The Billionaire's Broken Vow

POV: Evelina Faith CartierDahan-dahan kong itinulak ang pinto ng opisina ni Kondrad. May dala akong lunch na paborito niya. Balak kong ayusin ang tampuhan namin.Ngunit natigilan ako.Naroon si Angelica, nakatayo sa tabi ng mesa ni Kondrad. May hawak itong mga dokumento habang magaan silang nag-uusap.Napalingon si Kondrad sa akin."Evelina..."Napangiti ako nang pilit."Pasensya na. Mukhang naabala ko kayo."Mabilis na lumapit si Kondrad."Love, hindi ito ang iniisip mo."Tumingin ako kay Angelica."Talaga ba?"Ngumiti si Angelica nang bahagya."Mrs. Ford, work lang po ang pinag-uusapan namin."Mahigpit kong hinawakan ang lunch box."Work? Kaya ba hindi mo sinasagot ang mga tawag at messages ko?"Huminga nang malalim si Kondrad."I can explain.""Explain?" mapait akong natawa. "Ilang araw kitang hinihintay. Kahit isang maayos na paliwanag, wala.""Tama na, Evelina.""Hindi, Kondrad. Pagod na akong umintindi."Tahimik na yumuko si Angelica."Sir, I'll leave first."Pagkalabas niya ng

Sa ngayon, habang nakikita ko siya sa harapan ko, wala na akong maramdaman. Parang unti-unti nang namatay ang lahat ng emosyon na minsang ibinigay ko sa kanya. Ang pusong dating punong-puno ng pagmamahal ay napalitan ng katahimikan at matinding pagod. Masakit pa rin, pero hindi na katulad noon. Hindi na ako umiiyak. Hindi na rin ako nagagalit. Ang natitira na lang ay ang mabigat na pakiramdam na tila may malaking butas sa dibdib ko. Pilit kong pinipigilan ang pangingilid ng luha habang pinipilit ngumiti, kahit alam kong unti-unti na akong nadudurog sa loob. Ang bawat alaala ng mga pangakong binitiwan niya ay parang matalim na salamin na paulit-ulit na tumatama sa puso ko. Gusto kong magtanong kung bakit, pero wala na ring saysay ang mga sagot. Sa sandaling iyon, naunawaan kong may mga sugat na hindi kayang pagalingin ng panahon—natututo ka lang mabuhay habang dala-dala ang sakit. Ang pinakamahirap tanggapin ay ang katotohanang mahal ko pa rin siya, kahit wala na akong lakas para i

Nagkatinginan kami sa mata. Walang nagsalita sa aming dalawa, ngunit sapat na ang katahimikang iyon upang ipaalala ang lahat ng sakit na pilit kong kinalimutan. Nanatiling seryoso ang mukha ni Kondrad habang nakatayo sa labas ng pintuan ng hotel. Huminga ako nang malalim bago ko hinigpitan ang hawak ko sa doorknob. "Lumayo ka sa akin," mahina ngunit matigas kong saad. Hindi siya kumilos. Sa halip, lalo lamang siyang tumitig sa akin na para bang hinahanap ang dating Evelina na minsang nagmahal sa kanya nang buong puso. "Evelina..." "Huwag mong banggitin ang pangalan ko na parang wala kang kasalanan." Napayuko siya sandali. Ngayon ko lang nakita ang lalaking dating puno ng kumpiyansa na tila nawalan ng mga salitang sasabihin. "Please... pakinggan mo lang ako." Umiling ako habang unti-unting namumuo ang luha sa aking mga mata. "Matagal na kitang pinakinggan, Kondrad. Ngayon, sarili ko naman ang pakikinggan ko." Isang hakbang ang ginawa niya palapit sa akin, ngunit agad akong uma

POV: Evelina Faith Cartier When I first saw him, I didn't know what I felt. That was the problem. Kondrad Ford Everyone in the room knew that name. The billionaire everyone whispers about. The one with the broken past and a colder reputation. Famous, untouchable, dangerous in the kind of way that makes women forget their own limits. I didn't know anything about his life. And I didn't care. At least, that's what I told myself. I'm simple. I know where I belong. I know my limits. He does not belong in my world. I was in the middle of talking to someone — I don't even remember who — when I felt it. That heavy, unsettling feeling of being watched. Not just glanced at. Studied. So I looked up. And he was looking at me. Kondrad. From across the room, drink in hand, dressed like every thread on his body cost more than my entire life. Black suit, crisp shirt, no tie. Effortless. Mamahalin. He was handsome in a way that shouldn't be allowed. Face — sharp, perfectly scu

Hindi ko na alam kung kailan nagsimulang maging malamig ang lahat. Siguro pagkatapos ng araw na iyon. Siguro pagkatapos kong marinig ang mga salitang hindi ko kailanman gustong marinig mula sa kanya. O baka mas tama na sabihin kong nagsimula ang lahat noong araw na napagod akong umasa. Ilang araw na ang lumipas mula nang mangyari ang lahat, pero parang kahapon lang. Every time I closed my eyes, bumabalik sa isip ko ang mukha ni Kondrad. Ang mga mata niyang dati kong tinitingnan nang walang takot. Ang ngiti niyang minsan naging dahilan kung bakit nakakalimutan kong mahirap ang buhay ko. Pero ngayon? Hindi ko na alam kung ano ang dapat kong maramdaman kapag naaalala ko siya. Galit? Sakit? Disappointment? O pagmamahal na ayaw ko nang aminin? Huminga ako nang malalim habang nakatingin sa bintana ng maliit kong kuwarto. Tahimik ang paligid. Walang tunog maliban sa mahinang ingay ng mga sasakyan sa labas. I hugged myself tightly. “Enough, Evelina.” Mahina kong sinabi iyon s