2

MIRABELLA

“Ayos ka lang ba?” tanong sa akin ni Clara.

Si Clara ang kaibigan, personal assistant ko at pinakapinagkakatiwalaan ko sa lahat.

“Hindi ako okay. Gulat na gulat ako sa nalaman ko. Napakatanga ako dahil hindi ko nalaman agad na may relasyon pala silang dalawa ni Sheena. Ang takot inakala kong kapatid ang turing sa akin. Pero ahas pala! Balak pa lang agawin sa akin ng ahas kong bestfriend ang asawa ko!”

“Talagang nakakaloka nga iyan. Isipin mo, palagi kang nagkukuwento sa kanya ng ganap sa inyo ng asawa mo pero hindi mo alam, inis na inis na pala siya sa iyo. Naiinis siya kapag masayang moments ng asawa mo ang kinukuwento mo. At natutuwa naman siya kapag magkaaway kayo ng asawa mo. Gaano na ba sila katagal?”

“Sa nabasa ko kanina na chat nila, matagal na silang may relasyon. Tatlong taon kaming nagsama ni Jonas bago kami ikasal. At naging sila pagkatapos ng kasal namin. Ibig sabihin, habang hindi pa kami mag-asawang dalawa ni Jonas, naglalandian na sila.”

Mariin kong kinuyom ang kamao ko. Para akong sasabog sa galit sa mga oras na ito. Sobrang galit na galit ako. At hindi ako papayag na hindi makaganti kay Jonas. Sisiguraduhin kong magdudusa rin siya!

“Alam mo kung ako sa iyo, huwag mo siyang komprontahin. Kasi wala rin namang mangyayari. Kasi kapag ginawa mo iyon, parang ikaw na rin ang gumawa ng paraan para hindi na maging patago ang relasyon nila.”

Napatingin ako kay Clara.

“Ano ang ibig mong sabihin?”

“Ang gawin mo, gumanti ka ng pailalim. Unahin mo sa mga negosyo niyo. Gumawa ka ng kontrata at papirmahin mo siya. Sabihin mo na gusto mong sa iyo na lang itong isang bagay na pagmamay-ari niya. Halimbawa, gusto mo sa kanya na pang itong condominium sa Makati. O iyong branch restaurant niya sa Manila. Mga ganoon. Unti-unti mong kunin ang mga pagmamay-ari niya ng hindi niya nalalaman. Tapos… makipagkita ka rin sa iba. Makipag-s3x ka rin sa iba! Hindi puwedeng siya lang ang maging happy.”

Napalunok ako ng laway bago tumingin sa kamay ko. Napatitig ako sa singsing na nasa kamay ko. Tama si Clara. Dapat hindi ako gumawa ng eksena. Dahil nangyari naman na. May kabit na ang asawa ko. Kaya ang dapat kong gawin ay gumanti sa paraang alam ko.

“Hindi na uso ang iyak-iyak. Hindi na uso ang api-aping legal na asawa. Kaya tumatapang ang mga kabit, kasi may mga legal na asawang nagpapatalo sa kabit. At dapat, hindi ka kabilang sa mga ganoong asawa. Dapat matapang ka, Mirabella. Hindi ka dapat umiiyak lang siyan. Alam kong mahirap at hindi naman talaga madali dahil minahal mo siya ng totoo. At asawa mo siya. Pero sa tingin mo ba, may magbabago pa kung iiyak ka lang diyan? Ikaw lang din ang talo. Ikaw lang din ang kawawa.”

“Tama ka. Hindi pwedeng hahayaan ko na lang siya na maging masaya kasama ang babae niya.”

“That's right! Kaya dapat Huwag kang magpapatalo dahil ikaw ang legal na asawa. At dapat bago mo siya pakawalan ay talaga namang may nagawa ka ng makakasira ng buhay niya. Walang masama kung gagawin mo iyon dahil hindi ka naman masamang tao. Sadyang nasaktan ka lang at may nagawa kang mga bagay…. na dapat hindi mo sana magagawa kung naging mabuting asawa lang siya sa iyo.”

