เก็บมาเฟียได้หนึ่งคน

“เช็ดโต๊ะเสร็จแล้วก็ปิดร้านได้เลยนะมุก ป้าจะรีบกลับไปดูละคร”

“รับทราบค่ะป้าพร เดินทางปลอดภัยนะคะ”

ม่านมุกรับคำเจ้าของร้านอาหารตามสั่งพร้อมกับส่งรอยยิ้มกว้าง เธอจัดการเก็บกวาดเช็ดถูโต๊ะตัวสุดท้ายจนสะอาดเอี่ยม รูปร่างอวบอิ่มขยับไปมาอย่างคล่องแคล่ว แม้จะเหนื่อยล้าจากการยืนทำงานมาตั้งแต่ช่วงบ่าย แต่เมื่อนึกถึงยอดเงินในสมุดบัญชีที่ค่อยๆ เพิ่มขึ้น เธอก็มีแรงฮึดสู้ หญิงสาวถอดผ้ากันเปื้อนออก คว้ากระเป๋าผ้าใบเก่ามาสะพายเตรียมตัวกลับที่พัก

“ถ้าเดือนนี้ได้ค่าโอทีเพิ่ม น่าจะพอจ่ายค่าสมัครเรียนเทอมหน้าพอดี” เธอพึมพำกับตัวเองขณะเดินเลี้ยวเข้ามาในซอยแคบๆ ทางเดินกลับบ้านของเธอค่อนข้างเปลี่ยวและมืด แต่เพราะเดินมาเป็นปีๆ จึงชินเสียแล้ว

ทว่าคืนนี้กลับมีบางอย่างต่างออกไป

ตุบ...

เสียงของหนักตกลงพื้นดังมาจากมุมมืดข้างกองลังกระดาษเก่า ม่านมุกชะงักฝีเท้าทันที เธอเพ่งสายตาฝ่าความสลัวเข้าไป ก่อนจะเห็นเงาดำของคนนอนขดตัวอยู่บนพื้น

“เมาหรือไงนั่น” เธอพึมพำ ตัดสินใจก้าวเท้าเดินเลี่ยงไปอีกฝั่ง ไม่อยากเอาตัวไปยุ่งกับคนเมาข้างถนน

แต่จังหวะที่กำลังจะเดินผ่าน กลิ่นคาวสนิมที่ลอยแตะจมูกก็ทำให้เธอต้องหยุดชะงัก มันไม่ใช่กลิ่นเหล้า แต่เป็นกลิ่นเลือด ม่านมุกหันขวับกลับไปมอง ร่างนั้นไม่ได้ขยับตัวเลยสักนิด มีเพียงเสียงหอบหายใจติดขัดที่ดังลอดออกมาให้ได้ยิน

“คุณ” เธอส่งเสียงเรียกหยั่งเชิงอยู่ห่างๆ

ไม่มีเสียงตอบรับ หญิงสาวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ทนความรู้สึกผิดในใจไม่ไหว เธอเดินเข้าไปใกล้ทรุดตัวลงนั่งยองๆ ข้างร่างผู้ชายที่นอนตะแคงอยู่ เสื้อเชิ้ตสีเข้มของเขาเปียกชุ่มไปด้วยของเหลวเหนียวเหนอะหนะ

“คุณคะ ได้ยินฉันไหม” เธอยื่นมือไปแตะท่อนแขนเขาเบาๆ

ชายแปลกหน้าครางฮือในลำคอ ร่างกายกระตุกเกร็งคล้ายกำลังทรมาน ม่านมุกเบิกตากว้างเมื่อเห็นเลือดที่ซึมออกมาจากบริเวณสีข้างซ้ายของเขา มันไหลนองจนเปรอะพื้นถนนไปหมด

“เวรแล้วไง โดนแทงมาเหรอเนี่ย” หญิงสาวลุกลี้ลุกลน คลำหาสมาร์ตโฟนในกระเป๋าผ้าหวังจะโทรเรียกกู้ภัย แต่หน้าจอกลับดำสนิทเพราะแบตเตอรี่หมดไปตั้งแต่หัวค่ำ “โอ๊ย ทำไมต้องมาแบตหมดตอนหน้าสิ่วหน้าขวานด้วยวะ”

