Chapter 5 The First Public Appearance

Ang lunch break ng araw na iyon ang pinakamahabang tatlumpung minuto sa buhay ni Aria. Habang nakaupo siya sa canteen kasama si Mitch, hindi niya magawang isubo ang kaniyang sandwich. Panandalian niyang tinitignan ang p***o, nag-aabang sa pagdating ng bagyo.

"Aria, okay ka lang ba talaga? Kanina ka pa tulala riyan," puna ni Mitch, habang sumusubo ng pansit. "At bakit parang pabalik-balik ang tingin mo sa labas?"

"Ah, wala naman. May iniisip lang akong project sa engineering," pagsisinungaling ni Aria. Hindi niya pwedeng sabihin kay Mitch ang tungkol sa kontrata. Mas kaunting nakakaalam, mas ligtas ang plano.

Biglang natahimik ang buong cafeteria. Ang maingay na daldalan ng mga estudyante ay napalitan ng mahihinang bulungan. Mula sa pintuan ng canteen, pumasok si Roxy dela Rosa.

Gaya ng dati, suot niya ang kaniyang signature black leather jacket. Pero sa pagkakataong ito, hindi siya nakasimangot. May nakapaskil na banayad at tila kalmadong ngiti sa kaniyang mga labi, bagay na bihirang-bihira makita ng kahit sino sa campus. Ang kaniyang mga mata ay dumiretso sa direksyon ng lamesa ni Aria.

Dire-diretsong naglakad si Roxy habang ang lahat ng nadadaanan niya ay kusang tumatabi. Nang makarating siya sa tapat ng lamesa nina Aria, hindi niya pinansin si Mitch na muntik nang mabulunan sa gulat. Tinitigan niya si Aria, at doon ay binuhat niya ang kaniyang kaliwang kamay para haplusin ang buhok ng dalaga.

"Hey," malambing ang boses ni Roxy, sapat na para marinig ng mga katabing lamesa. "Kanina pa kita hinahanap. Sabi ko sa'yo sabay tayong mag-lunch, 'di ba?"

Nandikit ang likod ni Aria sa kaniyang upuan. Pakiramdam niya ay sasabog ang kaniyang mukha sa tindi ng hiya at kaba. Naalala niya ang Rule Number Two ng kontrata ni Roxy: Dapat magmukha kang totoong in love sa akin.

"A-Ah, oo. Pasensya na, nauna na ako kasi gutom na ako," sagot ni Aria, pinipilit na huwag mautal at ngumiti nang pilit.

Naupo si Roxy sa tabi ni Aria, napakapit ang kaniyang braso sa likod ng upuan ng dalaga, na tila ba inaangkin nito ang kaniyang espasyo. Sa di-kalayuan, nakita ni Aria ang grupo ng mga kaibigan ni Bianca na nakatitig sa kanila nang may halong gulat at pagkadismaya. Gumagana ang plano.

"Kumain ka na ba, Babe?" tanong ni Roxy, sadyang nilakasan ang huling salita.

Halos mabilaukan si Aria sa tawag na iyon. Lumingon siya kay Roxy at nanlaki ang kaniyang mga mata bilang babala, ngunit pinisil lang ni Roxy ang kaniyang balikat nang palihim. Acting lang, paalala ng tingin ng rebelde.

"Oo, kumakain na nga," sagot ni Aria habang pinipilit na ibalik ang normal na boses.

Tumayo si Roxy at hinawakan ang kamay ni Aria. Sa unang pagkakataon, naramdaman ni Aria ang init at gasgas ng palad ng rebelde—mga kamay na sanay sa paghawak ng manibela at pakikipag-away, ngunit ngayon ay hawak ang kaniyang kamay nang may kakaibang pag-iingat.

"Halika na, lumabas tayo. Masyadong maingay dito," aya ni Roxy.

Wala nang nagawa si Aria kundi tumayo at magpatianod. Habang naglalakad sila palabas ng canteen, magkahawak-kamay sa harap ng daan-daang estudyante, nararamdaman ni Aria ang init ng mga mata ng lahat ng tao sa kanila. Ang mga cellphone ay nagsisimula nang mag-flash para kumuha ng litrato.

Nang makalabas sila sa tahimik na bahagi ng quadrangle, agad na binitawan ni Aria ang kamay ni Roxy at lumayo nang isang hakbang.

"Grabe ka, kailangan ba talagang may pahawak-buhok at pa-Babe pa?!" singhal ni Aria, habang pinapaypayan ang kaniyang pulang-pulang mukha gamit ang kaniyang kamay. "Muntik na akong mamatay sa hiya!"

Natawa nang malakas si Roxy, isang tunay at masiglang tawa na ngayon lang narinig ni Aria. "Effective naman, 'di ba? Nakita mo ba ang mukha ng mga kaibigan ni Bianca? Epic. Hanga rin ako sa acting mo, Ms. Perfect. Mukha ka ngang totoong patay na patay sa akin."

"Kapal mo rin, no?" inis na sagot ni Aria, sabay ayos ng kaniyang nagulong uniporme. "Ginawa ko lang ang parte ko sa kontrata. Siguraduhin mo lang na darating ang unang bayad mo para sa kapatid ko ngayong Biyernes."

Nawala ang ngiti ni Roxy at naging seryoso ang kaniyang mukha. "Huwag kang mag-alala. Ang dela Rosa, hindi sumisira sa usapan."

Tumingin si Roxy sa malayo, kung saan tanaw ang gate ng school. "Nagsimula na ang laro, Aria. Wala nang atrasan 'to."