Kabanata 6

Muling bumulusok ang bigat sa dibdib ni Magnus. Mariin ang pagkakakuyom ng kaniyang kamay sa hawakan ng pinto.

Nagtaka si Yamila nang mapansing hindi gumagalaw ang tao sa may pinto. Kaya tumingala siya.

Halos manlumo siya sa kinauupuan nang makaharap niya ang tao mula sa pintuan.

Nang nagdesisyon siyang bumalik ng Pilipinas, iniisip niyang posibleng magkita sila ni Magnus. Pero hindi niya akalaing ganito kaaga. At sa ganitong sitwasyon na hindi siya handa.

Nakatitig siya sa gwapong mukhang naka-ukit na sa alaala niya. Ang kamay niyang nakatago sa ilalim ng mesa, kusa nalang napakuyom. Pinilit niyang itago ang kaba at nagkunwaring kalmado.

Naalala niya bigla si Mia. Ito ang niligtas niya kanina. At bilang kapatid nito, hindi nakakapagtaka na narito si Magnus.

“Mr. Esquivel.” Pilit niyang pinapormal ang kaniyang tono.

Ngunit nanatiling malamig ang tinig niya, at sapat iyon para kumunot ang noo ni Magnus.

Apat na taon. Apat na taon na mula nang huli niya itong nakita. Noon, siya ’yong Yamila na palaging nag-aalala sa damdamin niya, palaging sumusunod, at laging tumatawag ng malambing sa pangalan niya.

Pero ang Yamila sa harap niya ngayon ay ibang iba.

Sa apat na taong ding iyon, doon niya lang napagtanto kung gaano kalupit ang isang babae kapag pinili nitong maging matigas. Nakaya nitong iwanan siya nang walang paalam at hindi na kailanman nagparamdam.

Nagtagpo ang kanilang mga mata. Mas naging malalim, mas mahirap basahin ang mga mata ni Magnus ngayon.

At sa titig nitong walang salita, parang nababalot ng bigat si Yamila, nahihirapan siyang huminga. Kaya siya na ang nagbasag ng katahamikan.

“Stable na ang condition ng kapatid mo. Kung walang ibang problema, makakalabas na siya after two weeks.”

Tahimik pa rin si Magnus. Hindi inaalis ang titig sa kaniya. Lalong sumisikip ang dibdib niya.

Apat na taon niyang inisip na tapos na siya kay Magnus. Pero bakit parang mali?

Ayaw niyang manatili sa parehong espasyo kasama nito, kaya tumayo siya. Handa na sana siyang lumabas ngunit bago pa siya makalampas, mabilis na hinawakan ni Magnus ang pulsuhan niya. Nahuli siya nito.

Nang lumapat ang palad nito sa kaniyang pulsuhan ay naglakbay ang boltahe sa kaniyang ugat.

“Pagkatapos ng apat na taon… bumalik ka rin.”

Napatigil si Yamila. Napatingin siya sa mga mata ni Magnus, puno ng galit at tanong.

Hindi ba’t dapat masaya ito na umalis siya noon? hindi ba’t gusto nitong mawala siya?

“Hindi mo pag-aari ang lugar na 'to, Mr. Esquivel. Kung gusto kong bumalik, babalik ako. Hindi ko kailangang magpaalam sa’yo.”

May halong panunuya ang boses niya, pero kahit anong tapang ang pilit niyang ipakita, ramdam niya ang kaba. Lalo na nang makita ang bagyong unti-unting namumuo sa mga mata ng lalaki.

“Tama ka, hindi ko pagmamay-ari ang buong lugar na ’to, pero ikaw, Yamila… pagmamay-ari kita. Asawa pa rin kita!”

Humagupit nang tuluyan ang bagyo sa mga mata nito.

“D*mn it, Yamila. Ano’ng ibig sabihin ng pag-alis mo nang walang paalam?!” Sumabog ang galit ni Magnus at higit na ikinagulat ni Yamila–nagmura ito.

