LOGINSerena Vale~•~Nagpumilit si Rafael na lumabas kami upang kumain para sa aming ikatlong anibersaryo dahil hindi naman kami madalas lumabas upang kumain.Siya ang gumawa ng trabaho sa paghanap ng maganda at pribadong lugar at sa pag-book nito bago ipinahayag sa amin kaya wala kaming ibang pagpipilian kundi ang sumunod.“Reservation para sa Moretti.” Sabi niya sa receptionist na mabilis na nagbigay ng senyales sa isang waiter na siya namang umakay sa amin papunta sa silid na inilaan ni Rafael.Itinulak niya ang pinto at natigilan, kaya ang iba sa amin ay tumigil sa paglakad. Sumilip ako sa loob ng silid upang makita ang likod ng isang babae na nakaharap sa amin. Nag-aayos siya ng isang itim na damit na walang likod. Ang lalaking kasama niya ay isinusuot ang isang itim na suit na tila sadyang ginawa para sa kanya. Ang kanyang tingin ay lumipat sa pinto, na kumitid dahil sa likas na reaksyon. Pagkatapos ay lumambot ang kanyang tingin at tumayo siya. “Moretti?”Ang waiter ay nagulat nang
Rafael Moretti ~•~ Hindi ko alam kung ano ang meron kay Serena ngunit ang kapatid kong babae ay labis na nahuhumaling sa kanya. Hindi ko alam kung paano sila naging malapit o kailan man lang, ngunit bigla na lamang silang kumikilos na parang matatalik na magkaibigan sa kabila ng kanilang agwat sa edad. Naikuwento ko nang hindi sinasadya na lilipat na kami sa aming bagong bahay at nagpumilit si Chiara na sumama at nauwi sa paghila sa kanyang kakambal. Kasalukuyan siyang nakatayo sa gitna ng sala at nagbibigay ng mga direktures sa mga naglilipat ng gamit na parang buong buhay niya itong ginawa. “Yong lampara ay ilagay sa tabi ng bintana—hindi, sa kabilang bintana. Doon sa mataas. Oo, perpekto. Serena, sabihin mo sa kanila na dapat nasa gitna ang alpombra.” Si Serena, na nag-aayos ng mga aklat sa malapit, ay lumingon. “Nasa gitna na ito.” Itinagilid ni Chiara ang kanyang ulo. “Maaari pang mas mapagitna.” Ang tagapagtala ng mga gamit ay nagpalipat-lipat ng tingin sa kanilang dalawa,
Serena Vale~•~“Sa tingin mo ba ay dapat tayong bumili ng bahay?” tanong ko habang pinapanood ko si Rafael na binabaliktad ang mga pancake.Tumigil si Rafael at lumingon upang harapin ako. “Mayroon talagang kakaibang pang-akit sa isang mayamang babae.”Inirapan ko siya. Hindi ko alam kung pabor sa akin ang tadhana, ngunit nang itayo ko ang aking ahensya, hindi ko inaasahan ang anumang kita sa loob ng isa o dalawang taon. Gayunpaman, mabilis na lumago ang aking ahensya.Ngunit ang pagiging mayaman ay tiyak na isang eksaherasyon. Mayroon akong sapat para sa paunang bayad, lalo na't nais ko ang isang lugar na napakaganda at may malawak na espasyo. Kailangan namin nina Nikolai, Rafael, at ako ng aming sariling mga opisina. Gusto ko pa rin ng magkakahiwalay na silid-tulugan dahil sa ilang kadahilanan, mukhang epektibo iyon para sa amin, at kahit na hindi ko pa ito naiisip kailanman hanggang ngayon, gusto kong bumuo ng isang pamilya kasama sila.“Ano naman ang sa palagay mo?” pagpukaw ko.
Nikolai ~•~Binitawan ni Serena ang kanyang bag sa sofa at lumapit sa kinatatayuan namin ni Rafael. “Ano ang ibig sabihin niyon? Gusto mong umalis? Umalis saan? Hindi ba't umalis ka na sa kumpanya? Gusto mo bang maghiwalay tayo?”Sinulyapan ko si Rafael, pagkatapos ay binalikan si Serena. Nakasulat sa kanilang mukha ang kanilang mga iniisip at pareho sila ng iniisip.Ang paghihiwalay ay ang makatwirang hakbang na dapat gawin, lalo na kung aalalahanin ang aking kasalukuyang estado ng pag-iisip. Alam ko na nag-aalala na sila sa akin at ayaw ko nang abalahin pa sila, ngunit sadyang makasarili pa rin ako. Sila lamang ang magagandang bagay na mayroon ako sa aking buhay at hindi ko hahayaang mawala pa iyon sa akin.“Hindi. Hindi ko sinabi iyon. Gusto ko lamang lumayo nang sandali.”“Saan ka pupunta?” giit ni Rafael.“Maaari ba tayong umupo muna para dito?” tanong ko.Wala sa kanila ang gustong umupo ngunit ginawa rin nila ito. Umupo ako sa sofa sa tapat nila. “Hindi ko pa sigurado. Hindi k
Rafael Moretti~•~Nahihirapan si Nikolai.Halata naman ito sa lahat ng nasa paligid niya. Ang katotohanan na kailangan niyang panatilihin ang kanyang pagdalo sa korte ay nagdagdag sa kanyang presyon, kaya hindi na ako nagulat na wala na siyang pakialam sa iba maliban sa kaso.Salamat naman, natapos din ito pagkalipas ng isang linggo. Pinahaba ito ni Marcus hangga't kaya niya hanggang sa hindi na niya kinaya at gaya ng inaasahan, pumanig sa amin ang hukom.Nagbayad si Marcus ng danyos na halos nagpabangkarote sa kanyang kumpanya at kinailangan pa ring magbitiw dahil wala nang nagtitiwala sa kanya. Alinman sa dalawa, ang kanyang kumpanya ay nakaranas na ng malaking dagok at nag-aalinlangan akong makakatayo pa ito muli maging CEO man siya o hindi.Para naman sa dating kaibigan ni Serena, si Noelle, kinailangan din niyang magbayad ng malaking halaga sa mga multa dahil direktang konektado siya sa taksil. Karamihan sa kanyang mga binayaran ay nagmula sa kanyang account. Tanga siya para hin
Serena Vale~•~Dalawang buwan matapos opisyal na itanggi ni Marcus ang mga paratang, naging mas tahimik ang lahat. Ang kaso ay hindi sumabog sa paraang inaasahan ng lahat. Hindi nagdemanda si Marcus ng kontra-demanda. Hindi rin niya idinawit ang aking pangalan dito.Dapat sana ay nagbigay iyon sa akin ng kapayapaan. At ginawa nga nito. Ngunit sa maikling panahon lamang.Tumigil si Jess sa pag-itan kung makakaligtas ba kami. Tumigil ang mga kliyente sa pag-aalinlangan bago pumirma ng mga kontrata. Ang ahensya ay naging mas matatag kaysa dati. Walang mga labis-labis na alok, ngunit may sapat upang mapanatili kaming lumalakad. Lumipat din kami sa isang bagong opisina na ikinatuwa ng lahat, kaya mas lalo silang nagsumikap sa pagtatrabaho.Dapat sana ay gumaan ang aking loob.Ngunit nagbago si Nikolai.Maaga siyang umuuwi. Mas marami siyang natutulog. Tumigil siya sa pagka-oblong sa trabaho at tumigil sa pag-init ng ulo sa mga email sa trabaho na naiinis sa kanya. Mukhang nagpapagaling it







