I HATE YOU!

"Diego-" hindi ko natapos ang aking sasabihin sana dahil mas nagimbal ako nang makita ko ang ginagawa nila na tanging ginagawa lamang ng mag-asawa.

"oh, shit!" malutong na mura nito nang makita akong nakatayo sa may pinto. Nakita ko pa kung papaano nitong itinulak ang babae kaya nahulog ito sa kama.

"What the hell!-" anas ng babae na. Lumingon ito sa aking gawi at nanlilisik ang mga mata nitong nakatingin sa akin.

Ipinaglipat ko ang aking mga mata sa kanilang dalawa. Ngayon nagmamadaling isinuot ni Diego ang kanyang salawal at humarap sa akin.

"It's not what you think, okay?" anas nito sa nagsusumamong tinig. Nakatingin lamang ako dito ng walang ekspresyon. Malinaw na sa akin na malabong mahalin ako nito dahil sa sobrnag napakabata ko pa. Ang sabi ko naman hintayin niya ako. Ngunit kung sasaya siya sa piling ni Annabelle ay pakakawalan ko na siya sa puso ko. Kahit pa masakit at mahirap para sa akin. This is my first heart break and probably my last. Parang ayaw ko na tuloy mag ka bf dahil masakit pala ang masaktan.

"I hate you, Diego! I hate you!" malakas na hiyaw ko dito at nagtatakbo na palabas ng opisina nito. Narinig ko pang tinawG nito ang aking pangalan ngunit hindi ko na ito nilingon pa. Wala ng dahilan pa para magpaalam sa kanya. Sapat na ang nakita kong kahit kailan ay hindi magiging kami.

Ipagpapatuloy ko na lamang ang aking pag-aaral. Susundin ko na lamang ang payo sa akin ng aking kuya Rex na sa U.K na magtatapos ng medisina.

Alam kong ginagawa lahat ng ito ng aking kuya para sa kapakanan ko. Alam kong napapagod na din ito dahil sa dami ng problemang inaayos nito. Idagdag pa ang pagkamatay ng aming mga magulang. Na ayon sa imbestigasyon ng mga pulis ay posibleng sinadya ang pagkakamatay nila.

Alam kong hindi titigil si kuya Rex mahanap lamang ang mga taong sangkot sa pagkawala nila mom and dad. If I could have all the strength and connections, I would be the one to find who the culprit is. Pasasaan ba't malalaman din ang katotohanan.

"Kuya, I want to fly to the U.K now, please" I told kuya over the phone. Ipinahanda ko na rin kay nana ang mga kakailangan namin sa ibang bansa. Mabuti na lamang at may passport na ako dahil madalas naman kaming lumabas ng bansa upang magbakasyon.

"okay, I'll let the pilots know that you're flying today. I'm sorry, I won't be there with you. But, I promise, it will be over soon" anas ng aking kapatid. Ramdam ko ang pag-aalala nito base sa tinig niya. Ang hindi ko lang maintindihan ay bakit palagi itong nag-aalala sa aking kaligtasan gayong wala naman kaming kaaway.

Hindi naman nagtagal ang aming pag-uusap. Hindi na ako dumiretso pa sa aming bahay. Inihatid na lamang ako ni manong sa mismong private plane na gagamitin namin ni nana.

Mabilis talagang kumilos ang mga tauhan ni kuya kaya nakarating kaagad si nana dito sa mismong plane.

Hindi naman nagtagal ay tuluyan na itong lumipad patungong ibang bansa.

Kakalimutan ko na ang mga bagay na nangyari sa bansang ito. Doon magkakaroon ako ng mga kaibigan, ng mga bagong kaklase, at bagong kapaligiran. I wonder what it feels like living in the UK. I hope people are kind and pleasant to talk to.

Malungkot kong tiningnan ang parang langgang na view ng Pilipinas mula sa himpapawid. Ibabaon ko na sa limot ang pag-ibig ko sayo Diego. Sana hindi na tayo magkita pang muli. Pero nagpapasalamat ako dahil sa maiksing panahong nasilayan kita ay naging masaya naman ako.

Doon ko naramdaman ang tinatawang nilang puppy love. Puppy love nga lang siguro ito. Labis lamang akong humanga sa kanya. Siguro dahil mas nahanap ko sa kanya ang brother figure or baka nga mahal ko talaga siya. Ano nga bang alam ko sa pag ibig gayong I'm only 14.

I immediately closed the window cover and put on my headphones. Napagdesisyunan kong makinig na lamang ng soft music. Dahil mahaba haba pa ang biyahe namin.

Nakatulog na rin si Nana sa aking tabi. I smiled at her sleep. Napaka swerte ko pa rin pala dahil kahit wala na sila mom and dad ay may nagmamahal pa rin sa akin.

Aaminin ko hindi ganun kadali ang lahat. I am still in the process of moving forward. Hindi siya madali. Sobrang hirap. Gabi gabi ko pa rin silang naaalala at gabi gabi pa rin akong nalulungkot.

Mabuti na lamang at hindi ako iniiwan ni nana sa aking tabi. She's always by my side to make me feel that I am not alone.

The incident has been etched in me. Pero alam kong mkakaya ko din itong malagpasan. At 14, I have already matured at mas nilalawakan ko ang aking pang unawa sa mga bagay-bagay.

Sa totoo lang, I never had the chance to have friends in the Philippines. Dahil ang tingin sa akin ng mga tao, nakatataas because of my surname. Hindi nila alam, I am also like them. I am longing for a friend which I hope I get to find.

These past few days and months, I feel like all my energy has been drained dahil na rin siguro sa mga sunod sunod na mabibigat na kaganapan sa aming buhay.

Of course mamimiss ko pa ring ang Pilipinas. Mamimiss ko pa rin ang aming mga kasambahay, they are my family.

Malungkot nga sila noong ipinagpaalam ako na ako ni nana sa kanila na doon na kami sa UK maninirahan. I hope by the time it comes na babalik kami ng pinas, they're still there.

Sa ngayon, I need to pursue my dreams. I want to be the best consultant and surgeon in the country. This is for you folks. I'll be away for a very long time.

I took a deep breath and gently lied down. I want to sleep. Mahaba pa ang biyahe. Besides we own this plane so I am sure we will arrive there safely.

I closed my eyes and fell asleep.