Kabanata 7

Pagkatapos ng duty, gusto na lang sana ni Yamila umuwi at makalimutan ang lahat. Pero paglabas niya ng ospital, bumungad si Warren sa pintuan, nakangiti at nakatayo parang body guard.

“Mrs. Esquivel,” bati nito.

Napakunot lang ng noo si Yamila at halatang hindi natutuwa sa biglang pagsulpot ng sekretaryo ni Magnus.

“Warren, what suddenly brought you here? And please, wala na kami ni Magnus. Huwag mo na akong tawaging ganiyan."

“Okay, madam, I’ll remember it.” Ngumiti si Warren pero halata sa tono niyang hindi siya seryoso.

“Madam, please this way. Mr. Esquivel is waiting for you in the car.”

Napabuntong hininga na lang si Yamila. Wala na siyang enerhiya para makipagtalo. Imbes na sumama, dumiretso siya sa sariling parking space, ni hindi man lang nilingon ang itim na BMW na nakahimpil sa gilid.

“Madam…” humabol si Warren, pero sinalubong siya ng matalim na tingin ni Yamila kaya napatigil ito, hindi na alam kung susundan pa ba siya o hindi.

Pagpasok niya sa sariling kotse, saka siya napahinga ng malalim. Hihilahin na sana niya ang pinto para isara pero biglang may humarang na isang matikas na braso.

Nang tingnan niya kung sino iyon, hindi na siya nagulat na si Magnus ang naroon. Mukhang hindi siya nito tatantanan. Pagod na siya. Bakit hindi siya nito nilulubayan?

“Mr. Esquivel” iritang sambit ni Yamila. “Ano na naman?”

“Of course…” mababa at mariing sagot ni Magnus.

“I’m here to take you home.”

“Home?”

Napangisi si Yamila, may halong mapait at mapanuyang ngiti.

Biglang nag-ring ang cellphone niya at parang timing talaga dahil nangugulo sa kaniya ang dating asawa. Pagtingin niya sa pangalan sa screen ng kaniyang cellphone ay napaangat ang kilay niya. Kung hindi importante, hinding-hindi siya tatawagan ng ama. At ngayong bigla itong tumawag, malinaw na may kailangan lang ito sa kanya.

Sinagot niya ang tawag.

“ Mr. Marasigan, what do you need now?”

Sandaling natahimik ang nasa kabilang linya. Tila nabigla sa tawag niya ng “Mr. Marasigan. Ngunit iyon naman palagi ang tawag niya sa ama, upang maintindihan nito na mas gusto niyang pormal silang dalawa sa isa't isa.

“Nak, ilang araw ka nang nandito, pero hindi ka pa nakikipagkita sa ama mo. May oras ka ba? Let's have dinner together." Pilit na pinalambing ni Yael ang boses.

Para sa kahit sino, normal lang ang hiling na iyon. Pero para kay Yamila, nakakatawa lang at may halong pang-iinsulto. Hindi niya kailanman sineryoso ang kaniyang ama, lalo pa pagkatapos ng mga ginawa nito sa kaniya at sa kanilang pamilya. Hindi siya madaling lumambot pagdating sa pang-uuto nito. Natuto na siya.

Ngunit dahil sa kuryosidad, pumayag siya.

“Sure, where do you want us to meet?”

“Je Lux Hotel.” Agad na sagot nito, tila nabuhayan.

Hindi na niya hinayaang magsalita pa ang ama pagkatapos nitong sabihin ang lugar. Agad niyang ibinaba ang tawag, saka hinarap si Magnus na nakatayo pa rin sa tabi.

“Mr. Esquivel please lang, stop bugging me. I still have other things to do.”

Nakatingin lang ito sa kaniya at sa kaniyang mga mata na puno ng depensa, bigla nalang ngumisi si Magnus.

“So… it was my father-in-law who called you. At gusto niyang makipag-dinner sa’yo. Aba, hindi ba dapat lang na sumama ang asawa mo?”

Kahit itinanong niya iyon, hindi na niya binigyan ng pagkakataong tumanggi si Yamila. Nagbukas na agad siya ng pinto at umupo sa passenger seat na parang may karapatan siyang pumasok sa sasakyan at maupo sa tabi nito.

Nagpantig ang tenga ni Yamila. Namula siya sa gilit

“Magnus, may mas kakapal pa ba sa mukha mo?”

“Meron.” Walang kaabog-abog na sagot nito, saka siya tinignan nang may panunuya pero matalim na titig.

“Pero kung ayaw mo ’kong isama, puwede naman kitang pilitin, ‘di ba? Tingnan natin kung hindi ko mabago ang isip mo.”

Napakagat labi si Yamila. Gusto niyang sumabog sa inis, pero pinili niyang manahimik.

Nasa ospital pala sila, maraming tao ang dumadaan sa parking lot, at ayaw niyang makagawa ng eksena.

Imbes na patulan, pinatakbo na lang niya ang sasaktan papuntang Je Lux Hotel.

Habang nagmamaneho, pansin ni Magnus ang pananahimik niya. At doon, biglang kumurba ang labi nito pataas. Sa loob ng apat na taon, ngayon lang siya muling nakaramdam ng ganitong kasiyahan.

Hindi siya nito nagawang itaboy. Naging matagumpay siya ngayong gabi.

Hindi alam ni Yamila kung bakit sa mamahaling hotel sila magkikita ni Yael. Masyadong pormal, masyadong engrande para sa isang simpleng dinner. Lalo na’t wala namang maayos na relasyon silang mag-ama.

Sa totoo lang, parang mas estranghero pa sila kaysa sa tunay na magkadugo.

Pagdating, nagboluntaryo pa si Magnus na magpark ng kotse. Hindi na siya nagreklamo. Kung may libre siyang parking boy, bakit hindi?

Binato lang niya ang susi at iniwan ito roon.

Pagpasok niya sa loob, sinalubong siya ng isang attendant.

“Miss Marasigan, please this way. Naghihintay na po si Mr. Marasigan sa restaurant." Imporma nito saka ngumiti.

Dinala siya sa isang restaurant , sa loob ay iginiya siya nito papunta sa isang sulok at nang makita niya ang eksaktong mesa, agad nanlaki ang mga mata niya.

May isang dalagang halos ka-edad niya ang nakaupo sa tabi ni Yael. Bata, sariwa, parang modelong kinuha sa glossy magazine.

Napangiwi si Yamila. Sino na naman ‘to? Kabit na naman? At ngayon pabata nang pabata ang mga kinukuha niya. Hindi na talaga ito nahiya.

Kita agad sa mga mata ni Yamila ang panghuhusga. Hindi na niya iyon itinago at hindi niya gustong itago.

Diretso siyang lumapit sa mesa, umupo, at malamig na nagsalita. “Mr. Marasigan, sabihin niyo na. Ano bang kailangan ninyo?”

Walang pagbabago sa tono niya. Simula hanggang dulo, malamig.

Sandaling nalukot ang mukha ni Yael, halatang na-offend sa kaniyang tono at paraan ng pakikipag-usap. Pero halata rin ang takot sa mga mata nito. Kahit apat na taon na silang hindi nagkikita, hindi pa rin nawala ang paghihilakbot ni Yael sa sariling anak.

Habang tumatagal ay mas lalo itong tumatapang. Hindi na ito nagdadalawang-isip na hamunin siya. Tila nakalimutan na nitong siya ang padre de pamilya.

"Anak..."

"Mr. Marasigan," putol ni Yamila. "I want it to be clear and direct. Walang paligoy-ligoy. Ano’ng kailangan mo sa akin?"