MasukSUSIEHALOS MANLAMBOT ang buong katawan ko sa ginawang pagsipsïp ni Dan sa ut0ng ko. Ang init ang dila niya roon at parang sanggol kung sumïpsip. Hindi ko akalain na ganito pala kasarap kapag sinusupsóp. Wala pa kasi akong karanasan pagdating sa s3x. Pero ngayong gabi, handa kong ibigay ang sarili ko kay Dan. Hindi ko na rin naman maitatanggi sa sarili ko na mahal ko na siya. Ang bawat paghaplos niya sa katawan ko ay talaga namang nakakapanindig balahibo. Habang abala ang bibig niya sa kabila kong dibdib, ang isang kamay naman niya ay abala sa pagl@mas ng kabila. Lalong nag-iinit ang katawan ko sa sobrang sarap ng ginagawa niya. Ngayon lang ako nakaramdam ng ganitong kakaibang init. “Ohhh…” hindi ko napigilang ung0l l matapos naman yung sipsipïn ang kabila kong dibdib.At habang patuloy siya sa paglalaro ng dibdib ko, ang kanyang kamay ay gumapang na patungo sa pagitan ng hita ko kung saan sinimulan niyang himasin ang biyak ko. Nanginginig ang mga hita ko sa mga oras na iyon. Hindi m
SUSIE Hindi agad humiwalay si Susie nang dumampi ang labi ni Dan sa kanya. Hindi siya gumalaw, hindi rin siya umatras. Para bang sa sandaling iyon, kusa nang huminto ang lahat ng tanong sa isip niya. Ang natira na lang ay ang init ng kamay ni Dan sa bewang niya at ang paraan ng paghaplos nitong maingat, hindi nagmamadali at parang hinihintay ang kahit katiting na pagtutol. Wala siyang ibinigay na ganoon. Sa halip, marahan niyang inilapit ang sarili, halos hindi namamalayan, hanggang sa mas dumikit ang katawan niya kay Dan. Doon lang lumalim ang halik na marahas, hindi padalos-dalos, kun'di dahan-dahan, parang sinisiguro muna ng bawat galaw na pareho silang handa. Naramdaman niyang inilagay ni Dan ang isang kamay sa batok niya, hinawakan siya nang maingat, parang baka mawala siya kung hindi ito mag-ingat. Napapikit si Susie, hindi dahil sa kaba kun'di dahil sa pakiramdam na matagal na niyang iniiwasan ngunit ngayon ay kusa nang umuusbong. Hindi niya alam kung gaano katagal sil
SUSIE Kinabukasan, maaga muling nagbukas ang coffee shop. May kakaibang gaan sa kilos ni Susie habang pinupunasan niya ang mga mesa. Nakangiti siya kahit wala namang kausap at paminsan-minsan ay napapahinto para huminga nang malalim na parang may iniisip. Hindi niya namamalayan na ilang beses na niyang napunasan ang iisang mesa. Hindi niya rin napansin na may tunog na ang kampana sa pinto. Paglingon niya, agad niyang nakita si Dan na papasok, bitbit ang pamilyar na ngiti na matagal na niyang hindi nakita nang ganoon ka-buo. Napahinto siya sa ginagawa at mabilis na pinigil ang ngiti sa labi. Inilapag niya ang basahan sa gilid ng mesa at kunwaring abala. “Good morning,” bati ni Dan na diretso ang tingin sa kanya. Tumikhim si Susie bago sumagot. “Oo. Umaga nga.” Napangiti si Dan. Lumapit ito sa counter at tumingin sa kanya mula ulo hanggang paa na parang may sinusuri. “Ang aga mong masungit ah. Akala ko ba masaya ka kapag umaga?” “Tigilan mo nga ako,” sagot niya agad. “Kung wala
SUSIE ILANG ARAW ANG LUMIPAS, maagang nagbukas ang coffee shop. Tahimik ang umaga, wala pa ang dagsa ng mga customer at si Susie mismo ang nag-aayos ng loob. Pinupunasan niya ang mga mesa, inaayos ang mga upuan at paulit-ulit na tinitingnan ang orasan sa dingding kahit wala naman siyang hinihintay. Alam niyang wala. Pero hindi niya mapigilang mapansin ang bawat tunog ng pinto. Hindi siya sanay sa katahimikan nitong mga nakaraang araw. Sanay siya na may isang taong bigla na lang papasok, magbibiro, mang-aasar at magpapanggap na wala lang ang lahat. Sanay siya kay Dan na parang laging may sasabihin kahit wala namang saysay. At ngayon, wala iyon. "Hay naku! Ano ba itong nangyayari sa akin? Bakit parang gusto kong makita ang lalaking iyon? Imbes na maging masaya ako ngayong wala siya, pero bakit parang mas gusto kong nandito siya sa tabi ko?" takang sabi ni Susie sa sarili. Nang tumunog ang kampana sa pinto, hindi niya agad nilingon. Akala niya customer lang. Pero nang marinig niy
