002

Serena Vale

•

Alas-kuwatro ng hapon nakatakdang magsimula ang rehearsal dinner namin. Alas-onse y medya pa lang ng umaga noon. Maaga nang umalis si Douglas kaninang umaga, sinabing may ilang aasikasuhin pa siya bago ang hapunan nang gabing iyon, kaya naiwan akong mag-isa sa bahay kasama ang ilang name card na kailangan pang kumpirmahin at ang mga sariwang bulaklak na nakakalat sa buong bahay.

Naayos na ang lahat kagabi, pero pagmulat ko kaninang umaga, bigla kong naisip na gusto kong pumili ng ibang mga bulaklak, kaya ginawa ko. Pagkatapos, inayos kong muli ang mga name card batay sa mga bulaklak na ilalagay sa bawat mesa.

Kailangang maging perpekto ang lahat.

Nakaupo si Tessa sa sofa ko nang nakatiklop ang mga binti, habang ang maitim niyang kulot na buhok ay nakatali sa isang magulong bun at may ilang hiblang nakalugay sa gilid ng kanyang mukha. Bukas ang laptop niya habang mabilis na tumatakbo ang mga daliri niya sa keyboard. Ilang araw na siyang may writer’s block. Bigla siyang nagkaroon ng inspirasyon kaninang umaga, pero nangako rin siyang darating nang maaga, kaya isinama na lang niya ang laptop niya.

Isa siyang manunulat na may limang best-selling na nobela, pero heto siya ngayon, tinutulungan akong pumili ng seating arrangement na may katuturan.

Kung tutuusin, halos hindi nga siya tumutulong. Paminsan-minsan lang siyang sumasabat habang pinag-uusapan namin ni Noelle ang mga detalye.

“Walang dapat maupo sa tabi ng Tita Ruth mo,” sabi niya nang hindi man lang inaalis ang tingin sa laptop. “Pupunahin niya ang pagkain, ang alak, at malamang pati ang damit mo kapag nakita niya.”

Napatawa ako. “Sobra ka naman.”

“Tinawag niyang simple ang engagement ring mo. Mabait pa nga ako niyan.”

Napatingala si Noelle nang marinig ang usapan tungkol sa engagement ring ko. Nakaupo siya sa sahig habang inaayos ang mga bulaklak. “Talaga? Tinawag niyang simple ang napakalaking diamond ring?”

“Kasalanan ni Rena kung bakit niya inimbitahan si Aunt Ruth sa bachelorette party niya,” sagot ni Tessa habang tuloy pa rin sa pagta-type. Hindi ko alam kung paano niya nagagawang magsulat at makipagtsismisan nang sabay.

Pitong taon lang ang tanda sa akin ni Aunt Ruth. Makatuwiran lang na imbitahan ko siya dahil inimbitahan ko rin ang mga nakatatanda kong pinsan, na ang ilan ay kaedad lang niya.

“May dahilan kung bakit hanggang ngayon hindi pa rin siya kasal,” pang-aasar ni Noelle na para bang siya mismo ay may asawa.

Si Noelle ay isang luxury real estate consultant, na ibig sabihin ay palagi siyang nakikisalamuha sa mga mayayaman. Dahil doon, madalas siyang imbitahan sa mga gala at iba pang sosyal na pagtitipon. Sanay na siya sa mga mayayamang walang kaluluwa, lalo na sa mga ipinanganak na sa lumang yaman.

Ang tanging mayaman na nakasanayan ko ay si Douglas.

Sinilip ko ang cellphone ko. Alas-sais pa lang ng umaga ay umalis na siya, pero hanggang ngayon ay wala pa rin siyang mensahe.

“Late na siya,” mahinaang sabi ni Noelle, na para bang nabasa niya ang iniisip ko.

“May mga aasikasuhin daw siya,” mabilis kong sagot. Marahil ay masyado ngang mabilis.

“Mga aasikasuhin? Sa araw mismo ng rehearsal dinner? Darating na ang makeup artist mo sa loob ng isang oras.”

“Wala namang kinalaman iyon sa kanya.” Napansin kong nagiging depensibo na ang tono ko. “At saka, hindi ba mas maganda kung sorpresa na lang ang makeup look?”

Hindi sila nakipagtalo, pero sapat na ang katahimikan nila.

Sana nandito si Lila. Sigurado akong sasabihin niyang walang masama kung nasa labas si Douglas basta wala siyang mapapalampas na mahalagang bagay.

Sa sumunod na isang oras, naging abala kaming lahat. Nagpatuloy si Tessa sa pagsusulat habang kami naman ni Noelle ay muling sinuri ang lahat ng detalye, paulit-ulit na tinitiyak ang iskedyul. Tahimik at maayos ang lahat.

Hanggang sa biglang nag-vibrate ang cellphone ko.

