Secret Love : EP59

หลายวันผ่านไป

Cooper Coffee

ผ่านมาหลายวันแล้วค่ะตอนนี้สภาพจิตใจฉันดีขึ้นบ้างแล้วก็ได้พี่เวกัสนี่แหละค่ะที่คอยก่อกวนที่คอยหยอกคอยสร้างเสียงหัวเราะให้ฉันส่วนเรื่องป๊าตั้งแต่วันนั้นฉันก็ไม่ได้รับรู้เรื่องราวอะไรของป๊าอีกเลยถามว่าฉันรักท่านอยู่ไหม ป๊าเป็นพ่อฉันนี่คะทำไมฉันจะไม่รักแต่ถ้าตอนนี้ชีวิตฉันกับป๊ามันจะกลายเป็นเส้นขนานไม่มีวันมาบรรจบกันได้แบบนี้ฉันก็ได้แต่ทำใจ อ่อ! ลืมบอกไปค่ะตอนนี้ฉันอยู่ที่ร้านกาแฟมาทำงานเป็นวันสุดท้ายเพราะฉันจะมาลาออกแล้ว

“ลาออก!! แกพูดจริงๆ เหรอเจ้าขา”

“แกจะเสียงดังทำไมล่ะสไมล์”

และตอนนี้ฉันก็กำลังคุยกับสไมล์เรื่องที่ฉันจะลาออกอยู่ค่ะพี่คูเปอร์ยังไม่มาฉันก็เลยบอกสไมล์มันก่อนดูสไมล์มันจะตกใจมากเลยละค่ะ

“ก็ฉันตกใจที่อยู่ๆแกจะมาลาออก ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าเจ้านายรู้จะเป็นยังไงจะมีใครเข้าหน้าติดไหม”

“แกก็เวอร์เกินไปพี่คูเปอร์เขาเป็นคนมีเหตุผลพอไหมแกใครจะเข้าจะออกพี่เขาก็ไม่ได้อะไรป่ะ ฉันออกพี่เขาก็แค่หาคนใหม่มาแทน”

ฉันพูดกับสไมล์ออกไปมันก็เรื่องปกติจริงๆนี่คะสำหรับงานพาร์ทไทม์ที่พนักงานจะเปลี่ยนหน้ากันเข้าออกบ่อยๆ

“แต่คนที่จะลาออกคือแกไงเจ้าขา แกคือคนที่พี่คูเปอร์เขามีใจให้ถึงแกจะแสดงออกชัดเจนว่าไม่คิดอะไรเกินเลยแต่เจ้านายฉันเขาสนใจที่ไหนกันแล้วถ้ายิ่งมารู้ว่าแกมาลาออกเพราะว่าแฟนแกไม่ให้ทำอีกตายค่ะงานนี้จะมีใครเข้าหน้าติดไหมที่อยู่ๆเจ้านายมาอกหักดังเปาะแบบนี้”

“แกก็....รับอาสาดามใจให้เจ้านายสิฉันน่ะจิ้นพี่คูเปอร์กับแกมากเลยนะแกล้งกันไปงอนกันมาน่ารักฟินจะตาย”

“เพ้อเจ้อ!! จิ้นบ้าจิ้นบออะไรละจะตีกันตายอยู่แล้ว”

“แล้วทำไมแกต้องหน้าแดง...เขินดิ๊!”

“คุยอะไรกันสาวๆ ท่าทางสนุกกันใหญ่”

แล้วในตอนที่ฉันกับสไมล์กำลังคุยกันอยู่นั้นเสียงพี่คูเปอร์ที่พึ่งเดินเข้ามาในร้านก็ดังขึ้นฉันกับสไมล์เลยหยุดการสนทนากันแต่ยัยสไมล์นี่สิหน้ายังแดงอยู่เลย

“แอร์ที่ร้านก็ไม่ได้เสียทำไมสไมล์หน้าแดงๆ ร้อนเหรอ”

“ไม่ได้ร้อน แค่วันนี้ปัดแก้มแรงไปหน่อย”

ฉันถึงกับกลั้นขำเอาไว้ไม่อยู่ที่ได้ยินประโยคแถๆแบบนี้ของสไมล์มันเห็นไหมคะเคมีพี่คูเปอร์กับสไมล์เข้ากันจะตายไป

“ไม่ต้องมายืนขำเลยเจ้าขาหายไปตั้งหลายวัน พี่คิดถึงจะแย่”

“พี่เปอร์หยอกเจ้าขาแบบนี้อีกแล้วนะ”

“ไม่ได้หยอกพี่พูดจริงๆ"

