เข้าสู่ระบบมิลินขยับกายเข้าประชิดจนปลายจมูกแทบชนกัน กลิ่นวิสกี้ผสมน้ำหอมราคาแพงลอยอวล เธอกดฝ่ามือลงบนแผงอกแกร่งของสารวัตรหนุ่ม ก่อนจะไล้ปลายนิ้วต่ำลงมาหยุดที่หัวเข็มขัด ธีร์ลอบกลืนน้ำลาย สันกรามปูดโปนเมื่อมือเรียวค่อยๆ ปลดตะขอกางเกงของเขาออกอย่างเชื่องช้า “อยากได้ความร่วมมือจากฉัน...” มิลินกระซิบชิดริมฝีปากเสียงพร่า “สารวัตรมีอะไรมาแลกคะ?” ธีร์คว้าข้อมือเธอไว้แน่น นัยน์ตาวาวโรจน์ด้วยไฟปรารถนา เขากำลังจะรั้งร่างบางเข้ามาบดจูบ...ทว่าปลายนิ้วของเธอกลับไม่ได้สัมผัสผิวเนื้อของเขา มันกลับสอดเข้าไปดึงวัตถุโลหะเย็นเฉียบที่เหน็บอยู่ตรงเอวเขาออกไปแทน ธีร์ก้มลงมอง...ซองปืนของเขาว่างเปล่า ปลายกระบอกปืนสีดำขลับตอนนี้จ่ออยู่ที่ตำแหน่งหัวใจของเขาพอดี มิลินคลี่ยิ้มหวานเคลือบยาพิษ... “ฉันขอชีวิตคุณแล้วกันค่ะ สารวัตร”
ดูเพิ่มเติมความวุ่นวายใจกลาง สน. กำลังดุเดือดเลือดพล่าน เมื่อผู้ต้องหาคดีฆาตกรรมเกิดคลุ้มคลั่ง แย่งมีดพกจากสิบเวรมาจี้คอของคนที่มาติดต่อที่สถานีตำรวจและที่สำคัญเธอยังเป็นผู้หญิงท้อง พร้อมไอ้คนที่ก่อเหตุร้องตะโกนขู่จะปาดคอหากใครกล้าขยับเข้ามาใกล้
‘สารวัตรธีร์’ ยืนจังก้าอยู่แนวหน้า ปืนพกในมือเล็งตรงไปที่เป้าหมาย นัยน์ตาดุดันฉายแววหงุดหงิดเต็มทน เขาเกลียดการเจรจากับพวกสติแตกที่สุด ถ้ามันขยับอีกแค่นิ้วเดียว เขาพร้อมจะลั่นไกเจาะหัวเข่ามันทันที
“วางมีดลงซะ! ก่อนที่กูจะหมดความอดทน!” ธีร์ตะคอก เสียงทุ้มกังวานสะกดคนทั้งโรงพักให้เงียบกริบ
ตึก... ตึก... ตึก...
ท่ามกลางความตึงเครียดที่แทบจะหยุดหายใจ เสียงรองเท้าส้นเข็มแดงเพลิงกระทบพื้นกระเบื้องดังแทรกขึ้นมาอย่างผิดจังหวะ กลิ่นน้ำหอมชาแนลกลิ่นหอมหวานเย้ายวนลอยนำมาก่อนที่เจ้าของร่างจะปรากฏตัว
‘มิลิน’ ก้าวเข้ามาในวงล้อมตำรวจด้วยท่วงท่าสง่างามราวกับกำลังเดินรันเวย์ ชุดเดรสรัดรูปคอวีลึกสีดำสนิทขับเน้นทรวดทรงองค์เอวระดับเอสเคิร์ฟให้เด่นชัด ริมฝีปากสีแดงสดเหยียดยิ้มบางๆ เธอเดินผ่านหน้าสารวัตรธีร์ไปราวกับเขาเป็นแค่ธาตุอากาศ
“เฮ้ย! คุณ! เข้ามาได้ยังไง ถอยออกไป!” ธีร์ลดปืนลงข้างหนึ่ง เอื้อมมือจะคว้าแขนผู้หญิงบ้าที่กล้าเดินเข้าไปหาคนร้ายมีดจี้คอผู้หญิงอยู่ ไม่รู้ว่าโลกนี้มันน่าเบื่อเกินไปจนเธอคิดจะอยากลาโลกหรืออย่างไร
แต่มิลินเบี่ยงตัวหลบอย่างรู้ทัน เธอหยุดยืนห่างจากผู้ก่อเหตุแค่สองก้าว ช้อนตากลมโตที่กรีดอายไลเนอร์เฉี่ยวคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาล่อกแล่กของคนร้าย
“วิญญาณเด็กผู้หญิงที่เกาะอยู่บนหลังคุณ... เธอบอกว่าหนาวจังเลยค่ะ” มิลินเอ่ยเสียงเรียบเย็น วังเวงจนขนแขนลุกซู่ “เธอบอกว่า...พ่อจ๋า อย่าทำแบบนี้ หนูรอพ่ออยู่ที่บ้านนะ”
เคร้ง!
