Chapter: 4

Kahit hindi naman gaanong gusto ni Gilbert si Mariposa noon, mahirap pa ring balewalain ang pakiramdam na parang niloko siya.

May nais pa sanang sabihin si Harley, ngunit ibinaba na ni Gilbert ang telepono.

Nang marinig ang putol na tunog sa kabilang linya, tila nakahinga nang maluwag si Harley.

Dahil kung patuloy pang magtatanong si Gilbert, hindi na niya alam kung ano pa ang isasagot.

Matapos mag-isip nang maigi, nagpasya pa ring magpadala ng mensahe si Harley kay Mariposa.

“Nagtanong si Kuya Gil tungkol sa asawa mo.”

Mabilis namang sumagot si Mariposa.

“Sa kasamaang palad, malamang ay hindi bakla ang asawa ko.” aniya.

Harley: ......

Iyon ba talaga ang pinaka-importanteng punto?

Balak sana sanang itanong ni Harley kung paano muling nagtagpo ang dalawang ito, ngunit pagkatapos mag-isip ay napagpasyahan niyang huwag na makialam.

Gayunpaman, nanatiling payapa ang lahat hanggang sa matapos ang oras ng trabaho matapos matanggap ni Gilbert ang mga e‑mail.

Nangangatal pa rin ang loob ni Mariposa dahil sa nangyari kagabi, kaya nagpasya siyang umuwi nang sakto sa oras.

Nagulat si Felis nang makita niyang pinapatay na nito ang kompyuter at nagtanong, “Hindi ka mag‑o‑overtime ngayon?” 

“Hindi na, uuwi muna ako para samahan ang anak ko.”

Nagkukuwentuhan at nagtatawanan silang dalawa habang papasok sa elebador, ngunit hindi nila inasahang makasalubong muli nila si Gilbert matapos ang buong araw na hindi sila nagkita.

Agad na nawala ang ngiti sa mga labi nina Felis at Mariposa, at kinabahang tumabi sila sa gilid.

Sa kabutihang palad, hindi sila napansin ng lalaki; nakasuot ito ng Bluetooth earphone at may kausap sa telepono.

“Alam ko, siguradong uuwi ako at makakakain kasama mo ngayong gabi.”

“Sige, huwag kang mag-alala, hindi ko makakalimutang bumili ng bulaklak para sa’yo.”

Malumanay at maasikaso ang kanyang tono, tila mga alon sa tubig, isang patunay kung gaano kamahal at pinahahalagahan ni Gilbert ang kausap.

Tatlong taon na ang nakararaan, sa kama lamang narinig ni Mariposa ang mahinahon at mapang-akit na boses ni Gilbert.

Malamang ang kausap sa telepono ang taong nag-iwan ng bakas sa leeg nito.

Mabilis na lumipas ang biyahe sa elebador, at unang lumabas si Gilbert.

Hinaplos naman ni Felis ang kanyang dibdib na tila nakahinga nang maluwag.

Sinabi niya nang may halong paghanga, “Kausap ba ni Boss Gil ang kanyang kasintahan kanina? Napakalambing kasi niya. Tila kahit ang pinakamatigas na lalaki ay lumalambot kapag nakaharap ang babaeng iniibig niya.”

Bahagyang nagulat si Mariposa at sagot nang walang pag-iisip, “Marahil nga.”

Magalang na tinanggihan ni Mariposa ang alok ni Felis na ihatid siya, at sumakay siya sa siksikang tren.

Naalala niya ang mensaheng ipinadala kanina ni Harley.

Marahil ay noong ipinakikilala ni Lorence ang mga empleyado at nabanggit niya nang walang pag-iingat ang kalagayan ng kanyang pamilya.

Noon, may isang pinuno nila na nakita na maganda si Mariposa at may kakaiba at mayabang na ugali, kaya inakala niyang galing ito sa mayamang pamilya at hindi nagkukulang sa pera dahil dito, hindi siya isinama sa mga inaalok ng promosyon o pagtaas ng sahod.

Tinulungan siya ni Lorence na maayos ang lahat, kaya labis ang pasasalamat ni Mariposa.

Nagulat pa rin siya nang kaunti kung bakit nagtanong si Gilbert tungkol sa kanyang asawa.

Ang totoo, wala namang totoong asawa si Mariposa.

Noong isinama niya ang kanyang ama sa ibang bansa para magpagamot, may nakilala silang kapwa pasyente sa eroplano.

Ang pangunahing hangarin ng parehong magulang ay makita ang kanilang mga anak na nakapag-asawa na.

Sa tabi ng higaan ng kani-kanilang ama, nagkasundo si Mariposa at ang anak ng isa pang pasyente na magsama bilang mag-asawa.

