamin, nakaupo siya habang inaayos ni Samantha ang last layer ng makeup niya. “Grabe, Cai,” biro ni Sam habang tinatanggal ang powder sa pisngi niya, “ngayon lang ako kinabahan sa kasal ng iba.” Napangiti lang si Cailyn. “Ako rin, to be honest.” Pero sa loob-loob niya, hindi lang kaba. Halo-halong emosyon — excitement, takot, at isang klase ng peace na hindi niya naranasan sa matagal na panahon. “Mommy, you’re so pretty!” sabat ni Daniella, kumakapit sa laylayan ng bridal robe niya. Nakatingin ang bata na parang nakakita ng fairy. “Thank you, baby,” ngumiti si Cailyn, hinaplos ang buhok ng anak. “Ikaw rin, sobrang ganda mo today.” Sumilip si Daniel, suot ang maliit na tux. “Mommy, sabi ni Daddy dapat daw ‘wag kang umiyak habang papunta siya. Kasi daw ‘pag umiyak ka, iiyak din siya.” Napailing si Cailyn, sabay tawa. “Si Daddy niyo talaga,

Ang kasal nina Cailyn at Austin ay nakatakdang ganapin pagkalipas ng anim na buwan mula nang ipanganak si baby Manman.Noong ipinanganak pa sina Daniel at Daniella, medyo mahina pa si Cailyn noon. At dahil kambal pa ang dalawa, hirap siyang sabayan ang pagpapasuso. Halos hindi sila nakainom ng gatas mula sa kanya mismo.Kaya mula noon, may kaunting guilt si Cailyn sa loob niya—parang kulang siya bilang ina. Kaya ngayong si baby Manman ay dumating, pinilit talaga niyang siya mismo ang magpasuso.Pero dahil doon… medyo naging “torture” din ‘yon para kay Austin. Araw-gabi siyang nagtiis, kahit gusto na niyang yakapin si Cailyn nang buong-buo, kailangan niyang maghintay.Anim na buwan. At sa wakas, matapos ang halos kalahating taon ng paghihintay, napapayag din niya si Cailyn na itigil na ang breastfeeding.May ngipin na kasi si baby Manman, at minsan, masakit talaga kapag kumakagat. Lalo pa’t malakas na ang katawan ng bata, kaya hindi na kailangang mag-alala sa nutrisyon.“Pwede na s

Sa wakas, ligtas na nanganak si Cailyn sa isang malusog na baby boy. Pinangalanan nila ito ng Emmanuel, at ang cute niyang palayaw ay Manman.Si Austin mismo ang pumili ng pangalan. Ang ibig sabihin daw ni Manman ay “kumpleto na ang buhay, walang pagsisisi.”Pumasok ang nurse sa delivery room, bitbit ang bagong silang na sanggol, at tuwang-tuwa nitong sinabi,“Congratulations, Mr. and Mrs. Buenaventura! It’s a boy! 6.8 kg. ang timbang niya, healthy na healthy!”Napatitig si Cailyn sa anak. Kalma lang siya, sanay na siguro kasi hindi na iyon ang una niyang panganganak. Pero si Austin—ibang-iba.Pagkakita pa lang niya sa maliit na baby sa crib, parang natunaw siya. Lumuha agad ang mga mata niya.“Wife, tingnan mo... anak natin ‘yan. ‘Yung bunso natin... kamukha mo,” halos pabulong niyang sabi, nanginginig ang boses.Ngumiti si Cailyn, hinalikan ang baby sa pisngi, “Oo, pero kamukha mo rin.”“Pareho siya kina Daniel at Daniella,” sagot ni Austin, sabay punas ng luha. “Parang pinaghalo t