ฝืนไม่ไหว 2

ความสุขท่วมท้นมลายหายไปเมื่อความจริงในปัจจุบันอยู่ตรงหน้า ว่าคนที่เธอมีอะไรกับเขาเมื่อคืน คือคนที่เธอไม่ควรข้องเกี่ยวด้วยความเสน่หาใด ๆ ทั้งสิ้น ข้อแรกเขาคือผู้มีพระคุณทั้งกับบิดาและครอบครัวเธอ ข้อต่อมาและเป็นข้อที่ย้ำเตือนว่ายังไงก็ไม่มีทางเป็นไปได้ คือชายหนุ่มมีเจ้าของแล้ว เธอมันก็แมวขโมยดี ๆ นี่เอง

น้ำใสเอ่อรวมจวนหยดอยู่ที่ดวงตา ทว่ามือบางปัดป้ายมันให้เหือดแห้งไปเสียก่อน ร่างบางย่องลงจากเตียงอย่างเงียบเชียบแล้วพาตัวเองหายไป ไม่อยากแม้จะหันหลังกลับไปมอง

หากไม่ใช่เพราะความอยากประชดเขา เธอคงไม่ทำอะไรโง่ ๆ ด้วยการออกไปเที่ยวกลางคืนกับเพื่อนแล้วเมาจนครองสติไม่อยู่ จนต้องเดือดร้อนถึงคนเป็นอาที่ตามไปและพาออกมาจากผับ

ก่อนเกิดเรื่อง เย็นนั้นพิชชาภาตั้งใจทำอาหาร เพื่อรอรับประทานร่วมกับชายหนุ่มที่แม้ไม่ได้เกี่ยวข้องกันทางสายเลือด เขาแต่ก็มีศักดิ์เป็นอา หลังจากที่เขาเองก็ตกปากรับคำเป็นอย่างดี หัวใจดวงน้อยพองโต ก่อนจะเหี่ยวแฟบลงเมื่อชายหนุ่มโทรกลับมาบอกว่า  

“อานับไม่สบาย อาต้องไปเยี่ยมที่โรงพยาบาล” อานับ หรือ นับดาว ไม่ใช่ใคร แต่เป็นคู่หมั้นของภวินท์ ทั้งคู่เหมาะสมกันทุกอย่าง ทั้งหน้าตาหล่อสวย ฐานะทางการเงินและสังคม แถมยังเป็นครอบครัวที่ต่างเอื้อธุรกิจของกันและกัน ต่างจากเธอ เด็กสาวที่เป็นใครก็ไม่รู้ในครอบครัวของเขา แค่เขาเอ็นดูเมตตาก็มากพอแล้ว ยังจะหวังอะไรอีก ?

เขามีเหตุผล แตกต่างจากเธอที่ปล่อยให้อารมณ์น้อยใจแบบเด็กที่แล่นลิ่วขึ้นมาจนขาดสติ พิชชาภาตัดสินใจไปเที่ยวกลางคืนกับเพื่อน ๆ เผื่อว่าจะบรรเทาความร้าวรวดในใจที่ตัวเองกำลังประสบอยู่ และมันก็เลยเถิดเกิดเรื่องขึ้นมาจนได้

“คุณหนูนิ้ง

เมื่อคืนไปไหนมาคะ ป้ารอเปิดประตูทั้งคืนเลย” ทันทีที่ผ่านเข้าประตูบ้านเข้ามา เสียงห่วงใยของแม่บ้านคนเก่าแก่ก็ดังขึ้นทัก หญิงสาวตกใจอยู่บ้าง ถ้าไม่มีเรื่องอื่น เธอคงยิ้มร่าตอบรับพร้อมเย้าอีกฝ่ายคืน

“นิ้งนอนบ้านเพื่อน ขอโทษด้วยนะคะที่ไม่ได้โทรบอกป้าแก้ว”

“ป้าน่ะไม่เท่าไร แต่คุณวินนี่สิคะ ท่าจะโมโหมาก เธอมาตามหาคุณหนูที่นี่ด้วยนะคะ พอรู้ว่าคุณหนูไม่อยู่ ก็โกรธมาก ป้าว่าวันนี้ต้องมาตามคุณหนูอีกแน่ ยังไงก็โทรบอกคุณเขาหน่อยนะคะ”

“ค่ะ ไว้นิ้งจะโทรบอกอาวินเองค่ะ” ตอบให้ผู้สูงวัยสบายใจไปเพียงเท่านั้น หลังจากผ่านค่ำคืนอันเร่าร้อนกับชายหนุ่มที่เป็นประเด็น จากนี้ไปเธอไม่รู้จะกล้าเอาหน้าที่ไหนไปมองเขา

หญิงสาวจ้องร่างเปลือยเปล่าของตนในกระจกเงาแล้วร้อนวูบเมื่อเห็นรอยจ้ำแดงกระจายเกลื่อนอยู่ตามเนินอกและบริเวณช่วงลำคอระหง ยิ่งยามคิดถึงสัมผัสที่มือหนาไล้ลูบบีบเคล้นตามร่างกายเธอก็เหมือนความปั่นป่วนจะแผ่ซ่านตรงช่วงท้องน้อย

พิชชาภาสะบัดหน้าไล่ความคิดไม่เข้าท่าของตัวเอง จากนั้นก็ก้าวเข้าไปยืนใต้เรนชาวเวอร์ เปิดน้ำเย็นจัดให้ราดรด ดับความรุ่มร้อนทั้งกายและใจ แต่เพียงหลับตาลง เธอก็เห็นแต่ดวงหน้าเข้มคมคายลอยฟุ้งอยู่ในห้วงมโน

หญิงสาวถอนหายใจอย่างหงุดหงิด โมโหตัวเองที่คิดถึงแต่เขา คนที่เธอไม่ควรยุ่งเกี่ยวด้วย ทว่าเมื่อทำไปแล้ว ปัญหาที่ตามมาก็ควรแก้เอาเอง ...

“นิ้งไปไหน?” ภวินท์ถามคนสนิทเมื่อออกจากห้องนอนมาแล้วไม่เจอร่างบางที่เขากกกอดมาทั้งคืน

“กลับบ้านไปแล้วครับ”

“ไปยังไง” เสียงถามเริ่มแข็ง คิ้วเข้มขมวดมุ่น บ่งบอกอารมณ์ได้เป็นอย่างดี

“คุณหนูให้ผมไปส่งครับนาย”

“กูบอกมึงให้ไปส่งเหรอ เมื่อคืนกว่ากูจะหาตัวเจอ แต่เช้านี้มึงกลับเอาไปส่งนี่นะ” คุณเป็นนายถามกลับเสียงเครียด

“ผมนึกว่านายเคลียร์กับคุณหนูแล้ว”

“เคลียร์บ้านพ่อมึงเหรอ ไปเอารถออก กูจะไปตามหลาน” คนเป็นลูกน้องได้แต่เกาหัว แย้งในใจ แต่ก็รีบทำตามคำสั่ง เพราะไม่อยากโดนมากกว่าคำด่า

“หลานอะไรวะ หวงปานเมีย ขนาดคู่หมั้นยังไม่เคยตามขนาดนี้ ว่าแล้วก็สงสารคุณนับ”