Napangiti ako ng malawak at kahit papaano…nabawasan ang sakit na nararamdaman ko. Sa tingin ko si kilalarang talaga ang naging mabuting kaibigan para sa akin. Na kahit nagtatrabaho siya para sa akin…hindi niya ako basta lang itinuring na kanyang amo. Parang ang kami pa ang mag bestfriend dalawa. Dahil may mga pagkakataong sa kanya ko unang sinasabi ang sikreto ko. Bago ko sabihin sa ahas kong bestfriend na si Sheena.

PAGOD NA PAGOD akong umuwi sa mansyon. Naabutan kong nagbabasa ng kung ano sa kanyang cellphone ang byenan kong si Adam. Sa edad na kuwarenta'y otso, parang nasa edad 30s lamang ang biyenan kong ito. Napakagwapo niya na akala mo Isang artista sa ibang bansa. Malaki rin ang kanyang pangangatawan dahil madalas siyang tumatambay sa gym kapag wala siyang ginagawa. Kaya naman hindi na ako magtataka kung maraming babae ang nahuhulog sa kanya. Kahit mga teenager at talaga namang napapatingin sa kanya kapag gumagala kami. Kasama namin siya dito sa mansyong nakatira dahil wala na rin naman siyang asawa.

At simula ng mamatay ang asawa niya ay hindi na siya nag-asawa pang muli. Sa tingin ko ay nakikipaglandian na lamang siya o ‘di kaya nagpaparao sa mga babaeng matipuhan niya.

“Mirabella, ayos ka lang ba? Bakit ganyan ang itsura mo at parang umiyak ka ng matagal?” mahinahon niyang sabi sa akin bago siya tumayo at lumapit.

“Ayos lang po ako, daddy. Huwag niyo na po akong intindihin.”

Akma ko na sana siyang lalagpasan ng hawakan niya ang pulsuhan ko. At sa mga sandaling iyon hindi ko alam kung bakit tila may kuryente umakyat sa katawan ko mula sa pagkakahawak niya. Nanlaki ng bahagya ang mga mata ko at pagkatapos ay napatingin sa kanya. Nagtama ang mga mata namin at hindi ko alam kung bakit pakiramdam ko, tumatagos sa loob ko ang titig niya.

“Alam kong may problema ka at pwede mo akong sabihan. Tungkol saan ba itong problema mo?”

Hindi agad ako makapagsalita dahil tila ba nahipotismo ako pang-akit ng titig. Hanggang sa makalipas ang Ilang segundo ay napailing na lamang ako at napahawak sa ulo ko bago tumikhim.

“Si Jo-Jonas…nahuli kong may ka-kabit. At ang babaeng iyon ay mismong bestfriend ko pa,” nauutal kong sabi bago yumuko.

Binalot ng katahimikan ng paligid naming dalawa. Sa mga oras na iyon na parang gusto kong umiyak. Pero naalala ko ang sinabi ni Clara. Kaya naman parang umatras ang luha ko. At bago ko pa iangat ang tingin ko, nadulat na lamang ako ng yakapin ako ng biyenan kong si Adam. At sa paraan ng pagkakayakap niya sa akin… Hindi ko alam kung bakit nakaramdam ako ng kakaibang init. Na tila ba tumaas ang mga balahibo ko sa katawan.

“Hindi ka dapat umiiyak, Mirabella sa isang lalaking manloloko. Huwag kang mag-alala, nandito naman ako para sa iyo…”

Nanlaki ang mga mata ko at pagkatapos kumalas siya ng yakap sa akin. Nakangiti siyang nakatingin sa akin habang ako naman ay iniisip kung bakit iyon ang sinabi niya.

At dahil sa sinabi niyang iyon…may naisip akong paraan kung paano makakaganti sa asawa kong manloloko.