CHAPTER 2

Elara pov

"Breathe in, breathe out, Elara. Kaya mo 'to," bulong ko sa sarili ko habang nakatayo sa tapat ng napakatayog na glass-and-steel skyscraper ng Montrell Enterprises.

Tatlong linggo na ang nakalipas simula noong pinakagagong gabi ng buhay ko. Tatlong linggo ring pinagmumultuhan ng letrang "M" ang mga panaginip ko. Pero kailangan kong ibaon sa limot ang kabobohang 'yon. My younger sister, Maya, was currently in the hospital, and her medical bills were piling up fast. Nasanla ko na halos lahat ng pwedeng isanla, at 'yung natitirang ipon ko? Simot na.

Kaya nung matanggap ako bilang Executive Personal Assistant sa pinakamalaking conglomerate sa bansa, halos lumuhod ako sa pasasalamat. The salary was ridiculous enough to pay off Maya’s treatments and my back-rent, at hindi lang yan dahil matagal konang pinakahihintay na makapasok sa lungga ng mga demonyo.

Ang catch lang? Kailangan kong tiisin ang tinaguriang "Cold-Blooded Devil" ng corporate world si Adrian Montrell.

"Miss Elara Quinn?" bungad sa 'kin ng HR Manager nang makapasok ako sa top floor. Her smile looked nervous, almost pitying. "Welcome to the 60th floor. I’m warning you now, Mr. Montrell has zero tolerance for mistakes. You’re his fifth PA this month."

"I can handle it, Ma'am," buong-sigla kong sagot, trying to project confidence kahit nanginginig ang mga tuhod ko. I need this job. Gagawin ko ang lahat para hindi masipa.

"Good luck. Nasa boardroom siya ngayon. Clean his desk before he returns."

I grabbed a fresh cup of dark espresso and walked down the pristine, marble-tiled hallway toward the executive corner office. Umiiral na naman ang katangahan kong maglakad kapag nagmamadali, pero pilit kong iniiwasang mabunggo sa kahit kanino.

Until a utility crew pushed a heavy wooden coffee cart right around the blind corner.

"Woah tabi!"

Gulat na gulat akong napasigaw nang halos sumalpok ako sa cart. Na-out-of-balance ang katawan ko habang hawak ang nag-uumapaw na hot espresso.

"Shit!"

Mabilis akong pumikit, bracing for the hard floor and scalding coffee. Pero imbes na bumagsak sa sahig, isang matigas at malapad na dibdib ang humarang sa 'kin. Nahawakan niya ako nang mabilis sa magkabilang balikat, saving me from a terrible fall, habang ang kape sa hawak kong tasa ay umalon nang bahagya at pumatak sa mamahaling carpet.

"Are you completely incapable of watching where you're going?"

Isang malamig, deep, at sobrang pamilyar na boses ang umalingawngaw sa buong hallway.

Napatigil ang pagtibok ng puso ko. The scent immediately hit my nose woodsy, spicy, rich, and dangerously addictive.

Napaangat ako ng tingin ang matang kulay dark hazel. Ang sharp jawline. Ang jet-black hair na maayos na maayos na naka-comb back ngayon. At ang nag-iisang mukha na hinding-hindi ko makakalimutan kahit magkaroon pa ako ng amnesia.

"M-Mr. Montrell?" halos maubusan ako ng hininga.

Nakatitig siya sa 'kin, his dark eyes sharp and completely unreadable. Suot niya ang isang immaculate, charcoal bespoke suit. Dahan-dahan niyang binitiwan ang balikat ko na para bang nakakahawa ang hawakan ako, sabay ayos ng kanyang cuffs.

Sa kaliwang braso ng kanyang polo shirt, kumikislap sa ilalim ng fluorescent light ang isang solid gold cufflink. Mabusisi ang pagkakagawa, at sa gitna nito ay may nakaukit na eleganteng letrang: "M".

Napa-gasp ako nang malakas, napahawak sa sarili kong leeg. Siya si Mr. M?! Ang CEO ng Montrell Enterprises ay ang lalaking nakasama ko sa kama?!

"Is there something on my sleeve, Miss Quinn?" malamig niyang tanong.

