บทนำ + ฝืนไม่ไหว 1

“อาวิน” เสียงเรียกพร้อมแรงที่โถมเข้าหา ทำให้วงแขนของภวินท์ต้องกางกว้างเพื่อรับร่างบางที่โผเข้ามาราวนกปีกหัก เขากระชับแรงโอบเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงสั่นเทิ้มของคนในอ้อมกอด ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายบีบรัดจนเจ็บร้าวแค่เห็นน้ำตาที่ไหลนองหน้าเรียวนั้น

มือใหญ่ไล้ปาดซับด้วยความอ่อนโยน ปลุกปลอบ พร้อมทั้งสัญญากับตัวเองว่าเขาจะปกป้องคนในอ้อมแขนยิ่งกว่าชีวิต นี่จะเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่หญิงสาวจะเสียน้ำตา

“มึงอย่ามายุ่งกับหลานกู กลับไปบอกนายมึง ถ้าอยากได้เงินคืน ให้ไปเคลียร์กับกู อย่าเป็นหมาลอบกัดอย่างนี้ มันอ่อนว่ะ” ภวินท์เงยหน้าขึ้นมาบอกไอ้สามตัวที่ริอาจมายุ่งกับคนของเขา ตอนนี้พวกมันนอนสะบักสะบอมจากหมัดเข่าของลูกน้องมือดีที่เขาพามาด้วย

ชายหนุ่มถอดเสื้อแจ็คเก็ตของตนโปะลงบนไหล่บอบบางของคนมีศักดิ์เป็นหลานแต่คนละสายเลือด มือบางสั่นระริกยังกอบกุมชายเสื้อที่กระดุมหลุดไปเป็นแทบ ชายหนุ่มขบกรามแน่นข่มความโกรธไม่ให้กระโจนตามไปเหยียบหน้าพวกมันอีก

“จัดการพวกมันต่อด้วย” คนเป็นนายพยักหน้าส่งสัญญาณให้ลูกน้องจัดการต่อแล้วประคองร่างบางออกมาที่รถยนต์ที่จอดอยู่หน้าบ้าน

“นิ้งไหวไหม?”

“อาวินอย่าทิ้งหนูไปนะ”

“ไม่มีวันนั้นแน่นอน อาจะไม่มีวันทิ้งหนูไปไหน”

เพราะคำสัญญาในวันนั้นของเขา ทำให้เธอไปไหนไม่ได้ ...

+++++

พิชชาภาสั่งตัวเองให้ต้านทาน ขัดขืน ร่างแกร่งที่ทาบทับอยู่เหนือร่างบอบบางของเธอจนแทบจมเตียงนุ่ม ทว่าเรียวแขนเรียวกลับคล้องรอบคอแกร่งแถมยังเปิดริมฝีปากรับริมฝีปากรุ่มร้อนที่ประกบทับอย่างดูดดื่ม อีกทั้งเมื่ออีกฝ่ายแทรกเรียวลิ้นเข้ามาเธอกลับโต้ตอบกลับในแบบเดียวกัน

มือกร้านลากไล้สอดผ่านชายเสื้อยืดตัวนุ่มเข้ากอบกุมอกอิ่มของเธอ ก็แอ่นรับราวกลัวเขาจะสัมผัสมันได้ไม่ถนัด ยิ่งเสียงห้าวที่เอ่ยกระซิบพร่าอยู่ข้างหู ใจเธอก็อ่อนไปทั้งดวง

“นิ้ง”

“ขา อาวิน” เสียงอ่อนหวานขานตอบนั่นคือเสียงเธอใช่ไหม ช่างน่าอาย ความรู้สึกนั้นเกิดขึ้นเพียงชั่วครู่ เพราะเมื่อความอุ่นชื้นเข้าแทนที่ความร้อนผ่าวของฝ่ามือหนาที่เคล้าคลึงอยู่บนเต้าอิ่มของเธอ ช่างสร้างความซาบซ่าน จนเผลอครางอย่างลืมตัว