Si Magnus ang laging mahinahon, disente at respetado bilang presidente ng Esquivel Corporation. Ngayon niya na lang ulit ito narinig na nagmura at dahil sa kaniya.

Hindi niya napigilan ang mapangiti. Parang may kakaibang satisfaction siyang naramdaman. Hindi pa pala ito nagbabago. Hanggang ngayon ay malalim pa rin ang galit nito sa kaniya kahit wala siyang kasalanan.

“Siguro nakalimutan mo na Mr. Esquivel. I signed the divorce agreement four years ago before I left you and everything you own. Wala na kong koneksyon sa’yo! Hindi mo na 'ko asawa. Hindi mo ’ko maaaring angkinin na lang.”

Lalong humigpit ang kapit ni Magnus sa pulsuhan niya. Napangiwi siya sa sakit.

"Sorry to disappoint you. Pero hangga’t hindi ko nilalagdaan ‘yon, habang buhay kang akin, Yamila!”

Nanlaki ang mga mata niya. Nablangko ang isip.

Hindi pa pala nito nilalagdaan?

Sa mga taon na lumipas akala niya matagal nang tapos ang lahat. Dahil hindi ba’t ito mismo ang unang gustong makawala sa kanya, noong tatlong taon ng pilit nilang pagsasama? Hindi ba't kinamumuhian siya nito at gusto nang tapusin ang anumang nagkukulong sa kanila sa isang pilit na kasal?

Akala ni Yamila kilala na niya si Magnus. Pero ngayong nasa harap niya ito, pakiramdam niya wala pala siyang alam sa taong ito.

“Oh, it doesn’t matter if you don’t sign it. Kung ang mag-asawa ay hiwalay na nang higit dalawang taon at magfile ang isa ng annulment, awtomatiko nang magru-rule ang korte ng divorce.”

Wala man lang emosyon sa tono niya. Hindi siya tumingin kay Magnus. Bagkus marahas niyang binawi ang pulsuhan mula sa mahigpit nitong pagkakahawak. Gusto lang niyang makatakas sa presensyang matagal na niyang pilit nilimot.

“Divorce Law suit? You think you know the law better?” malamig na tawa ang binitawan ni Magnus.

Tinitigan siya nito na para bang pinagtatawanan ang tiwala niya sa sarili.

“You don’t seem to understand what the definition of divorce is.”

Pinilit ni Yamila na manatiling kalmado. Hindi niya gustong magtagal sa presensya ng lalaking ito. Kaya pumiksi siya sa hawak nito.

“More than two years na tayong hiwalay Mr. Esquivel. At kung magfile ang isa dahil sa emotional breakdown automatic na ang divorce. Kung may objection ka Mr. Esquivel, ipa-explain mo sa legal advisor ng kompanya niyo. Uh, I’m still at work, please make way.”

Ngunit hindi gumalaw si Magnus. Mas lalo pa itong ngumisi. May halong pang-uuyam.

“Emotional breakdown? When did our relationship break down?”

Nanlaki ang mga mata ni Yamila. Natigilan siya sa pag-alis. Para siyang nilalapatan ng yelo sa kaniyang balat. Namamanhid siya sa matinding galit.

“Walang relasyon ang meron sa atin Mr. Esquivel. Kaya walang pwedeng masira.”

At bago pa makasagot ang lalaki, itinulak niya ito ng madiin. Hindi handa si Magnus kaya natulak siya palabas. Iniwan niya itong nakatayo roon, galit na galit habang pinagmamasdan ang papalayong likod niya.

Habang naninigas ang panga ni Magnus. Unti-unti niyang napagtanto na hindi pala pagkamuhi lang ang meron siya kay Yamila. Oo iniwan siya nito. Oo, nilapastangan ang pride niya. Pero sa apat na taong pagkawala ni Yamila, doon lang niya nakitang gumuho ang buhay niya. Doon niya lang naramdaman na iba pala talaga si Yamila.