เธอหันมองซ้ายมองขวา ซอยทั้งซอยเงียบสงัดไม่มีใครเดินผ่านเลยสักคน จะทิ้งเขาไว้ตรงนี้ก็มีหวังได้นอนตายเป็นผีเฝ้าซอยแน่ๆ แต่ถ้าช่วยพาไปโรงพยาบาลก็ไกลเกินกว่าที่เธอจะแบกไหว

“คุณ ลุกไหวไหม บ้านฉันอยู่ถัดไปอีกไม่กี่ซอย ไปทำแผลห้ามเลือดก่อนแล้วกัน”

ม่านมุกตัดสินใจสอดแขนเข้าไปใต้รักแร้ของคนเจ็บ ออกแรงดึงให้เขาลุกขึ้นนั่ง น้ำหนักตัวของผู้ชายที่สูงกว่าเธอเป็นคืบทิ้งโถมลงมาหาจนเธอเซถอยหลังไปหลายก้าว หญิงสาวกัดฟันกรอด รวบรวมพละกำลังทั้งหมดที่มีพยุงร่างเขาให้ลุกขึ้นยืน

“กินเหล็กเข้าไปหรือไง หนักชะมัด” เธอบ่นกระปอดกระแปด ลำแขนอวบต้องรัดเอวสอบของเขาไว้แน่นเพื่อเป็นหลักยึด ท่อนแขนหนักอึ้งของคนเจ็บพาดลงบนบ่าของเธอพอดี

ทุกก้าวที่เดินเต็มไปด้วยความทุลักทุเล ม่านมุกต้องคอยดึงสติคนเจ็บไม่ให้หลับไปกลางทาง

“นี่คุณ อย่าเพิ่งทิ้งน้ำหนักลงมาสิ ขาฉันจะทรุดแล้วนะ” เธอหอบหายใจ เหงื่อเม็ดทึบผุดพรายเต็มใบหน้ากลมกลึง “ก้าวเท้าหน่อยคุณ อีกนิดเดียวจะถึงบ้านแล้ว”

คนที่แทบไม่ได้สติพยายามก้าวขาตามแรงลากจูงของเธออย่างทุลักทุเล จนกระทั่งมาถึงประตูรั้วหลังบ้าน ม่านมุกค่อยๆ ขยับตัวเปิดประตูไม้บานเก่าอย่างเบามือที่สุด เธอต้องระวังไม่ให้เกิดเสียงดัง เพราะถ้าญาติจอมขี้บ่นที่นอนอยู่ในบ้านใหญ่ตื่นมาเจอว่าเธอพาผู้ชายแปลกหน้าเข้าบ้าน มีหวังได้โดนด่าเปิงตั้งแต่ยังไม่ข้ามวันแน่

ม่านมุกพยุงคนเจ็บเข้ามาถึงในห้องพักที่เป็นเหมือนห้องเก็บของต่อเติมใหม่ เธอปล่อยร่างเขาลงบนฟูกนอนที่ปูไว้กับพื้นอย่างหมดแรง หญิงสาวทรุดตัวลงนั่งพิงปลายเตียง หอบหายใจแฮกจนหน้าอกกระเพื่อมไหว แขนขาสั่นระริกไปหมดจากการออกแรงเกินกำลัง

“หาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ เลยไอ้มุกเอ๊ย” เธอบ่นกับตัวเอง ก่อนจะฝืนสังขารลุกขึ้นไปหยิบกะละมังใส่น้ำสะอาด ผ้าขนหนู และกล่องปฐมพยาบาลมาวางไว้ข้างฟูก