เห็นพี่คูเปอร์เป็นแบบนี้ฉันเริ่มจะลำบากใจแล้วสิคะที่ต้องมาลาออกกับเขา ตลอดเวลาฉันรับรู้ได้ดีค่ะว่าพี่คูเปอร์รู้สึกกับฉันยังไงถึงฉันจะแสดงออกว่าไม่ได้คิดอะไรกับเขาอย่างที่สไมล์มันบอกพี่คูเปอร์เขาก็ไม่ยอมลดละที่จะจีบฉันแต่วันนี้ยังไงๆ ฉันก็ต้องบอกเขาค่ะ อย่างน้อยพี่คูเปอร์จะได้ไม่ต้องถลำลึกรู้สึกกับฉันมากไปกว่านี้

“พี่คูเปอร์”

“ว่าไงคะ”

“เจ้าขาขอคุยด้วยหน่อยได้ไหมคะ เรื่องสำคัญ”

“ซีเรียสเหรอ”

พี่คูเปอร์ถามออกมาเขาคงสังเกตออกมั้งคะว่าสีหน้าฉันตอนนี้มันดูซีเรียส

“ก็...นิดหน่อยค่ะ”

“เรื่องอะไรครับ”

“คือ....เจ้าขาจะลาออกค่ะ”

“มาลาออกเพราะแฟนไม่อยากให้ทำงานเหรอเจ้าขา”

"พี่เปอร์รู้ได้ยังไงคะเจ้าขายังไม่ได้บอกสักคำว่าจะมาลาออกเพราะอะไร”

ฉันถามพี่คูเปอร์ออกไปไปอย่าง งงๆ ที่พี่เขาถามแบบนี้ก็ฉันยังไม่ได้บอกเขาเลยค่ะว่าฉันมีแฟนฉันบอกแค่ฉันจะลาออกแค่นั้น

“ไม่สำคัญหรอกว่าพี่รู้ได้ยังไง เพราะเขาใช่ไหมเจ้าขาถึงปฏิเสธพี่มาตลอด”

“ไม่ใช่อย่างงั้นหรอกค่ะพี่เปอร์ที่เจ้าขาปฎิเสธก็เพราะเจ้าขารักและเคารพพี่เปอร์แบบพี่ชายเจ้าขาคิดกับพี่เกินกว่านี้ไม่ได้จริงๆ”

หลังจากที่ฉันบอกพี่คูเปอร์ว่าฉันจะลาออกพี่เขาก็ให้ฉันเข้ามาคุยกับเขาในห้องทำงานที่พี่คูเปอร์ทำไว้นั่งตรวจบัญชีของร้านบรรยากาศตอนนี้ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ค่ะเพราะพี่คูเปอร์สีหน้าไม่สดใสเลยสักนิด

“พี่ทำให้เจ้าขาอึดอัดไหมตอนนี้”

“ก็นิดนึงค่ะแต่เจ้าขารู้สึกผิดมากกว่า พี่เปอร์เจ้าขารู้ว่าพี่รู้สึกยังไงกับเจ้าขาแต่เจ้าขาคิดกับพี่ได้แค่พี่ชายจริงๆเจ้าขาขอโทษนะ”

“เจ้าขาไม่ผิดหรอกพี่เองแหละที่ผิดๆที่ไม่ยอมเข้าใจอะไรตั้งแต่แรกทั้งๆที่เจ้าขาแสดงออกมาตลอดว่าคิดกับพี่ยังไงแต่พี่ก็ยังดื้อรั้นที่จะทำตามใจทำตามความรู้สึกของตัวเองสุดท้ายคนที่แพ้คนที่เจ็บก็คือพี่เอง”

“พี่คูเปอร์!”

เบามากค่ะเบามากจริงๆเสียงที่ฉันเรียกพี่คูเปอร์ตอนนี้รู้สึกไม่ดียังไงก็ไม่รู้ค่ะยิ่งเห็นพี่เขาทำหน้าแบบนี้แล้วก็พูดแบบนี้ออกมา

“ไม่ต้องทำเสียงสลดใจขนาดนั้นก็ได้ พี่เข้าใจคนไม่รู้สึกอะไรจะมาบังคับให้รู้สึกมันเป็นไปไม่ได้หรอกแต่พี่คงต้องทำใจอีกนานหน่อยนะกว่าจะตัดใจจากเราได้”

แล้วพี่คูเปอร์ก็พูดประโยคนี้ออกมาพร้อมกับยิ้มบางๆ แต่เป็นรอยยิ้มที่ดูออกค่ะว่าพี่เขาฝืนมันมากแค่ไหน

“เจ้าขาไม่เหมาะกับพี่เปอร์หรอกค่ะ....”