Hindi ako makapagsalita. Ang lakas ng kabog ng dibdib ko. Tinitigan ko siya sa mata, naghahanap ng kahit anong senyales ng pagkilala. Galit? Hiya? Kahit anong emosyon mula sa gabi kung kailan nilamon niya ang bawat sulok ng katawan ko.

Pero wala. His face was a mask of cold arrogance. Para siyang estatwang gawa sa yelo.

Mukhang hindi niya ako natatandaan, isip-isip ko. Of course! Lasing nong gabing yom, gulo-gulo ang buhok. At malamang, libo-libong babae na ang nadala ng tulad niyang bilyonaryo sa kama. Bakit naman niya tatandaan ang isang lasing na pusa na natabunan ng amoy ng mura niyang tequila?

Nakaramdam ako ng kakaibang kurot ng hiya at galit sa dibdib ko, pero mabilis kong itinago 'yon. Mabuti na 'to. Mas maganda kung hindi niya ako kilala para mas mabilis kong magawa ang plano.

"N-Nothing, Sir," pilit kong inayos ang posture ko, tinaas ang baba habang kinukuha ang natitirang lakas ng loob. "I'm sorry. Nagmamadali lang po ako. I am Elara Quinn, your new Personal Assistant."

Tinitigan niya ako mula ulo hanggang paa, calculating gaze that sent hot shivers down my spine. "I know who you are. Clean up this mess and follow me to my office. Now."

Tumalikod siya at naglakad papasok sa napakalaki niyang corner office. Nagmamadali kong inilagay ang tasa sa gilid, huminga nang malalim, at sumunod sa kanya habang hawak ang aking notepad at ballpen.

Naupo si Adrian sa likod ng kanyang malaking mahogany desk. Agad niyang kinuha ang tatlong napakapal na leather-bound folders at marahas na ibinagsak ang mga 'to sa harapan ko.

"These are the financial reports for the last three quarters," utos niya, hindi man lang ako tinitingnan habang nagtitipa sa kanyang laptop. "I need a complete summary, broken down by department, before five PM. Also, arrange my schedule for the Tokyo summit next week, clear my three o'clock meeting, and make sure my coffee is hot and black not spilled on the carpet."

Napalunok ako habang tinititigan ang napakataas na bundok ng trabaho. Unang araw ko pa lang! Ito ba ang paghihiganti ko o paghihiganti niya?

"S-Sir, limang oras na lang bago mag-five PM," reklamo ko, halos pabulong. "Hindi po ba masyadong madami 'to para sa isang tao lang sa unang araw"

Bigla siyang huminto sa pagtitipa. Dahan-dahan siyang nag-angat ng tingin. Ang lamig ng mga mata niya ay sapat na para patigasin ang dugo sa mga ugat ko.

"Are you complaining on your first hour, Miss Quinn?" banta ng boses niya. "If you can't handle the workload, the door is right behind you. I don't pay people to give me excuses."

Naiipit ko ang ibabang labi ko. Naisip ko si Maya sa ospital. Ang mga reseta. Ang billing statement.

"No, Sir. Kakayanin ko po," matigas kong sagot, swallowing every drop of my pride.

Tumayo si Adrian mula sa harapan ko. Ang taas niya, ang lapad ng balikat niya na dati kong kinapitan nang mahigpit... dahan-dahan siyang lumapit sa pwesto ko. Umatras ang katawan ko hanggang sa sumandal ang likod ko sa edge ng kanyang desk, exactly trapped like a prey.

Inabot niya ang isa pang folder sa gilid ko. Habang ginagawa 'yon, masyadong naging malapit ang mukha niya sa tainga ko, and his signature woodsy scent completely wrapped around my senses.

Yumuko siya nang bahagya. Ang mainit niyang hininga ay dumampi sa nanginginig kong leeg, na nagdulot ng matinding goosebumps sa buong katawan ko.

"Good," pabulong niyang sinabi. "Ayusin mo ang trabaho mo, Miss Elara. Hindi mo ako mababayaran ng kahit anong cufflink kapag nagkamali ka."

Namuti ang mukha ko. Napasinghap ako habang ang mga mata ko ay lumaki sa matinding gulat.

Lumingon siya sa 'kin, and there it was a tiny, dangerously wicked smirk playing on his handsome lips before he stepped back, leaving me frozen in the middle of his office.