003

Serena Vale

•

Matagal nang natapos ang video, pero paulit-ulit pa ring umaalingawngaw sa isip ko ang nakakakilabot na mga tunog ng pagiging malapit nila ng babaeng iyon.

Pagbalik namin sa sala, walang ni isa sa amin ang nagsalita. Tinititigan ako ng mga kaibigan ko na para bang isa akong bombang anumang oras ay sasabog, samantalang ang tanging ginagawa ko lang ay pilit inuunawa ang lahat ng nangyari. Hindi man lang ako makaiyak. Napakarami kong nararamdaman nang sabay-sabay kaya pilit kong sinusubukang kontrolin ang emosyon ko.

Kung iisipin nang lohikal, imposibleng lokohin ako ni Douglas. Palagi niya akong tinatawag na pinakamagandang babae sa mundo. Sinasabi niyang ako ang pinakamagandang partner na nagkaroon siya. Madalas pa niyang sabihin na sana noon pa niya ako nakilala.

Pero napakalinaw ng video. Kitang-kitang kuha iyon sa anggulong sigurado akong hindi niya alam na may nagre-record sa kanya. Nais kong i-text ang taong nagpadala ng video, pero ayokong lalo pang durugin ang puso ko. Kailangan kong harapin si Douglas. At kailangan kong gawin iyon sa lalong madaling panahon.

Kasasagot ko pa lang sana ng tawag sa kanya nang bumukas ang p***o at pumasok mismo ang lalaking gusto kong makausap.

Nakasabit pa rin sa labi niya ang pamilyar niyang tamad na ngiti nang makita niya ang kalat sa bahay. “Nagpalit ka na naman ng mga bulaklak sa huling minuto, ano?”

Sandali ko lang siyang tinitigan, iniisip kung paano nagawang gawin ng lalaking pinakamamahal ko ang ganoon kalupit na bagay sa akin.

Lumipat ang tingin niya mula sa akin papunta kina Noelle at Tessa. Kumunot ang noo niya nang mapansing wala ni isa sa amin ang nagsasalita. “May problema ba sa mga paghahanda?”

Napatingin ako kina Noelle at Tessa. Pareho silang tumango sa akin bago tahimik na nag-impake ng mga gamit at lumabas ng bahay. Sinundan sila ng tingin ni Douglas hanggang sa makalabas sila ng p***o. “Babe, ayos ka lang ba?” Mabilis siyang lumapit at sinubukang hawakan ang mga braso ko.

Umatras ako. “Niloko mo ba ako, Douglas?” Wala na akong oras para magpaligoy-ligoy. Bukas na ang kasal namin. Kailangan kong malaman kung matutuloy pa ba iyon o hindi.

Kitang-kita ang pagkabigla sa mukha niya nang marinig ang tanong ko, pero maya-maya ay tumawa siya na para bang ilang milyong beses na niyang naensayo ang reaksyong iyon. “Ano bang sinasabi mo, baby? Bakit naman kita lolokohin?” Napakatapat ng mukha niya kaya sandali akong napaisip kung totoo nga ba ang video. “Ikaw ang mahal ng buhay ko.”

Pumikit ako sandali. Napakahirap gawin nito dahil hindi kailanman binigyan ni Douglas ng dahilan para pagdudahan ko siya. Pero kailangan kong malaman ang katotohanan. Pinulot ko ang cellphone ko, pinatugtog ang video, at iniabot iyon sa kanya. “Hindi ba ikaw ito, Douglas?”

Kumuyom ang panga niya. “Sino ang nagpadala nito sa’yo?”

“Ikaw ba iyan o hindi!?” sigaw ko.

Napakalinaw ng mukha niya at imposibleng mapagkamalan ang boses niya. Hindi niya iyon maitatanggi. “Ako nga pero—”

“Pero ano?” putol ko. “Halatang bago lang ang video na ito. Nandiyan ang tattoo mo. Pati hairstyle mo, iyon pa rin ang gupit na sinimulan mo nitong taon. Ano ba’ng problema mo, Douglas?”

“Tingnan mo, Rena…” Sinubukan na naman niya akong hawakan. Hindi ko siya hinayaang makalapit. Sino ang nakakaalam kung ilang babae na ang nahawakan ng marumi niyang mga kamay? “Bukas na ang kasal natin. Huwag na nating gawin ito ngayon, puwede ba?”

Napakurap ako. “Ano?”