มือแร็งแรงละจากอกอวบ ลากไล้ลงต่ำไปเรื่อย มันวนเวียนอยู่แถวสีข้าง ข้างสะโพกแน่น ก่อนที่จะวกเข้าสู่ขาด้านใน ที่สุดก็ถึงกึ่งกลางกายสาวที่ไม่เคยมีใครได้สัมผัสมาก่อน

หญิงสาวครวญครางเสียงหวาน ความเสียวซ่านยิ่งทวีจนเธอต้องยกสะโพกเข้าหานิ้วเรียวที่ค่อยแทรกซึมแหวกลงไป เพิ่มจังหวะถี่กระชั้นขึ้น ความจวนเจียนแทบระเบิดของความรู้สึกหนึ่งที่เธอไม่เคยรู้จักมาก่อนอยู่ใกล้เพียงเอื้อม ทว่านิ้วเรียวซึ่งกดแช่ก่อนหน้านั้นขยับออกไปเสียก่อน

พิชชาภาครางฮือขัดใจ อยากไขว่คว้ากลับมาใหม่ มือบางบีบกำไหล่บึกบึนของคนเหนือร่างไว้แน่น คล้ายระบายความอัดอั้นไม่ได้ดั่งใจ

“นิ้ง อาไม่ไหว ให้อาเข้าไปนะ” เสียงห้าวพร่ากระซิบชิดหู เธออยากบอกเขาเหลือเกินว่า เธอก็ไม่ไหวเช่นกัน จะทำอะไรก็รีบทำ ทว่าริมฝีปากเร่าร้อนกลับเลื่อนมาประกบปิดคำพูดเธอเสียก่อน

มือหนาจับขาเรียวให้แยกออก จากนั้นร่างแกร่งหนาก็แทรกกลางเข้ามาพร้อมความแข็งขืนที่จ่อกลางกายสาว แล้วค่อย ๆ แทรกซึมผ่านเยื่อบางและความคับแน่นเข้ามา

พิชชาภาน้ำตาซึมเมื่อความเจ็บปวดแทรกเข้ามาแทนที่ความวาบหวามก่อนหน้านั้น ดวงหน้าเรียวปัดส่ายบนหมอนใบใหญ่นุ่ม จนเส้นผมดำขลับแผ่กระจายล้อมกรอบหน้างาม

ภวินท์ก้มมองร่างบางใต้ร่างอย่างหลงใหล มือใหญ่ป้ายปัดน้ำใสที่รินหยดน้อย ๆ นั้นจนหมาด แล้วก้มลงประกบจูบปลอบประโลมร่างบางที่สั่นระริก เนิ่นนานจนรู้สึกถึงความผ่อนคลายของคนตัวเล็ก

“เราถอยกันไม่ได้แล้วนะ นิ้งต้องไปต่อกับอา” ชายหนุ่มถอนจูบกระซิบพร่าข้างหู เธอไม่ได้ตอบเพราะตอนนี้กำลังถูกความรู้สึกอื่นเข้าครอบงำหลังจากร่างกายคุ้นชินกับความแข็งขืนที่แทรกอยู่กลางกายตน อกอวบข้างซ้ายของเธอถึงดูดดึงไล้เลียราวหิวกระหาย ส่วนอีกข้างก็ถูกฟ้อนเฟ้นหนักหน่วงไม่ต่างกัน

ความเสียวซ่านทั้งจากส่วนบนและล่างอัดแน่นจนแทบระเบิด ส่วนล่างถูกตอกตรึงเข้าออกย้ำถี่หนักขึ้นจนเธอต้องจิกเล็บและข่วนไปบนร่างแกร่งที่กำลังขยับเคลื่อนไหวอยู่ด้านบน ดวงหน้าเข้มคมคายแดงก่ำเคร่งเครียด เนิ่นนาน หลากหลายทำนองท่วงท่าแห่งเพลงรักจวบจนความรู้สึกแตกซ่านพรั่งพรู ถึงฝั่งฝันไปด้วยกัน ...