ฝืนไม่ไหว 3

จากนั้นไม่ถึงยี่สิบนาที ภวินท์ก็มาถึงบ้านหลังเล็กของหลานสาวนอกไส้ แต่รักเสมือนคนในครอบครัว ทว่าตอนนี้ความรู้สึกมันเกินเลยจนกู่ไม่กลับ เขาและเธอคงอยู่ในฐานะอาหลานไม่ได้อีกต่อไป และชายหนุ่มก็ตัดสินใจแล้วว่าควรทำอย่างไร

“ป้าแก้วครับ นิ้งอยู่ไหน ?” ชายหนุ่มถามแม่บ้าน เมื่อเข้ามาภายในบ้านแล้วไม่เห็นร่างบางที่คิดถึง

“บนห้องค่ะคุณวิน” ชายหนุ่มก้าวเร็ว ๆ ขึ้นด้านบนบ้านตามที่แม่บ้านบอกทันที มือหนาหมุนลูกบิดประตู เมื่อเห็นว่าห้องไม่ได้ล็อก จึงถือวิสาสะเข้าไป ทว่ากลับไม่เจอ ได้ยินเพียงเสียงน้ำดังแว่วออกมาจากห้องน้ำ นิ้วแข็งแรงเลยกดล็อกห้องแทน แล้วก้าวไปนั่งเอกเขนกที่โซฟามุมห้องรออย่างใจเย็น

“ว้าย !” พิชชาภาตกใจเมื่อออกมาจากห้องน้ำ แล้วเจอดวงหน้าคมคายของคนที่อยู่ในห้วงมโนความคิดมาตลอด หญิงสาวหน้าแดงขึ้นมาทันที เมื่อสบกับดวงตาคมกริบที่จ้องเขม็งมาที่ร่างบางของตนซึ่งตอนนี้มีผ้าเช็ดขนหนูพันร่างบอบบางเพียงผืนเดียว และมันก็หมิ่นเหม่เสียเหลือเกิน

"อาวิน เข้ามาในห้องนิ้งได้ยังไง ออกไปก่อนค่ะ" หญิงสาวสลัดความประหม่าทำเสียงแข็งเข้าข่ม ทว่าเขากลับไม่สะทกสะท้าน ดวงตาคมมองนิ่งมาที่เธอเฉกเช่นเดิม

“นิ้งไม่ได้ล็อกห้องนี่ อาก็เดินเข้ามาปกติ แล้วอาก็จะไม่ออกไปไหน ถ้าเราคุยกันไม่รู้เรื่อง”

“เรามีเรื่องอะไรที่ต้องคุยกันคะ” เธอฝืนถาม ทั้งที่รู้ดีแก่ใจ ความสัมพันธ์ลึกซึ้งในค่ำคืนที่ผ่านมาทำให้สายสัมพันธ์เยี่ยงเครือญาติสะบั้นลง แต่ในเมื่อเธอและเขาไม่มีความเกี่ยวพันกันทางสายเลือดอยู่แล้ว จะสานต่อหรือจบก็คงไม่ต่างกันนัก

“เรื่องเมื่อคืน!” หญิงสาวยิ่งหน้าแดงเมื่อเขาตอกย้ำเรื่องที่เธอพยายามลืม

“ขอนิ้งแต่งตัวก่อนได้ไหมคะ?”

“แต่งไปสิ อารอได้”

“อาวินก็ออกไปก่อนสิคะ”

“ไม่ออก อาเคยเห็นหมดแล้ว จะอายอะไร” เขาว่าหน้าตาเฉย ทว่าประกายระยับที่สะท้อนจากดวงตาคู่คมกลับกวาดมองทั่วร่างของเธออย่างไม่เกรงใจ อาวินคนเดิมของเธอหายไป เหลือเพียงชายหนุ่มหน้ามึนที่มองตอบอย่างไม่สะท้านกับคำขอร้องของเธอ  

“อาวิน !” พิชชาภาตะโกนเรียกชื่อเขาอย่างขัดใจ เมื่อเห็นว่าเขาไม่มีทีท่าจะขยับไปไหน เลยตัดสินใจคว้าชุดในตู้เสื้อผ้า หายเข้าห้องน้ำไปใหม่ ความจริงอยากขังตัวเองอยู่ในนั้น แต่รู้ว่าชายหนุ่มนิสัยเป็นยังไง ....

เมื่อตรวจดูความเรียบร้อยของตัวเองแล้ว จึงก้าวออกมาเผชิญหน้ากับเขาในที่สุด ...