ม่านมุกจัดการปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตที่เปื้อนเลือดของเขาออกอย่างระมัดระวัง แม้สภาพแสงในห้องจะมีเพียงหลอดไฟดวงเล็ก แต่เธอก็พอมองเห็นโครงหน้าคมคายและรอยฟกช้ำตามมุมปากของเขาได้ชัดเจน บาดแผลที่สีข้างดูเหมือนรอยมีดบาด โชคดีที่มันไม่ได้ลึกจนถึงขั้นสาหัส แต่เลือดก็ยังคงซึมออกมาเรื่อยๆ

“ทนแสบหน่อยนะคุณ ฉันไม่ใช่พยาบาล ถ้ามือหนักไปก็ถือว่าหายกันกับที่ฉันต้องแบกคุณมาแล้วกัน”

เธอพูดไปมือก็ทำความสะอาดแผลไป ใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดคราบเลือดตามร่างกายและใบหน้าของเขาอย่างตั้งใจ สลับกับใส่ยาและปิดแผลด้วยผ้าก๊อซจนเรียบร้อย ทุกขั้นตอนกินเวลาไปเป็นชั่วโมง กว่าทุกอย่างจะเสร็จสิ้น ม่านมุกก็แทบจะหมดสติไปอีกคน

หญิงสาวจัดการดึงผ้าห่มผืนบางของตัวเองมาคลุมให้คนเจ็บ ส่วนเธอลุกไปล้างมือและกลับมาทรุดตัวลงนอนบนพื้นกระเบื้องข้างฟูกนอน ใช้หมอนอิงใบเล็กมารองหัวไว้ ความเหนื่อยล้าสะสมทำให้เธอดึงสติไว้ไม่ไหว หลับลึกไปแทบจะทันทีที่หัวถึงหมอน

เสียงนกร้องจากต้นไม้หลังบ้านและเสียงรถยนต์ที่แล่นผ่านซอยในตอนเช้า ปลุกให้คนที่นอนขดอยู่บนพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบเริ่มรู้สึกตัว ม่านมุกขยับตัวบิดขี้เกียจ ความปวดเมื่อยแล่นริ้วไปตามแผ่นหลังและลำคอจนเธอต้องนิ่วหน้า หญิงสาวยันตัวลุกขึ้นนั่ง ใช้มือขยี้ตาเพื่อปรับโฟกัส

ความทรงจำเมื่อคืนไหลย้อนกลับมา เธอรีบหันไปมองบนฟูกนอนทันที

ผู้ชายคนนั้นไม่ได้นอนหลับตาไม่ได้สติเหมือนเมื่อคืนอีกแล้ว เขากำลังนั่งพิงผนังห้อง เสื้อเชิ้ตถูกปลดกระดุมออกเผยให้เห็นรอยแผลที่ถูกทำความสะอาดไว้เรียบร้อย สายตาคมกริบของเขากำลังจ้องมองมาที่เธออย่างไม่วางตา มันเป็นสายตาที่เยือกเย็นและแฝงไปด้วยความระแวดระวังจนคนถูกมองรู้สึกอึดอัด

บรรยากาศในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ เงียบงันไปชั่วขณะ ม่านมุกกะพริบตาปริบๆ สมองกำลังประมวลผลว่าจะพูดทักทายคนแปลกหน้าในห้องตัวเองอย่างไรดี แต่ยังไม่ทันที่เธอจะขยับปาก อีกฝ่ายก็เป็นคนทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน

“เธอเป็นใคร” อวิ๋นถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่า นัยน์ตาสีเข้มฉายแววดุดันเพื่อข่มขวัญคนตรงหน้า

ม่านมุกชะงักไปเล็กน้อยกับน้ำเสียงเอาเรื่องนั้น เธอใช้มือปัดฝุ่นที่กางเกงลวกๆ ก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ประจันหน้ากับคนที่กำลังทำหน้าตึงใส่

“คนที่เก็บคุณกลับมาค่ะ” เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบไม่แพ้กัน “และถ้าคุณยังมีแรงทำหน้าดุใส่ฉันตั้งแต่เพิ่งตื่นแบบนี้ แปลว่าคงไม่ตายง่ายๆ แล้วล่ะคุณ”