STILL YOU (SPG)

"Diego Monetenegro!" pagtawag ko sa pangalan nito at nagtagumpay naman ako dahil bigla itong lumingon sa gawi ko. Napaka gwapo talaga nito kahit kailan.

Lumuwang ang pagakakangiti ko nang makita kong nakatingin siya sa gawi ko. His build speaks power. His masculinity is drooling. Para akong nakakita ng isang anghel na ibinaba sa lupa.

"Hintayin mo ako! Pakakasalan pa kita!" hiyaw ko dito. Bahagyang napangunot ang noo nito at kalauna'y napailing na tinungo ang kanyang sasakyan.

Diego Montenegro is the man of my dreams. Siya ang isa sa mga matagumpay na businessman sa larangan ng automotive and hotels. Ang mga pamilya namin ay matatalik na magkakaibigan.

Ako si Katrina De Guzman. Bunsong anak nina Sylvia at Mateo De Guzman. May kapatid ako, siya si kuya Rex. I am only 14 years old pero nagkakagusto na ako sa taong mas matanda sa akin ng labing dalawang taon si Diego ganun din si Kuya Rex. They are friends and both ventured into the business world.

Iisa lang naman ang pangarap ko eh. Ang maging isang tanyag na doctor. I don't want to be in business, my parents and brother are already in it. I don't want to indulge myself in their stressful lives. I don't see myself managing one.

"naku ikaw na bata ka! malalagot ako sa mommy mo niyan e. Nakakahiya kay Mr. Montenegro baka mamaya kung anong isipin nun, hay kang bata ka" sermon sa akin ni nana Marie. Nandito kami ngayon sa labas ng mall. Katatapos lamang naming mamili ng mga gagamitin ko sa school bukas.

Tapos na kasi ang summer vacation at lahat ng mga estudyante ngayon ay naghahanda na para sa first day of school bukas. I am now in third year high school.

"Nana Marie, walang masama sa sinabi ko okay? Tsaka huwag mo ng sabihin kay mommy and daddy yung sinabi ko kay Diego, please? kukurutin ako non sa singit e" maktol ko dito. At nag beautiful eyes pa nga ako.

"Hay ano pa nga ba" anas nito na may kasama pang buntong hinga. Para namang napaka big deal nung sinabi ko kay Mr. Montenegro. Napaka bata ko pa para sa kanya. Pero sana siya talaga ang mapangasawa ko in the future.

If only he knew how much I am in love with him. Nag umpisa ang lahat ng ito nang tulungan niya ako sa aking homework. I had a geometry class before and I couldn't draw 3D shapes well. Kuya Rex asked for Diego's help, if he could draw some of the shapes that were needed for my geometry homework.

He was only wearing gym pants and a sleeveless shirt. It all started a few months ago, when he looked at me in the eye. His eyes were beautiful, seductive, and mesmerizing. I was sitting beside him while pointing where he'll be drawing. I could smell how fresh he smells, his breath smells good too, just like mint.

While he was doing my homework. I secretely studied his face. His lips looked kissable and soft. I wondered how they feel and how they taste. Bumilis iyong tibok ng puso ko ng ibinaling niya ang kanyang ulo sa akin, kung saan muntik na kaming maghalikan. Dahil sobrang lapit na pala ng mukha ko sa kanya habang busy siyang nagda-drawing. Napasinghap ako ng bugahan niya ang mukha ko ng hininga niyang mabango.

My lips parted, my glasses were foggy. Nag-iwas ako ng tingin sa sobrang hiya and ran away. I heard him chuckle pero iba ang naramdaman ko. Mabilis na tumibok ang puso ko na para bang may mga kabayong nagtatakbuhan doon.

Every time na pupunta siya sa aming tahanan ay wala akong sinasayang na oras upang mas maging maganda para sa kanyang paningin.

"Did you buy all your school supplies for tomorrow?" mom asked. Kasalukuyan kaming kumakain ngayon ng dinner.

"Yes, mom." I responded in between my food.

"How about you, Rex? How's the expansion of the Business school you are renovating in Cebu?" my dad asked. Nag uumpisa na naman silang mag usap usap tungkol sa business. Binilisan ko na lamang ang pagkain ko dahil nakakatiyak akong ako na naman ang magiging sentro ng usapan nila. Dahil ilang beses na nila akong pinipilit na mag pursue ng business course. Kaso hindi ko ito passion.

I am more into helping and saving lives. Well owning a business can help people get jobs but iba pa rin iyong ako mismo ang tutulong sa mga taong nahihirapan, in terms of medical needs. Hindi kaya ng puso ko na nakikitang maraming tao ang hindi kayang ipagamot ang kanilang mga sarili.

"Ahm, mom, dad, kuya, I'm finished. I need to go to my bedroom to prepare for my first class tomorrow." paalam ko sa kanila. Tinanguan naman ako ng aking mga magulang dahil nagiging seryoso na ang kanilang usapan.

"iha, before I forget, after your class tomorrow, Edward will fetch you. We will attend a party. Remember, Diego? Your brother's friend?" mahabang litanya ni mommy sa akin.

akmang aalis na sana ako sa dining room ng banggitin ni mommy sakin ang pangalan ng mahal ko. Mabilis akong lumingon dito.

"Did you say, Diego Montenegro?" I happily asked. My mom raised a brow dahil hindi niya inaasahan na magiging ganito ang reaksyon ko.

"Mom, masyado niyo namang pinapakilig ang bunso natin" sabat ng aking kuya. Ang malapad kong pagkakangiti ay napalitan ng disappointment, paano nitong nalaman na may gusto ako sa kaibigan nito. My face suddenly turned red. Napatingin ako kina mom and dad na nangungusap ang mga mata baka kasi pagalitan ako ng mga ito. Ngunit mas nagulat ako sa naging reaksyon nila.

They are both smiling.

"ang unica iha ko ay pumapag ibig na." anas ng ina ko habang tumatawa. Ang daddy ko naman ay nakangiti lamang while my brother is smirking.

How did he know?

"mom, stoooopp" pigil ko dito dahil inaasar na nila ako.

"kuya, how did you know?" I asked out of curiosity.

"Sino ba ang hindi makakahalata sa nga pinag gagawa mo. Sa tuwing darating dito si Diego ay papalit palit ka ng dress at ayos ka ng ayos ng buhok mo kulang na lang maging manika ka sa harap niya"

tsss.

"okay fine. don't tell anyone, please mom?" paki-usap ko dito.

"of course, but Diego is older than you. Parang kuya mo na siya eh."

"pabayaan mo yang anak mo, crush lang naman e. Maglalaho din yan when she grows older" my dad said.

But, I beg to disagree. My feelings for him will not vanish.