“พูดอย่างกับว่าเราเห็นว่ามีใครเหมาะกับพี่มากกว่าเรางั้นแหละ”

“ถ้าจ้าขาบอกว่าเจ้าขาเห็นล่ะพี่คูเปอร์จะเชื่อสายตาเจ้าขารึเปล่า”

ฉันพูดแล้วก็ยิ้มเจ้าเล่ห์ใส่พี่คูเปอร์ไหนๆ ก็ไหนแล้วค่ะต้องเปลี่ยนวิกฤตให้เป็นโอกาสงานนี้เจ้าขาขอทำหน้าที่แม่สื่อดูสักตั้ง

“ใคร! ที่เราบอกว่าเหมาะกับพี่อย่าบอกนะว่าจะไถ่โทษด้วยการหาใครมาดามใจพี่แล้วอ่ะ”

“ไม่ต้องหาเพราะพี่มีอยู่แล้ว อยู่ที่ว่าพี่เปอร์จะมองเห็นรึเปล่า”

ฉันพูดกับพี่คูเปอร์ออกไปแต่ดูเหมือนพี่แกไม่ค่อยยินดียินร้ายอะไรเลยค่ะได้แต่ทำหน้านิ่งๆ ติดไปทางซึมๆ

“ไม่ต้องพยายามหรอกเจ้าขา พี่คงไม่มองใครหรอกตอนนี้แผลสดขนาดนี้พี่ไม่มีอารมณ์ไปมองหาใครหรอก”

“พูดแบบนี้เจ้าขาก็รู้สึกผิดแย่เลยสิคะ”

ยิ่งพี่คูเปอร์พูดแบบนี้ฉันก็ยิ่งไม่สบายใจค่ะอะไรๆมันดูแย่ไปหมดเลยตอนนี้

“บอกแล้วไงว่าไม่ต้องรู้สึกผิดอะไรพี่เข้าใจเจ้าขา แล้วนี่วันนี้จะมาทำงานเป็นวันสุดท้ายแล้วใช่ไหม”

“ค่ะ..”

ฉันตอบพี่คูเปอร์ออกไปด้วยเสียงที่แผ่วเบาไม่กล้ามองหน้าพี่เขาแล้วค่ะตอนนี้บรรยากาศมันอึมครึมไปหมด

“งั้นวันนี้พี่ขอเลี้ยงส่งเจ้าขานะ ได้ไหมครับ”

“ได้สิคะ!! ทำไมจะไม่ได้ล่ะ ขอบคุณนะคะพี่คูเปอร์”

ค่อยยิ้มออกหน่อยค่ะตอนนี้ดูเหมือนพี่คูเปอร์เขาจะเข้าใจทุกอย่างจริงๆ เขาถึงได้ทำแบบนี้

“ต้องขออนุญาตแฟนก่อนไหม”

“เดี๋ยวค่อยโทรบอกเขาก็ได้ค่ะ”

“ครับ...เจ้าขาออกไปทำงานต่อเถอะพี่อยากอยู่เงียบๆคนเดียวสักพัก”

“พี่คูเปอร์”

“พี่ไม่เป็นไร เราไปทำงานเถอะ! อ่อ..ช่วยเรียกสไมล์เข้ามาหาพี่ทีพี่จะสั่งงาน”

“ได้ค่ะ^^”

ฉันรับคำพี่คูเปอร์แล้วอมยิ้มคนเดียวปากก็บอกอยากอยู่เงียบๆคนเดียวแต่กลับให้ฉันเรียกยัยสไมล์ให้เข้ามาหาพี่คูเปอร์คงเป็นผู้ชายที่ความรู้สึกช้าอีกคนแล้วสินะ

“เป็นไงบ้างเจ้าขาเจ้านายฉันร้องไห้โฮกอดแข้งกอดขาแกไหม”

พอฉันเดินออกมายัยสไมล์ที่ยืนลุ้นอยู่หน้าห้องก็ถามขึ้นมาทันที

“แกก็เวอร์อีกแล้วสไมล์พี่คูเปอร์เขาเข้าใจทุกอย่างดี”

“เข้าใจดี!! เขาเนี้ยนะหลงแกซะขนาดนั้นเจ้าขาป่านนี้ไม่นั่งซ้ำในตายไปแล้วเหรอ”

“ซ้ำไม่ซ้ำฉันไม่รู้แต่ที่รู้คือตอนนี้เจ้านายเรียกแกเข้าไปหาจ้า”

“เรียกฉัน”

สไมล์ถามขึ้นมาอย่างแปลกใจพลางเอามือชี้เข้าหาตัวเองตอนที่ฉันบอกมันว่าพี่คูเปอร์เรียกให้ไปหา

“จ๊ะ…เขาเรียกแก!”

“ซวยแล้วไหมล่ะ อารมณ์ยิ่งไม่คงที่เรียกไปด่าอะไรอีกละเนี้ยให้ตายเถอะ”

แล้วมันก็เดินบ่นเข้าไปในห้องทำงานพี่คูเปอร์สาธุ! ขอให้สองคนนี้ได้กันจริงๆทีเถอะ แต่ตอนนี้ฉันขอโทรไปบอกพี่เวกัสก่อนว่าวันนี้ที่ร้านจะเลี้ยงส่งฉันไม่รู้ป่านนี้ไปสืบเรื่องพี่วศินกับพี่ณิชาถึงไหนแล้ว