Di nagtagal ay pumanaw ang dalawang pasyente, at matagal na silang hindi nagkausap o nagkita.

Tungkol naman sa kanyang katayuan sa pag-aasawa, sinabi lamang iyon ni Mariposa nang walang pag-iingat; sa harap ng ibang tao, lagi niyang ipinapakita na siya ay may asawa na.

Noong panahong iyon, isinilang ni Mariposa si Mahalia.

Sa lipunang ito, ang mga babaeng hindi mapagkakatiwalaan ang asawa at pinabayaan ang mga anak pagkatapos magpakasal ay madalas na kinakaawaan.

Ang mga babaeng nanganak nang wala sa kasal at hindi matukoy ang ama ng bata ay madalas na pinupuna at hinuhusgahan.

Hindi naman alintana ni Mariposa ang sinasabi ng iba, ngunit ayaw niyang magkaroon ng maling pagtingin ang mga tao sa kanyang anak. Kahit hindi naman ito kailangan sa katotohanan, kailangan pa rin ng bata ng ama kahit sa pangalan lamang.

Sa anumang paraan, hinding‑hindi ipaalam ni Mariposa kay Gilbert ang tungkol sa pagkakaroon ni Mahalia.

Kung malaman ng pamilyang tulad ng mga Huo ang tungkol sa bata, baka agawin nila ito mula sa kanya, o kaya ay ipahiya silang mag‑ina at tratuhin nang masama ang kanyang anak…

Posibleng ito ay parehong mangyayari.

Anak na babae si Mahalia, at kahit pa siya ay iuwi sa pamilya Saison, hindi siya bibigyan ng halaga ng mga ito.

Dahil nasaksihan na ni Mariposa 

ang napakaraming pagkakataon ng pag-aagawan sa mga mayayamang pamilya, matindi ang kanyang pag-iingat at hinanakit.

Hindi mahalaga sa kanya kung ano man ang tunay na layunin ni Gilbert.

Ang tanging inaalala niya ay ang kanyang anak.

Sa tahanan ng mga Saison.

May hawak na kumpol ng namumukadkad na rosas si Gilbert at iniabot ito sa kanyang ina na naghihintay sa hapag‑kainan.

Maikli lamang magsalita ang lalaki: “Ang mga bulaklak na hiniling mo.”

Masayang tinanggap ito ni Ginang Saison, ngunit may halong pagtampo ang kanyang sinabi: “Ano ang ibig sabihin ng ‘hiniling ko’? Mula nang umuwi ka mula sa ibang bansa ay hindi ka pa umuuwi dito. Nakalimutan mo na ba ang iyong ina?”

Sumagot si Gilbert: “Maghuhugas lang ako ng kamay.”

Tumalikod siya at pumasok sa banyo.

"Ang pasaway na bata!" napapakamot na lang ang Ginang, pero agad ding ngumiti at iniabot ang hawak na bulaklak kay Klea Soberrano na nasa tabi niya. "Heto, binili ito ni Gilbert. Para sa’yo ito. Ang mga ganitong bulaklak ay bagay sa mga kabataan. Masyado na akong matanda para sa mga ito!"

Namula sa gulat at hiya ang magandang mukha ni Klea.

Hindi niya inabot ang mga bulaklak; sa halip ay nakatuon pa rin ang kanyang tingin at atensyon kay Gilbert na katatapos lamang maghugas ng kamay. Kagat‑labi siyang nagsalita: “Tita, regalo naman po ito ni Kuya Gil, kaya hindi marahil nararapat na tanggapin ko. Bukod pa rito, nasa ganap pa kayong panahon ng inyong buhay paano ninyo masasabing matanda na kayo?”

Halos naging mas malalim pa ang mga kulubot sa gilid ng mga mata ni Ginang dahil sa lawak ng kanyang ngiti.

Napakaganda at nakagiginhawa pakinggan ang mga sinasabi ni Klea, mas mainam kaysa sa mga salitang malamig at tila walang pakialam ni Gilbert.

“Kunin mo na, para sa’yo naman talaga iyon binili.” muling sambit ng Ginang.

Nang malaman ni Ginang Saison na darating si Klea para sa hapunan, bigla niyang inutusan si Gilbert na umuwi na may dalang isang kumpol ng mga bulaklak.

Magaling naman si Gilbert sa lahat ng bagay, maliban na lamang sa pag‑ibig tila wala siyang kaalam‑alam tungkol dito. Madalas ay parang wala siyang interes sa usaping iyan, kaya’t medyo nababahala ang kanyang ina.

Si Gilbert ang panganay na apo ng pamilyang Saison.