Lumapit pa siya. “Ilang buwan mong pinagplanuhan ang lahat. May mga taong bumiyahe pa mula sa iba’t ibang lungsod para lang sa kasal natin. Kapag nalaman ito ng iba, pareho tayong mapapahiya. Aayusin natin ito nang pribado. Sa ngayon, ituloy na lang natin ang kasal.”

Napatanga ako sa kapal ng mukha niya. May kung anong tuluyang nabasag sa loob ko sa sandaling iyon. Kung hindi ko siya nahuli, magsisinungaling ba siya sa akin habambuhay? May pakialam pa ba siya sa akin? Balak pa rin ba niyang ipagpatuloy ang panloloko kahit kasal na kami?

“Ituloy?” hindi makapaniwalang ulit ko. “Niloko mo ako, Douglas!”

“Isang pagkakamali lang iyon, Serena! Wala iyong ibig sabihin.”

Nakatitig lang ako sa kanya, hindi ko na makilala ang lalaking nasa harapan ko. Gusto niyang balewalain ko ang pagtataksil niya na para bang wala lang iyon. Hindi man lang siya humihingi ng tawad. Ang gusto lang niya ay mailigtas ang pangalan niya. Paano ko ba hindi nakita ang mga senyales?

“Serena, pakiusap. Mahal mo ako. Maaayos pa natin ito. Bukas, bibigkasin natin ang mga panata natin. Magpanggap na lang tayong walang nangyari. Hindi naman kailangang malaman ng iba.”

Magpanggap na parang walang nangyari.

Huminga ako nang malalim habang tuluyan nang tumulo ang mga luha ko. “Umalis ka na, Douglas.”

“Serena—”

“Sabi ko, umalis ka na!”

Nakabibinging katahimikan ang sumunod. Nang mapagtanto niyang wala na siyang maipipilit sa pagkakataong iyon, napabuntong-hininga siya at tumalikod, saka umalis sa parehong pintuang pinasukan niya.

Pagkaalis na pagkaalis niya, bumagsak ako sa sahig at tuluyan nang humagulgol. Agad na pumasok sina Tessa at Noelle. Hindi pala talaga sila umalis.

Lumuhod si Tessa sa tabi ko, banayad ang boses niya. “Tama ang ginawa mo.”

Ipinatong ni Noelle ang kamay niya sa balikat ko. “Hindi ka magpapakasal sa lalaking nanloloko at umaasang papalakpakan pa siya dahil doon.”

Sinubukan kong tumango pero hindi tumitigil ang pagpatak ng mga luha ko. Hindi nila lubos na maiintindihan. Akala ko natagpuan ko na ang mahal ng buhay ko. Napakarami ko nang pinangarap para sa amin, para sa kinabukasan namin. Akala ko magsasama kami habambuhay, pero lumalabas na hindi ko pala talaga kilala ang lalaking pakakasalan ko.

Ang lahat ng pinaniwalaan ko ay unti-unting gumuho sa harapan ko. Paano ba ako makakabangon mula rito?

Nang dumating sa wakas si Lila, nagulat siya nang makitang nakaupo kaming lahat sa sahig. Ipinaliwanag ni Noelle ang nangyari at muntik na siyang lumabas para hanapin si Douglas kung hindi lang siya pinigilan ni Noelle.

“Hayop na iyon,” galit niyang sabi. “Kung gusto pala niyang k******n ang lahat ng babaeng makita niya, sana nanatili na lang siyang single.”

Lalo akong napaiyak sa mga sinabi niya. Dapat si Douglas ay para lang sa akin, hindi para sa lahat ng babae. At para bang hindi pa sapat ang sakit na nararamdaman ko, may isa na namang pumasok na mensahe.

Sa malabong paningin ko, binasa ko iyon.

Mula na naman sa unknown number.

[Kung susubukan ka niyang paikutin at palabasing walang kuwenta ang lahat ng ito, tandaan mo lang na dalawang taon na itong nangyayari. Kagabi lang, nasa condo ko siya.]

Hindi na ako nag-isip.

Ibinato ko ang cellphone ko sa pader.

Sobrang sumikip ang dibdib ko na para bang hindi na ako makahinga. “Kanselahin ninyo. Kanselahin ninyo ang lahat.” Hindi ko na halos makilala ang sarili kong boses habang nagsasalita ako.

Bukas sana ang magiging pinakamasayang araw ng buhay ko.

Ngayon, ang gusto ko na lang ay burahin iyon na parang hindi kailanman umiral.