The Billionaire's Broken Vow

POV: Evelina Faith Cartier

Dahan-dahan kong itinulak ang p***o ng opisina ni Kondrad. May dala akong lunch na paborito niya. Balak kong ayusin ang tampuhan namin.

Ngunit natigilan ako.

Naroon si Angelica, nakatayo sa tabi ng mesa ni Kondrad. May hawak itong mga dokumento habang magaan silang nag-uusap.

Napalingon si Kondrad sa akin.

"Evelina..."

Napangiti ako nang pilit.

"Pasensya na. Mukhang naabala ko kayo."

Mabilis na lumapit si Kondrad.

"Love, hindi ito ang iniisip mo."

Tumingin ako kay Angelica.

"Talaga ba?"

Ngumiti si Angelica nang bahagya.

"Mrs. Ford, work lang po ang pinag-uusapan namin."

Mahigpit kong hinawakan ang lunch box.

"Work? Kaya ba hindi mo sinasagot ang mga tawag at messages ko?"

Huminga nang malalim si Kondrad.

"I can explain."

"Explain?" mapait akong natawa. "Ilang araw kitang hinihintay. Kahit isang maayos na paliwanag, wala."

"Tama na, Evelina."

"Hindi, Kondrad. Pagod na akong umintindi."

Tahimik na yumuko si Angelica.

"Sir, I'll leave first."

Pagkalabas niya ng opisina, kami na lang ang naiwan.

Lumapit si Kondrad at hinawakan ang kamay ko, ngunit agad ko itong binawi.

"Huwag."

Mas lalong sumeryoso ang mukha niya.

"Trust me."

Napailing ako habang pinipigilan ang luha.

"Gusto kitang pagkatiwalaan... pero sa tuwing nakikita kitang kasama siya, pakiramdam ko ako ang unti-unting nawawala sa buhay mo."

Tumahimik ang buong opisina. Ang katahimikang iyon ang mas masakit kaysa sa anumang sigawan.

"Nakakapagod na, Kondrad."

Napatigil siya sa pagpirma ng mga dokumento at dahan-dahang tumingin sa akin.

"Ano'ng ibig mong sabihin?"

Napatawa ako nang mapait.

"Nakakapagod iyong ganito na palagi kang nag-iisip kung totoo ba? Wala lang ba talaga? O ako lang itong praning sa lahat ng nangyayari."

"Evelina—"

"Huwag mo muna akong putulin." Nanginginig ang boses ko habang nakatingin sa babaeng nakaupo sa sofa ng opisina niya. Si Angelica.

"Tinanong kita kung sino ang palaging tumatawag at nagme-message sa'yo. Hindi ka sumasagot. Tinanong kita kung may problema ba tayo. Hindi ka rin nagsasalita. Tapos makikita na lang kita rito kasama siya?"

"Wala kang dapat isipin."

"Ayan na naman tayo." Napailing ako. "Palagi mong sinasabi na wala akong dapat isipin pero hindi mo naman ipinapaliwanag."

Tahimik lang si Kondrad.

"Alam mo kung ano ang masakit?" mahinang tanong ko. "Hindi iyong makita kayong magkasama. Ang masakit ay iyong pakiramdam na ako mismo ang gumagawa ng dahilan para magduda dahil wala kang sinasabing kahit ano."

"Wala akong ginagawang masama."

"Pero bakit pakiramdam ko meron?"

Nakita kong kumunot ang noo niya.

"Hindi lahat ng bagay kailangang pag-awayan."

"Hindi rin lahat ng bagay dapat itinatago."

Bumigat ang katahimikan sa loob ng opisina.

Huminga ako nang malalim.

"Mahal kita, Kondrad. Pero unti-unti akong napapagod kakaisip kung sapat pa ba iyon para manatili."

Nakita kong bumaba ang tingin niya.

Sa pagkakataong iyon, mas natakot ako sa katahimikan niya kaysa sa kahit anong sagot na maaari niyang ibigay. Dahil minsan, ang pananahimik ang pinakamalinaw na kumpirmasyon na may mali na talaga.

5 years Later...

Kakababa ko lang sa eroplano. Walang sumundo sa akin, pero ayos lang. Sanay naman akong harapin ang lahat nang mag-isa. Habang hinihila ko ang maleta ko palabas ng airport, bigla akong tinamaan ng malamig na hangin. Kasabay no'n ang pagbuhos ng mga alaalang pilit kong tinatakasan—si Kondrad. Hindi ko maintindihan kung bakit pakiramdam ko ako ang may kasalanan sa lahat ng nangyari, kahit alam kong pareho kaming nagkamali. Unti-unting nilalamon ng isip ko ang bawat 'what if' at bawat salitang hindi nasabi. Para akong tumatakbo palayo sa nakaraan, pero kahit saan ako magpunta, sinusundan ako ng konsensiya, takot, at sakit na pilit kong itinatago. Ang pinakamasakit, hindi ko na alam kung ang kalaban ko ba ay ang nakaraan... o ang sarili kong pag-iisip.