มีดพกหล่นร่วงลงกระแทกพื้น ผู้ต้องหาทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ปล่อยโฮออกมาอย่างหนักเมื่อถูกจี้ใจดำเรื่องลูกสาวที่เพิ่งเสียชีวิต ตำรวจนายอื่นรีบกรูกันเข้าไปล็อกตัวทันที
มิลินปัดฝุ่นที่กระโปรงเบา ๆ หมุนตัวเตรียมจะเดินกลับ แต่ถูกท่อนแขนแกร่งของสารวัตรธีร์กระชากไหล่ให้หันกลับมาประจันหน้า!
“ตอแหลเก่งดีนี่” ธีร์กดเสียงต่ำ กัดกรามกรอด “ไปสืบประวัติมันมาก่อนล่ะสิ คิดจะมาเล่นละครตบตาตำรวจในถิ่นของผมงั้นเหรอ?”
ธีรดาไม่เคยเชื่อเรื่องที่วิทยาศาสตร์ไม่อาจพิสูจน์ ผิดกับเจ้านายที่เป็นผู้บังคับบัญชาอย่างผู้การแต้ม ที่เชื่อเข้าขั้นงมงายจนจ้างเธอเข้ามาเป็นที่ปรึกษาพิเศษในสน.
“ปล่อยมือจากที่ปรึกษาคนใหม่ของ สน. เดี๋ยวนี้ สารวัตรธีร์!” เสียงทรงอำนาจของผู้การดังขึ้นจากชั้นลอย ทำให้ธีร์จำต้องคลายมือออกอย่างหัวเสียนิด ๆ แม้อยากจะจัดการคนเจ้ากี้เจ้าการที่พยายามหาแสงให้ตัวเอง ผ่านเรื่องลี้ลับในสิ่งที่ตามองไม่เห็น
มิลินไม่ถอยหนี เธอขยับเข้าประชิดตัวสารวัตรหนุ่มจนปลายจมูกแทบจะชนกัน กลิ่นหอมยั่วยวนปะทะเข้ากับกลิ่นบุหรี่จาง ๆ ของเขา
มือเรียวสวยยกขึ้นวางทาบลงบนแผงอกแกร่งที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อยืดตำรวจที่สวมทับอยู่ในชุดสีกากีอีกที แต่กระดุมสองเม็ดที่ปลดออกนั้นเพียงพอให้มิลินไล้ปลายนิ้วกรีดกรายลากไล้ผ่านตราตำรวจลงมาอย่างเชื่องช้า ธีร์ลมหายใจสะดุดกึก ร่างกายตอบสนองสัมผัสวาบหวามนั้นโดยสัญชาตญาณ เขากำลังจะรวบเอวเธอเพื่อสั่งสอนความอวดดี...
แต่มิลินกลับชักมือกลับ เลื่อนใบหน้าเข้าไปกระซิบชิดริมฝีปากเขาแทนจนคนที่โดนรุกแรงถึงกับผงะ
“สารวัตรอาจจะไม่เชื่อเรื่องดวง...” เธอแย้มยิ้มร้ายกาจ มือข้างหนึ่งสอดกระดาษแข็งใบเล็กๆ ลงในกระเป๋าเสื้อหน้าอกของเขา แล้วตบเบา ๆ “แต่ไพ่บอกว่า... ดวงของสารวัตรกำลังจะตกนะคะ”
ธีร์ก้มลงดึงกระดาษใบนั้นออกมา มันคือไพ่ทาโรต์รูป 'The Devil' (ปีศาจแห่งตัณหาและพันธนาการ)
เขาเงยหน้าขึ้นหมายจะต่อว่าเธอว่างมงาย แต่ร่างระหงก็หันหลังเดินกรีดกรายออกไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงประโยคสุดท้ายที่ดังสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ
“ตกมาเป็น... ของฉัน”
ลูกบิดประตูห้องกระจกถูกดึงปิดลง ทิ้งให้สารวัตรหมาบ้ายืนกำไพ่ปีศาจแน่น นัยน์ตาวาวโรจน์ราวกับมีไฟสุม!
