เข้าสู่ระบบเธอหลับตาพริ้มรับรู้ถึงสิ่งที่ชายหนุ่มกำลังกระทำอยู่ในตอนนี้ ชุดราตรีสีขาวยาวฟูฟ่องของเจ้าสาวหล่นลงไปกองอยู่ปลายเท้าหลังจากที่เจ้าบ่าวจัดการรูดซิปปลดเปลื้องมันออกจากร่างกายของเธอในวินาทีต่อมา "ไปอาบน้ำกันดีกว่าครับ ไม่ต้องเขินอายเพราะยังไงคืนนี้ก็เป็นคืนของเรา"เรียวแขนแข็งแกร่งของชายหนุ่มตวัดอุ้มร่
บรรยากาศภายในห้องหอของบ่าวสาวอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของกุหลาบขาวอันบริสุทธิ์ซึ่งถูกจัดตกแต่งเอาไว้ตามมุมต่าง ๆ ภายในห้อง หากมองไปยังเตียงนอนขนาดใหญ่ตรงหน้าก็จะพบว่ามีกลีบกุหลาบสีแดงโรยเป็นรูปหัวใจดวงใหญ่เอาไว้ "พ่อกับแม่ขอให้ลูกทั้งสองคนครองรักกันด้วยความเข้าใจ หนักนิดเบาหน่อยก็ให้อภัยซึ่งกันและกันนะลู
แขกภายในงานต่างพากันยกโทรศัพท์ขึ้นมาเก็บภาพถ่ายไปตลอดทั้งเส้นทางเดินไม่เว้นแม้แต่เพื่อนสนิทอย่างใยไหมที่ยืนถ่ายรูปไปน้ำตาไหลไปด้วยความดีใจเมื่อเห็นเพื่อนสนิทอย่างไอวาได้พบเจอกับความสุขเหมือนกันคนอื่นเขาเสียที "เธอจะร้องไห้ทำไมฮะ ตอนที่แต่งแต่งงานกับฉัน ฉันยังไม่เห็นเธอร้องไห้ขนาดนี้เลยนะ"ชอปเปอร์พู
บรรยากาศภายในงานแต่งงานช่วงเช้าของไอวาและคริสต์เป็นไปได้อย่างเรียบง่าย เจ้าสาวอยู่ในชุดไทยสีขาวเด่นสง่าราวกับนางในวรรณคดีไทย ส่วนฝ่ายชายเองก็สวมชุดไทยสีเดียวกันเรียกได้ว่าเป็นคู่ที่เหมาะสมกันอย่างหาที่ติไม่ได้ แม้พิธีแต่งงานช่วงเช้าจะถูกจัดขึ้นด้วยความเรียบง่าย มีเพียงเพื่อนและแขกคนสนิทไม่กี่คนที่ไ
"อะ...ไอวา" "กระทิง" กระทิงไม่นึกเลยว่าการกลับมาบ้านในรอบหนึ่งเดือนมันจะทำให้เขาได้พบเจอหน้าอดีตแฟนสาวอย่างไอวา ดวงตาของชายหนุ่มวูบไหวเขารู้สึกดีใจเมื่อได้พบเธออีกครั้ง และความดีใจของเขานั้นมันยังมีเพิ่มขึ้นไปเมื่อได้เห็นว่า ผู้ชายคนนั้นยังคงทำตามสัญญาที่เคยให้ไว้กับเขา "มาได้ยังไง แล้วนี่มากันนา
เช้าวันรุ่งขึ้นไอวาได้เดินทางพาว่าที่สามีมายังบ้านผู้ใหญ่ที่เธอเคารพรักเหมือนผู้ให้กำเนิด ซึ่งตลอดเวลาที่เธอย้ายไปอยู่ต่างประเทศก็ยังคงติดต่อมาหาถามไถ่ถึงสารทุกข์สุกดิบ และการเดินทางมาหาครั้งนี้เธอก็ได้โทรแจ้งท่านให้ท่านได้ทราบตั้งแต่เมื่อวานตอนเย็น "หนูไอวา" "คุณป้า"คุณหญิงรัศมีที่ยืนรออยู่ตรงหน้
สองอาทิตย์ต่อมา "ไม่เจอเลยเหรอครับ" "ทีมงานของผมหาจนทั่วแล้วครับ ทั้งในกรุงเทพและต่างจังหวัดไม่เจอแม้แต่เงาของคุณไอวา" "หาต่อไม่ได้เหรอครับ เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา" "เอ่อ ผมเกรงว่า"น้ำเสียงที่ดูฟังลำบากใจจากปลายสายทำให้กระทิงพอจะรับรู้ถึงอะไรบางอย่างได้ "ผมเข้าใจแล้วครับ ต่อไปนี้คุณไม่ต้องออกตามห
"รู้อย่างนี้ฉันน่าจะปล่อยให้คุณนอนซม ไม่น่าหายาให้คุณกินคอยเฝ้าเช็ดตัวให้คุณเลย" "มีใครคนหนึ่งเคยบอกผม ว่าคนสวยเขามักจะไม่ใจร้ายครับ" "ใครคนนั้นที่คุณว่า คือใครคะ" "ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ แค่เดาเอา"ไอวาหลุดยิ้มออกมาเมื่อได้ฟังคำพูดของชายหนุ่ม เธอวางจานอาหารเช้าไว้ตรงหน้าของเขา และไม่ลืมที่จะเดิ
"บ้าจริง เลือดของคุณมันไหลไม่หยุดเลย"ไอวาหน้าซีดขาวราวกับกระดาษ ปากสั่นระริกราวกับโดนพิษไข้เล่นงานเพราะตั้งแต่เธอพาชายหนุ่มแปลกหน้าเข้ามาในห้องพัก เลือดตรงบริเวณแผลหน้าท้องของเขาก็ไหลไม่หยุด จนทำให้เธอผู้ที่ไม่เคยพบเจอกับอะไรแบบนี้มาก่อนรู้สึกกลัวจับใจ ได้แต่เดินไปเดินมามองชายหนุ่มที่นอนใช้ผ้ากดแผลอ
ลอนดอน ประเทศอังกฤษ "อาหารที่สั่งไว้ได้แล้วค่ะ" "ขอบคุณค่ะ"สำเนียงภาษาอังกฤษไม่น้อยหน้าเจ้าของภาษาเอ่ยขึ้นกับพนักงานภายในร้านอาหารแห่งหนึ่งซึ่งเป็นร้านอาหารที่เธอมักจะใช้บริการมากกว่าร้านอาหารอื่น ๆ ตั้งแต่ย้ายมาอยู่ในเมืองแห่งนี้ ดวงตาหันไปมองนอกกระจกใสในระหว่างที่เธอได้ตักอาหารคำแรกเข้าไป ผู้คน







