Chapter 1 Wrong Number Wrong Girl

Ang Martes na iyon ay nagsimula tulad ng anumang ordinaryong araw sa buhay ni Aria Dizon. Maagang gumising, namalantsa ng uniporme, at tinitiyak na walang kahit isang lukot ang kanyang checkered na palda. Para sa kanya, ang buhay ay mas madali kung susundin mo lang ang nakasulat sa handbook. Walang gulo, walang drama, at higit sa lahat, walang bad records. Safe. Tahimik.

Habang nakaupo sa paborito niyang sulok sa school library, seryoso siyang nagbabasa para sa nalalapit na calculus exam. Ang tanging tunog na naririnig niya ay ang mahinang pag-ikot ng electric fan at ang paglipat ng mga pahina ng libro. Pero ang kapayapaang iyon ay biglang nabasag nang mag-vibrate nang sunod-sunod ang kanyang cellphone sa ibabaw ng mesa.

Bzzzz. Bzzzz. Bzzzz.

Kumunot ang noo ni Aria. Biya-biyahe pa lang ang kanyang ina papuntang trabaho, at ang mga kaibigan naman niya ay alam na bawal siyang istorbuhin kapag oras ng study session. Inabot niya ang telepono at binuksan ang screen. Isang hindi kakilalang numero ang bumungad sa kanya, at ang mga mensahe ay puno ng capital letters na tila ba sumisigaw.

[Unknown Number]: SABING HUWAG MO AKONG TOTONGALIN BIANCA! NASAN KA NA NAMAN BA?!

[Unknown Number]: Sumagot ka! Akala mo ba matatakasan mo ako matapos mo akong iwan sa tapat ng karerahan kagabi?!

[Unknown Number]: Don't play games with me. Alam kong kasama mo 'yung ugok na galing sa kabilang school!

Napatitig si Aria sa screen, lubos na naguguluhan. Bianca? Karerahan? Ugok?

"Wrong number," bulong niya sa sarili. Balak niya sanang balewalain na lang ito at bumalik sa kanyang mga mathematical formulas, pero hindi humihinto ang pagpasok ng mga text. Mukhang seryoso at galit na galit ang kung sinumang nasa kabilang linya.

Dahil na rin sa pag-aalala na baka kung ano ang mangyari sa taong hinahanap, nag-type si Aria ng maikli at magalang na sagot.

[Aria]: Hello. Pasensya na po, pero sa tingin ko ay maling numero ang text ninyo. Hindi po ako si Bianca. Pakidouble-check na lang po ang contact list ninyo. Salamat.

Akala ni Aria ay doon na matatapos ang lahat. Ibinalik niya ang kanyang atensyon sa libro, ngunit makalipas ang tatlong segundo, muling umugong ang kanyang telepono. Sa pagkakataong ito, mas lalong naging agresibo ang tono ng estranghero.

[Unknown Number]: Wow. Naririnig mo ba ang sarili mo? Wrong number?! Ganyan na ba ang bagong palusot mo ngayon para takasan ako, Bianca? Huwag mo akong gawing tanga! Alam ko ang bawat galaw mo.

[Unknown Number]: Huwag mo akong galitin lalo. Magkita tayo sa likod ng lumang gym ngayon din kung ayaw mong puntahan kita mismo sa classroom mo.

Naramdaman ni Aria ang mabilis na pagtibok ng kanyang puso, hindi dahil sa kilig kundi dahil sa takot at inis. Hindi niya alam kung sino ang taong ito, pero halatang wala ito sa tamang katinuan. Lumingon siya sa paligid ng library, tila ba naghahanap ng kakampi, bago muling nag-type nang mas mabilis at medyo may diin na.

[Aria]: Makinig ka nga. Seryoso ako, maling tao ang kinakausap mo. Ako si Aria, isang engineering student. Wala akong pakialam sa kung sinong Bianca o sa lumang gym na sinasabi mo. Please, huwag mo na akong i-text dahil nag-aaral ako.

Pagkasend ng mensahe ay agad niyang ni-mute ang telepono at itinago ito sa pinakailalim ng kanyang bag. Sinubukan niyang mag-focus muli sa calculus, ngunit ang kanyang isipan ay pabalik-balik na sa kakaibang engkwentrong iyon. Sino ba ang Bianca na ito at bakit ganoon na lamang kalaki ang galit ng taong nagte-text?

Natapos ang buong umaga na tila ba may mabigat na ulap na nakabitin sa ulo ni Aria. Nang tumunog ang bell para sa lunch break, nagpasya siyang pumunta sa school cafeteria para bumili ng sandwich. Habang naglalakad sa hallway, napansin niya ang kakaibang katahimikan ng mga estudyante. Ang mga karaniwang maiingay na grupo ay biglang nagbubulungan, at ang lahat ay nakatingin sa isang direksyon—sa may main courtyard.