SUSIE Makalipas ang ilang araw, ilang araw na ring hindi dumadalaw si Dan sa café na iyon. Abala si Susie sa pag-aasikaso ng mga kustomer, pero kahit ganoon dama niyang may kulang. Hindi niya lang inaamin sa sarili niya o baka ayaw niya lang aminin. “Susie, ilang araw ka ng tuliro,” puna ni Joy na isa sa mga staff. “Kanina pa kita tinatawag, hindi mo ako naririnig.” Napakurap ng maraming beses si Susie. “Ha? Talaga? Pasensya na,” sagot niya habang nakatingin sa listahan ng mga order. “Si Dan ba iniisip mo?” tukso ng katrabaho niya. Agad na nangasim ang mukha ni Susie. “Ay naku! Hindi no! Ang kulit mo talaga. At bakit ko naman iisipin ang lalaking iyon? Wala naman akong pakialam sa lalaking iyon," mabilis niyang tanggi pero napansin ni Joy na namumula ang tainga niya. Sumilay ang nakalolokong ngiti sa labi ni Joy. “Ahh, sure,” sabi ni Joy sabay kindat. “Hindi mo nga napansin, oh! Pumasok na pala siya.” Halos tumigil ang mundo ni Susie nang marinig ang tunog ng kampana sa pint
Maaga pa lang ay gising na si Dan. Hindi siya sanay na may ibang tao sa bahay lalo na si Aireen pa ito. Ang babaeng minsan niyang minahal pero siya ring nag-iwan ng sugat sa kanya. Tahimik niyang pinagmamasdan mula sa sala ang direksyong papunta sa guest room. Naroon pa rin si Aireen, marahil ay tulog pa. Naka-init na siya ng tubig sa kettle at naglagay ng dalawang tasa ng kape sa mesa. Pero kahit amoy na amoy ang aroma ng kape, hindi siya makaramdam ng ginhawa. Iba ‘yung bigat sa dibdib niya ngayon. Hindi galit o hindi rin awa lang. Parang gusto niyang matapos agad ang araw na iyon. Parang gusto na niyang umalis si Aireen sa bahay niya. Ilang sandali pa, narinig niya ang marahang pagbukas ng pinto. Lumabas si Aireen, suot pa rin ang lumang jacket na suot niya kagabi. Payat ito, maputla at may bahagyang pasa pa sa leeg. “Dan…” mahinahon nitong tawag. Hindi siya sumagot agad. Tumingin lang siya sa tasa ng kape at marahang tumango. "Umupo ka. May tinimpla akong kape diyan.”
Sumunod na araw, tahimik na nakaupo sina River at Stella sa mahabang bangko sa ilalim ng punong mangga. Ang ihip ng hangin ay malamig at tanging huni ng mga ibon ang naririnig. Sandaling naghari ang katahimikan bago muling nagsalita si Stella. “Ang laki ng pinagbago mo, River,” mahina niyang sabi,
Tahimik ang opisina sa ospital kung saan nagpasya si Hunter na makipagkita kay Stella. Hindi niya ito hinayaang pumasok muli sa silid ni Claudine—ayaw niyang madungisan ang katahimikan ng babae. Kaya’t ngayon, silang dalawa lang ang magkausap sa isang pribadong kwarto.Nakaharap si Hunter sa mesa,
Malamig ang hangin ng gabi ngunit higit na mas malamig ang katahimikan sa loob ng ospital. Sa pasilyo, nakaupo si Hunter, nakayuko, at mariing nakapikit. Nakasapo ang dalawang palad sa mukha niya habang paulit-ulit na bumabalik sa isip ang eksenang muntik nang mawala sa kanya si Claudine.Ang bawat
Pagbalik ni Stella sa bahay niya, sinalubong siya ng bango ng mamahaling pabango at kinang ng chandelier na siya mismo ang pinili sa Paris, bago pa siya maubusan ng pera. Sa labas, iniisip ng mga kapitbahay na mas lalo pa siyang yumaman; walang nakakaalam na halos wala na siyang maipambayad sa kury