Hindi ko rin alam kung bakit ako pumatol sa baliw na 'yon. Ah, siraulo! Sa tuwing naiisip ko ang mga nangyari, hindi ko mapigilang mag-overthink. Paulit-ulit kong tinatanong ang sarili ko kung saan ba ako nagkamali. Nakakainis dahil kahit gusto ko na siyang kalimutan, siya pa rin ang laman ng isip ko. Nakakalason ang mga alaala—pinupuno nila ang puso ko ng galit, pagsisisi, at mga tanong na wala namang kasagutan. Gusto kong makalaya, pero mas lalo lang akong nalulunod sa gulong siya rin ang nagsimula.

Huminto ang taxi sa terminal habang naghihintay ng susunod na pasahero. Nagliliwanag ang paligid dahil sa mga poste ng ilaw, ngunit nananatiling malamig ang gabi. May iilang taong nagmamadaling sumakay at bumaba, habang ang iba ay tahimik na nakaupo sa waiting area, abala sa kani-kanilang iniisip. Maririnig ang mahinang ugong ng mga makina, tunog ng busina, at mga yabag na humahalo sa ingay ng lungsod. Paminsan-minsan ay may malamig na hangin na dumadampi sa balat, nagbibigay ng kakaibang pakiramdam ng pananabik at kaba.

Nakahanap ako ng masasakyan pauwi. Tahimik ang buong biyahe, tanging ingay lamang ng makina at mahinang ulan ang kasama ko. Dahil sa sobrang pagod—pisikal man o emosyonal—unti-unting pumikit ang mga mata ko. Hindi ko namalayang nakatulog na pala ako, habang pilit iniiwan sa likod ang mga alaalang matagal ko nang gustong takasan.

"Ma'am... ma'am, gising na po."

Napakurap ako at agad na napalingon sa taxi driver.

"Ha?"

"Narito na po tayo sa hotel. Kanina pa po tayo nakahinto. Akala ko po kasi nakatulog kayo."

Napabuntong-hininga ako at tumingin sa labas ng bintana. Pamilyar ang gusali sa harapan ko.

"Ah... pasensya na po. Napaisip lang."

"Okay lang po, ma'am. Eto na po ang total ng pamasahe."

Inabot ko ang bayad at bahagyang ngumiti.

"Maraming salamat po."

"You're welcome, ma'am. Ingat po kayo."

Tumango ako bago binuksan ang p***o ng taxi. Pagkababa ko, huminga ako nang malalim habang pinagmamasdan ang hotel sa aking harapan. Hindi ko namalayang nakarating na pala ako rito, nalunod kasi ako sa mga alaalang pilit kong gustong kalimutan.

Habang tinitingnan ko ang paligid ng maliit na hotel room, may isang alaalang pilit bumabalik sa isip ko. Isang alaalang ilang taon ko nang sinusubukang ibaon sa limot, ngunit sa bawat paghinga ko, lalo lang itong lumilinaw.

Akala ko sapat na ang paglayo. Akala ko kapag iniwan ko ang lahat, pati ang sakit ay mananatili na lamang sa nakaraan.

Nagpakawala ako ng mabigat na buntong-hininga at isinandal ang likod sa malamig na pader. Tahimik ang buong palapag. Tanging tunog ng air conditioner at mahinang patak ng ulan sa bintana ang naririnig ko.

Pagod na pagod na ako.

Hindi ko na alam kung hanggang kailan ako tatakbo.

Bigla akong natigilan nang marinig ang tatlong sunod-sunod na katok sa p***o.

Tok. Tok. Tok.

Napakunot-noo ako.

Wala naman akong inaasahang bisita.

Dahan-dahan akong lumapit sa p***o at sumilip sa peephole. Nanlaki ang mga mata ko nang makita ang lalaking nakatayo sa labas.

Naka-itim siyang suit, seryoso ang mukha, at hindi maikakaila ang malamig na aurang matagal ko nang kinatatakutan.

Kondrad Alexander Ford.

Parang huminto ang paghinga ko.

Paano niya nalaman kung nasaan ako?

Bago pa ako makaiwas, narinig ko ang malamig ngunit pamilyar niyang boses.

"Open the door, Evelina. I know you're there."

Napapikit ako.

Galit.

Takot.

At ang pusong akala kong matagal nang tumigil magmahal... muling kumabog sa presensya ng lalaking minsang nangakong hindi ako sasaktan.

Ngunit siya rin ang unang sumira sa pangakong iyon.