แต่ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่ความตายมาเยือน ในวินาทีที่ศัตรูล้อมหน้าล้อมหลังเขากลับเป็นผู้ชายปากหมา กวนประสาท และเอาแต่ใจคนนี้ ที่เอาแผ่นหลังของตัวเองมารับกระสุนแทนเธอเขาไม่ได้เปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นคนดีศรีสังคมเพื่อเธอ และเธอก็ไม่ได้ละทิ้งความร้ายกาจเพื่อเป็นผ้าพับไว้ให้เขา เรายังคงจิกกัดกัน ยังคงฟาดฟันกันด้วยคำพูด แต่ภายใต้ความหยาบกระด้างเหล่านั้น มันมีความเชื่อใจที่ลึกซึ้งจนไม่มีใครหน้าไหนมาพังมันลงได้ยิ่งมีโซ่ทองมาคล้องรักให้พวกเรายิ่งทำให้รักของเรายิ่งแนบสนิทมิลินลืมตาขึ้นอีกครั้งธีรดากำลังอุ้มสองแฝดขึ้นพาดบ่าคนละข้าง เดินย่ำเท้าหนัก ๆ ตรงมาที่ระเบียง สภาพเปียกปอนไปทั้งตัว น้ำหยดติ๋ง ๆ ลงบนพื้นไม้กระดาน“ดูลูกคุณสิ วันนี้ผมตายไปสามรอบแล้วนะ” เขาทิ้งตัวลงนั่งบนพื้นระเบียงข้างเก้าอี้ของเธอ ปล่อยให้สองแฝดวิ่งตึงตังเข้าบ้านไปหาพี่เลี้ยง “สอนให้เป็นคนดีไม่ชอบ ชอบเป็นโจรกันนัก โตขึ้นผมจะจับขังเดี่ยวให้หมดเลยคอยดู”มิลินอมยิ้ม เอื้อมมือไปหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กที่พาดอยู่บนพนักเก้าอี้ มาซับน้ำที่เกาะอยู่ตามโครงหน้าคมคายอย่างเบามือ“ก็เชื้อพ่อมันแรง จะให้ลูกเรียบร้อยได้ยังไงล่ะคะ”“เชื้
สนามหญ้าหน้าบ้านพักตากอากาศจังหวัดชัยภูมิในเช้าวันหยุด เต็มไปด้วยเสียงกรีดร้องและเสียงฝีเท้าเล็ก ๆ ที่วิ่งย่ำไปบนพื้นหญ้ามิลินทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้หวายตัวโปรดริมระเบียง ในมือประคองแก้วชากรุ่นควัน นัยน์ตาเฉี่ยวคมทอดมองภาพความวุ่นวายเบื้องล่างด้วยรอยยิ้มขบขันที่พยายามกลั้นเอาไว้สุดความสามารถภาพของอดีตสารวัตรปราบปรามมือฉมัง ผู้เคยทำให้ผู้ร้ายหวาดกลัวจนหัวหด บัดนี้อยู่ในสภาพที่... ดูไม่จืดธีรดาสวมเสื้อยืดคอย้วยกับกางเกงขาสั้นระดับเข่า สภาพผมเผ้ายุ่งเหยิงไม่เป็นทรง แต่ที่โดดเด่นที่สุดคือเบ้าตาคล้ำลึกราวกับหมีแพนด้า ผลพวงจากการอดหลับอดนอนสู้รบกับปีศาจแฝดวัยสามขวบมาตลอดหลายคืนติด“หยุดเดี๋ยวนี้นะไอ้โจรตัวแสบ! มอบตัวซะดี ๆ ตำรวจล้อมไว้หมดแล้ว!”เสียงทุ้มแหบพร่าตะโกนลั่นลานหญ้า ธีรดาวิ่งหอบแฮ่ก ถือปืนฉีดน้ำสีสะท้อนแสงเล็งไปที่ต้นไม้ใหญ่หลังพุ่มไม้ ปรากฏร่างป้อม ๆ ของเด็กชายฝาแฝดสองคน ‘เดย์’ และ ‘วิล’ (ชื่อที่คนเป็นพ่อดึงดันจะย่อมาจากเดวิลให้ได้) ทั้งคู่สวมชุดเอี๊ยมยีนเปื้อนโคลนมอมแมม ในมือถือปืนพลาสติกของเล่นคนละกระบอก ใบหน้าถอดแบบความหล่อเหลาดุดันของธีรดามาพิมพ์เดียวกัน แต่แววตาเจ้าเล่ห์