May text mula sa isang hindi kilalang numero. May kalakip itong attachment. Inisip kong baka nakalimutan ko lang i-save ang numero ng isa sa mga vendor, kaya binuksan ko ang mensahe.

Nanlamig ang mga daliri ko at sa isang iglap, pakiramdam ko ay tumigil ang pagdaloy ng dugo sa mga ugat ko.

Si Douglas iyon, nasa loob ng isang café habang hawak ang kamay ng ibang babae. Kilala ko ang lahat ng kapatid niya. Kilala ko rin ang karamihan sa mga pinsan niyang malalapit sa kanya. Kilala ko ang mga babaeng kaibigan niya. Nakilala ko na silang lahat. Kilala ko rin ang mga ex niya. Inistalk ko pa nga sila dalawang taon na ang nakalipas. Pero ang babaeng nasa litrato ay hindi isa sa kanila.

Napakurap ako, hindi maiproseso ng isip ko ang nakikita ko. “Ano’ng…”

Ngayon lang inalis ni Tessa ang tingin niya sa laptop. “Anong nangyari?”

Naisip kong huwag na lang ipakita ang litrato dahil baka magmukhang totoo ang lahat kapag ginawa ko iyon, pero bago pa makahabol ang isip ko, nakaharap na sa kanila ang cellphone ko.

Lumapit si Noelle at mariing tinitigan ang larawan. “Saan ito kuha?”

“Hindi ko alam.” Halos pabulong na ang boses ko. “Pero ipinadala ito ng isang unknown number. Peke lang ito, hindi ba? May gustong guluhin ako. May gustong sirain ang relasyon namin.”

Nag-atubili si Tessa. “Posible… pero kamukhang-kamukha ni Douglas iyan, Rena.”

Napilitan akong tumawa. “May nananadya lang sa akin. Baka lumang litrato pa iyan bago pa kami magkakilala. Gusto lang nilang gumawa ng gulo.”

Naging tapat si Douglas sa buong panahon ng relasyon namin. Hindi siya kailanman sumigaw sa akin kahit nag-aaway kami. Palagi niyang sinisigurong masaya ako at hindi siya natutulog nang galit. Hindi ako kayang lokohin ni Douglas. Siya ang perpektong nobyo. Siya ang mahal ng buhay ko. Siya ang lalaking pakakasalan ko sa loob ng wala pang apatnapu’t walong oras.

Nagkatinginan sina Noelle at Tessa pero wala nang nagsalita.

Nanginginig ang mga kamay ko habang pilit kong itinutuloy ang ginagawa ko. Kailangan kong tapusin ang pag-aayos ng mga bulaklak. Darating na si Lila maya-maya para kunin ang mga ito at dalhin sa venue.

Maya-maya pa, muli na namang nag-vibrate ang cellphone ko.

Napatigil ako.

Tahimik akong tinitigan nina Tessa at Noelle habang dahan-dahan kong pinulot ang cellphone. Nakahinga ako nang maluwag nang makitang si Lila lang pala iyon. Nagtatanong siya kung may kailangan pa ba siyang bilhin bago pumunta sa bahay.

Panandalian lang ang ginhawang naramdaman ko. Habang nire-replyan ko siya na wala na siyang kailangang dalhin, may isa na namang text mula sa unknown number.

Sa pagkakataong ito, video iyon.

Dapat ay binura ko na agad iyon. Dapat ay itinapon ko na lang ang cellphone ko sa kabilang dulo ng silid o kung ano man. Pero nanaig ang pag-usisa ko at binuksan ko ang video.

Pinindot ko ang play at tila tumigil ang mundo.

Si Douglas iyon. Hindi na siya nasa café habang hawak ang kamay ng isang babae. Hubad siya, gumagalaw sa ibabaw ng isa ring hubad na babae. Malabo ang mukha nito, pero alam na alam kong hindi ako iyon.

Kumulo ang sikmura ko sa nakita ko at pakiramdam ko ay anumang oras ay isusuka ko ang lahat ng kinain ko. Hindi ako makapaniwala!

Madali ko sanang iisipin na lumang video iyon mula sa nakaraan niya, pero ang tattoo sa may balakang niya ang nagpatunay ng katotohanan. Ipinagawa niya iyon noong unang anibersaryo namin. Tattoo iyon ng mga inisyal ko, pero heto siya ngayon, umiuungol habang binabanggit ang pangalan ng ibang babae, at hindi iyon ang pangalan ko.

Sa sobrang panginginig ng mga kamay ko, hindi ko na namalayang nahulog ang cellphone ko sa sahig.

Habang pinupulot iyon ni Noelle, tumayo ako mula sa sahig at nagmamadaling tumakbo papunta sa kusina, kung saan isinuka ko ang lahat ng kinain ko sa nakalipas na dalawampu’t apat na oras.