"Huy, balita ko andyan na naman siya," bulong ng isang babaeng nadadaanan ni Aria.

"Seryoso? Bakit ba palagi siyang galit? Nakakatakot talaga si Roxy," sagot naman ng isa pa.

Napatigil si Aria nang marinig ang pangalang iyon. Roxy dela Rosa. Walang sinuman sa campus ang hindi nakakakilala sa kanya. Siya ang nag-iisang anak ng isang mayaman at maimpluwensyang pamilya, ngunit mas kilala siya bilang ang pinaka-delikado at kinatatakutang rebelde sa buong eskwelahan. Siya ang babaeng laging naka-leather jacket kahit tirik ang araw, ang madalas masangkot sa mga gulo sa labas ng campus, at ang nagmamay-ari ng maingay na itim na motorbike na nagpapakaba sa mga guro.

Dahil sa kuryosidad, sumunod si Aria sa direksyon ng tingin ng lahat. Doon sa gitna ng courtyard, nakasandal sa isang kongretong poste si Roxy. Tama nga ang tsismis—nakasuot ito ng kanyang pamilyar na black leather jacket sa ibabaw ng t-shirt na may logo ng isang rock band. Ang kanyang mahaba, kulot, at itim na buhok ay bahagyang nakatakip sa kanyang mukha, ngunit kitang-kita pa rin ang matatalas at madidilim nitong mga mata. May hawak siyang cellphone at mabilis na nagta-type, habang ang kanyang panga ay mahigpit na nakakagat sa galit.

Sa hindi malamang dahilan, nakaramdam si Aria ng kakaibang kaba. Bigla niyang naalala ang mga text message kaninang umaga. Hindi kaya...

Bago pa man niya matapos ang kanyang iniisip, biglang itinaas ni Roxy ang kanyang ulo. Ang kanyang mga mata ay naglakbay sa karamihan ng mga estudyante hanggang sa tuluyan silang magkatitigan ni Aria. May kung anong lamig na dumaan sa likod ni Aria nang mapansin niyang unti-unting humahakbang si Roxy patungo sa kanyang direksyon.

Umatras nang bahagya ang mga estudyanteng nakaharang, na nag-iiwan ng malawak na espasyo sa pagitan ng dalawa. Bawat yapak ng bota ni Roxy sa semento ay tila ba nagpapakaba lalo sa dibdib ni Aria. Nang makalapit ito, tuluyan nang nakita ni Aria ang ganda ngunit bagsik ng mukha ng rebelde.

"Ikaw ba 'yung sumasagot sa mga text ko kanina?" malamig at baritonong tanong ni Roxy, habang iwinawagayway ang kanyang telepono sa harap ng mukha ni Aria.

Nalunok ni Aria ang sarili niyang laway. Tumingin siya sa paligid at nakitang ang lahat ay nakatitig sa kanila, nag-aabang kung anong gulo ang mangyayari. Kahit na nanginginig ang kanyang mga tuhod, pinilit niyang panatilihin ang kanyang pormal at kalmadong boses.

"Sinasabi ko naman sa'yo sa text, maling numero ang hawak mo. Hindi ako si Bianca," sagot ni Aria, matapang na sinalubong ang tingin ng mas matangkad na babae.

Tinitigan siya ni Roxy mula ulo hanggang paa, tila ba sinusuri kung nagsisinungaling ito. Nang makita ang suot na ID ni Aria na may nakasulat na 'Aria Dizon,' dahan-dahang napawi ang galit sa mukha ni Roxy, ngunit napalitan ito ng matinding pagkadismaya at panibagong inis.

Inilapit ni Roxy ang kanyang mukha kay Aria, sapat na para maamoy ni Aria ang pinaghalong pabango at leather nito. "So, totoong hindi ikaw si Bianca? At talagang pinagkamalan kitang ex ko?"

"Gaya ng paulit-ulit kong sinabi, oo," sagot ni Aria, medyo naiinis na rin dahil sa pambabastos nito sa kanyang personal space. "Kaya pakiusap, burahin mo na ang numero ko at huwag mo na akong i-text muli."

Isang mapait na tawa ang lumabas sa mga labi ni Roxy. "Akala ko ba naman ay naglakas-loob na siyang harapin ako. Sayang ang oras ko sa'yo."

Tinalikuran na ni Roxy si Aria at naglakad palayo, na tila ba walang nangyari, habang iniwan si Aria na nakatayo sa gitna ng courtyard, pinag-uusapan ng buong eskwelahan. Alam ni Aria na simula sa araw na ito, ang kanyang tahimik at payapang buhay sa high school ay tuluyan nang magbabago. Nagkamali ng numero si Roxy, ngunit si Aria ang makakabayad sa naging pagkakamaling iyon.