มิลินเบี่ยงตัวหลบมือที่เอื้อมมาคว้าผ้าห่ม เธอขยับเข้าไปประชิดขอบเตียง โน้มใบหน้าลงไปหาคนที่กำลังป่วยหนัก กลิ่นสบู่หอมอ่อน ๆ จากตัวเธอทำเอาธีรดาลมหายใจสะดุดกึก เขากำลังจะอ้าปากบ่นเรื่องกลิ่น แต่สัมผัสจากปลายนิ้วเรียวที่ลากผ่านแผงอกแกร่งก็ทำให้คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายลงคอ“สารวัตรอาจจะไม่เชื่อเรื่องดวง...” มิลินกระซิบชิดริมฝีปากเขา รอยยิ้มร้ายกาจแบบที่เคยใช้ปั่นหัวตำรวจทั้ง สน. ผุดขึ้นบนใบหน้าธีรดาเบิกตากว้างเล็กน้อย ความทรงจำในอดีตซ้อนทับเข้ามาในหัวทันที‘เมียมาไม้ไหน?’มือเล็กสอดบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนไว้ในกำมือ ลงในกระเป๋าเสื้อเชิ้ตตรงหน้าอกซ้ายของเขา แล้วตบเบา ๆ สองที“แต่ผลลัพธ์อันนี้บอกว่า... ดวงของสารวัตรกำลังจะตกจริง ๆ นะคะ” เธอยืดตัวขึ้นเต็มความสูง ทอดสายตามองคนที่กำลังทำหน้าเหลอหลา “ตกมาเป็น... ทาสรักของฉันตลอดชีวิต”ธีรดาขมวดคิ้วมุ่น ล้วงมือลงไปในกระเป๋าเสื้อ หยิบสิ่งที่เธอเพิ่งยัดใส่เข้ามาออกมาดูมันไม่ใช่ไพ่ทาโรต์รูปปีศาจแห่งตัณหาแต่มันคือแท่งพลาสติกสีขาว ที่มีขีดสีแดงโชว์หราอยู่สองขีด!ธีรดากะพริบตาถี่ ๆ สมองที่กำลังตื้อจากอาการอาหารเป็นพิษประมวลผลช้ากว่าปกติ เขาพลิกแท่งพล
เสียงโอ้กอ้ากดังสะท้านออกมาจากห้องน้ำเป็นรอบที่สามของเช้าวันนี้มิลินยืนพิงกรอบประตู กอดอกมองอดีตหมาป่าจอมผยองที่ตอนนี้สิ้นสภาพ ชายหนุ่มร่างกำยำกำลังกอดโถชักโครกแน่น ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยดุดันบัดนี้ซีดเผือดราวกับกระดาษ เหงื่อกาฬแตกพลั่กเต็มแผ่นหลังกว้าง เขากำลังพ่นทุกสิ่งทุกอย่างที่กินเข้าไปเมื่อคืนออกมาจนหมดไส้หมดพุงพวกผู้ร้ายหรือแก๊งมาเฟียที่เคยโดนเขาไล่ยิงกะโหลกมาเห็นสภาพนี้เข้า คงได้หัวเราะเยาะจนฟันร่วงอดีตสารวัตรปราบปรามมือฉมัง... พ่ายแพ้ให้กับกลิ่นกระเทียมเจียวเมื่อเช้า!หญิงสาวยกมะม่วงเปรี้ยวจี๊ดจิ้มพริกเกลือเข้าปาก เคี้ยวตุ้ย ๆ อย่างเอร็ดอร่อย รสชาติเปรี้ยวอมหวานแผ่ซ่านไปทั่วลิ้น ในขณะที่คนในห้องน้ำโงหัวขึ้นมากดชักโครก แล้วพยุงร่างอันสั่นเทาไปเกาะอ่างล้างหน้า“เอาไอ้มะม่วงนั่น... ออกไปไกล ๆ ผมเลย” ธีรดากดเสียงต่ำผ่านไรฟัน บ้วนปากลวก ๆ แล้วปรายตาขวาง ๆ มาทางภรรยาคนสวย“นี่มะม่วงน้ำปลาหวาน ไม่ใช่ยาพิษ” มิลินกลอกตาบน จิ้มมะม่วงชิ้นใหม่เข้าปากจงใจยั่วประสาท “คุณเป็นบ้าอะไรเนี่ยธีร์ สามวันมานี้เอะอะก็อ้วก เอะอะก็เหม็น กาแฟที่ชอบนักชอบหนาก็เททิ้งจนหมด”“ผมอาหารเป็นพิษ!” เขากระแทกเส