SHE'S DATING THE REBEL

The heavy scent of rain at lumang engine oil always had a way of pulling Aria back sa taon kung kailan siya nag-seventeen.

Sitting in the sunlit office of Dela Rosa Automotives, tinignan niya ang isang vintage, medyo faded na litrato na nakapatong sa kanyang desk. In the picture, dalawang batang babae ang tumatawa against a backdrop of blurred city lights. Ang isa ay naka-uniporme, maayos ang pagkakatupi ng palda, at may hawak na sketchpad na yakap-yakap niya sa kanyang dibdib. Her long brown hair was caught in a gentle evening breeze. The other girl had her arm wrapped securely sa baywang nito, nakasuot ng medyo gasgas na black leather jacket, dark jeans, at may ngising parang kayang sunugin ang buong mundo. Her long, wavy black hair was flowing wild. Sa likod nila, nakaparada ang isang makintab at astiging motorbike.

Para sa ibang tao, ordinaryong picture lang ito ng dalawang teenager na nagrerebelde. But to Aria, it was the exact moment kung kailan ang tahimik at predictable niyang mundo collided with a hurricane named Roxy.

Growing up, Aria Dizon was the definition of invisible. Palagi lang siyang nakayuko, laging top sa klase, at sinusunod ang bawat patakaran ng kanyang nanay at ng paaralan. Her life was a series of neatly drawn lines—perfectly safe at walang kahit anong kulay. Planadong-planado ang kanyang kinabukasan na parang math equation: gagraduate ng high school, kukuha ng scholarship sa isang sikat na unibersidad, at magtatrabaho para tulungan ang pamilya niya. Walang pwedeng magkamali, walang oras para sa distractions, at lalong walang puwang para sa isang taong tulad ni Roxy dela Rosa.

Roxy was the school’s undisputed rebel. Isang walking hazard na may leather jacket, maingay na motor, at reputasyong kayang magpaalis ng mga estudyante sa hallway sa oras na dumaan siya. Mayaman, reckless, at may napakaiting ulo, Roxy spent her nights street racing at ang mga araw niya naman ay ginugugol sa paglabag ng bawat rules na sinusunod ng lahat. She was a storm looking for a place to happen.

Galing sila sa magkaibang mundo, hindi talaga itinadhana na mag-cross ang landas nila, at lalong hindi para hilahin ang isa't isa sa iisang orbit.

But then came the text message. Isang simpleng pagkakamali—isang string ng wrong-number texts na dala ng galit, desperation, at broken heart. Roxy was looking for a ghost, ang ex-girlfriend niyang si Bianca, demanding answers at nagwawala sa text. Instead, si Aria ang nireplyan niya. At dahil sa nasirang pride at kagustuhang mapagselos ang ex niya, Roxy dragged Aria into the spotlight, forcing her into a strict, binding contract na magpanggap bilang girlfriend niya.

Aria closed her eyes, a soft, nostalgic smile playing on her lips habang hinahaplos ang gilid ng lumang larawan.

Sabi ng lahat sa school, para silang disaster waiting to happen. Tinawag nilang gangster at delinquent si Roxy—isang masamang impluwensya na hihilahin lang ang isang mabuting bae pababa. Hindi nila nakita ang Roxy na handang makipag-away para lang protektahan ang mga kaibigan niya. Hindi nila alam na may nakatagong sketchbook sa bag nito, kung saan gumuguhit siya nang may matinding emosyon kapag walang nakatingin. They didn't see the fragile heart hiding behind that tough leather jacket and the roar of a motorcycle engine.

Nagsimula ito bilang laro ng survival para kay Aria at laro ng paghihiganti para kay Roxy. Palagi silang nag-aaway, naglalagay ng mga harang, at nangakong hinding-hindi magkakagusto sa isa't isa. But lines have a way of blurring kapag palagi kayong magkasama tuwing hapon, pinoprotektahan ang isa't isa laban sa mga strict na magulang at mapanganib na karibal, at kapag nagkakatitigan kayo sa ilalim ng neon lights ng siyudad.

Bago nila namalayan, ang mga pilit na ngiti ay naging totoo na, ang sapilitang paghawak ng kamay ay naging sandalan, at ang kontratang pinirmahan nila sa galit ay biglang nawalan ng saysay.

Hindi naging madali ang love story nila. It was loud, messy, and terrifying. Puno ito ng mga alaala ng nakaraan na ayaw mabaon, isang malungkot na lihim na pumuwersa sa kanilang maghiwalay, at mga taon ng masakit na paglaki na sumubok sa kung sino talaga sila. Loving a rebel meant learning how to hold on kahit sa pinakamalakas na bagyo, at minsan, ibig sabihin nito ay ang pagtanggap kung kailan dapat bumitaw para pareho silang makapag-heal.

Aria opened her eyes nang marinig ang pamilyar at umuugong na tunog ng motorbike engine mula sa garage sa ibaba, dahilan para mayanig nang bahagya ang sahig ng opisina. Tumingin siya sa bintana. Down in the driveway, isang babaeng may mahabang itim na buhok na nakatali sa isang messy ponytail ang nagpupunas ng mantsa ng langis sa kanyang mga kamay, nakasandal sa isang makintab na black motorcycle. Ramdam ang titig ni Aria, looked up the woman, at ang kanyang madidilim na mata ay agad lumambot into that same familiar, devastating smile na nagpabago sa buhay ni Aria isang dekada na ang nakalilipas.

Akala ng mundo, si Aria ang napahamak. Akala nila, biktima lang siya ng kapritso ng isang iresponsableng teenager. They never understood the truth.

Aria picked up the photograph at maingat itong itinago sa kanyang drawer. Kinuha niya ang kanyang sweater at bumaba ng hagdan, her heart beating with the exact same steady, fierce warmth na naramdaman niya noong siya ay labimpitong taong gulang pa lamang.

Hindi siya sinira ng pinakasikat na rebelde ng eskwelahan. Iniligtas siya nito. And this was the story of how a quiet girl with a textbook and a dream gave everything she had para baguhin ang puso ng isang rebelde—and how, in return, the rebel gave her a love that lasted a lifetime.