Chapter 6 Behind The Rebel Facade

Biyernes ng hapon. Ayon sa kanilang kontrata, ito ang araw ng unang bayad para sa panggamot ng kapatid ni Aria. Imbis na iabot ang pera nang palihim sa school, nag-iwan si Roxy ng maikling text bago matapos ang huling klase: “Pumunta ka sa City Junction Arcade sa tapat ng highway pagka-dismiss mo. Huwag kang male-late.”

Nangangatal ang mga tuhod ni Aria habang naglalakad pumasok sa maingay at madilim na arcade. Puno ang lugar ng amoy ng popcorn, tunog ng mga shooting games, at kumukutitap na neon lights. Hindi ito ang mundo ni Aria; ang tambayan niya ay ang tahimik na library o ang cozy na study hub malapit sa unibersidad.

Sa pinakadulong bahagi ng arcade, malapit sa mga basketball hoop machine, nakita niya si Roxy. Kasama nito ang kaniyang karaniwang crew—sina Jace, Max, at dalawa pang babaeng naka-uniporme rin mula sa ibang eskwelahan. Nagtatawanan sila habang si Roxy ay prenteng nakaupo sa ibabaw ng isang nakapatay na racing game simulator, may hawak na stick ng fishball, at seryosong nakikipag-asaran.

"O, andyan na pala ang senyorita mo, Rox," nakangising hirit ni Jace nang mapansin si Aria.

Nilingon siya ni Roxy. Agad itong bumaba mula sa machine at lumapit sa kanya. "Sabi ko naman sa'yo huwag kang matatakot pumasok dito. Hindi ka naman kakainin ng mga 'yan."

"Hindi ako natatakot," pagsisinungaling ni Aria, sabay tuwid ng tayo. "Nandito ako para sa napagkasunduan natin."

"Alam ko. Sumunod ka sa akin," sagot ni Roxy. Hinawakan niya ang siko ni Aria at iginiya ito palabas sa back exit ng arcade, patungo sa isang maliit, lumang diner na katabi lang ng gusali. Mas tahimik dito at halos walang tao maliban sa isang matandang cashier na natutulog sa counter.

Naupo sila sa isang sulok na booth. Walang sabi-sabing inilabas ni Roxy ang isang makapal na puting sobre mula sa kaniyang leather jacket at ipinatong ito sa mesa. "Para sa kapatid mo. Cash 'yan para hindi ka na mahirapang mag-encash ng tseke."

Mabilis na kinuha ni Aria ang sobre at maingat na binuksan ito sa ilalim ng mesa. Sapat na sapat ang halaga para sa mga laboratory tests at gamot ng kaniyang kapatid para sa susunod na dalawang buwan. Nakaramdam si Aria ng matinding ginhawa, at sa unang pagkakataon, tumingin siya kay Roxy nang walang halong galit.

"Salamat," taimtim na sabi ni Aria. "Malaking tulong ito sa pamilya ko."

"Sabi ko sa'yo, business is business," sagot ni Roxy, sabay sandal at iwas ng tingin, tila ba naiilang sa biglang pagiging seryoso at mabait ni Aria.

Habang nag-aantay sila ng inorder nitong shake, napansin ni Aria ang isang lumang black sketchbook na bahagyang nakasilip sa backpack ni Roxy na nakabukas. Dahil curious, tinuro niya ito. "Nagdodrawing ka?"

Mabilis na hinila ni Roxy ang kaniyang bag at isinara ang zipper nito, habang namumula ang kaniyang mga pisngi sa inis o hiya. "Walang pakialaman ng personal na buhay. Rule Number Three, 'di ba, Ms. Perfect?"

"Tinitignan ko lang naman," pagtatanggol ni Aria. "Akala ko kasi ang alam mo lang gawin ay magpaandar ng maingay na motor at makipag-away sa kung sinu-sino."

Humarap si Roxy sa kanya, nawala ang astig nitong facade at napalitan ng isang pagod at totoong ekspresyon. "Minsan... mas madaling humawak ng lapis kaysa humarap sa mga tao. Kapag nagdodrawing ako, walang nag-eexpect sa akin na maging dela Rosa. Walang nag-eexpect na maging matapang ako."

Napatitig si Aria sa rebelde. Sa ilalim ng madilim na neon lights ng diner, nakita niya ang ibang mukha ni Roxy. Hindi ang gangster na kinatatakutan ng lahat, kundi isang teenager lang din na may sariling bigat na pinapasan at pilit na nagtatago sa likod ng isang matigas na balat.

Bago pa man makasagot si Aria, biglang nag-vibrate ang cellphone ni Roxy sa ibabaw ng mesa. Pagkakita sa screen, biglang tumigas ang anyo ng rebelde at nag-tighten ang kaniyang panga.

“Nandito si Bianca sa tapat ng arcade,” maikling basa ni Roxy sa text ni Jace. Lumingon siya kay Aria, at ang kaniyang mga mata ay muling nagliyab. "Tapos na ang break natin, Aria. Oras na para magtrabaho."