ปรารถนาลับปรารถนารัก

“ไม่เล่นแล้ว!” เค้กวางจอยสติ๊กลงบนโซฟาดังปุบ! ก่อนจะคว้าหมอนใบใหญ่มากอด แล้วเดินหนีออกจากหน้าทีวี “สามตาแล้วนะ!” เธอหันไปบ่นใส่นิคกี้ หรือนายนเรนทร์ แทนธรรม พี่ชายตามกฏหมายของเธอ

เสียงหัวเราะทรงเสน่ห์ของนิคกี้ดังตามหลังเค้กมา เหมือนแตะไล้หยอกเย้า “อืม...เธอแพ้ฉันสามตาแล้วจริงๆ”

เค้กหันกลับไปมองคนพูดตาขวาง แต่คนถูกมองกลับจัดปกเสื้อช็อปวิศวะของตัวเองแล้วนั่งเอนหลังสบายๆ อยู่บนโซฟา ใบหน้าหล่อเหลาแย้มรอยยิ้มแบบเดิม...แบบที่ทำให้พวกผู้หญิงในมหาวิทยาลัยใจเต้น

“ทำไมล่ะ?” เขาเอียงคอเล็กน้อย ถามน้ำเสียงมั่นหน้า “ก็ฉันพูดความจริง”

“ฉันแค่ยังจับจังหวะเกมไม่ได้หรอก!”

“อือฮึ”

“อย่ามาทำเสียงแบบนั้นนะ” เค้กดุ

“แบบไหน?”

“แบบที่เหมือนกำลังล้อฉันอยู่”

นิคกี้หัวเราะทันที “ฉันไม่ได้ล้อ”

“ล้อชัดๆ” เค้กทำแก้มป่องแล้วหันหน้าหนี

เธอไม่อยากเล่นเกมบ้าๆ นั้นแล้ว

ไม่ใช่เพราะมันไม่สนุก แต่เพราะนิคกี้โกง!

อย่างน้อยเธอก็คิดแบบนั้น

ถ้าไม่โกง แล้วคนคนหนึ่งจะชนะสามตาติดได้ยังไง?

“แพ้แล้วพาลเหรอ” เสียงทุ้มนุ่มหูดังขึ้นอีกครั้ง

เค้กกำหมอนในมือแน่น “ฉันไม่ได้พาล!”

“งั้นก็กลับมาเล่นอีกตา”

“ไม่เล่นแล้ว!”

“กลัวแพ้?”

“ไม่ได้กลัว!”

“งั้นก็กลับมาเล่นต่อ”

“ไม่!”

นิคกี้หัวเราะออกมาอีกครั้ง เสียงหัวเราะของเขาทำให้เค้กยิ่งหงุดหงิด เธอจึงเดินหนีออกมานั่งกอดหมอนตรงเก้าอี้ริมหน้าต่าง หันหลังใส่เขาเสียเลย!

เค้กนั่งงอนอยู่พักเดียวก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้

“โกรธเหรอครับ ภรรยา” นิคกี้ถามพลางขยับเข้ามานั่งกอดแล้วบีบหน้าอกแน่นหนันของเธอจากด้านหลัง

“ไม่ได้โกรธ...อึก...ไม่สิ หยุดนะ....”

“หืม?” นิคกี้แกล้งไม่ได้ยิน สองมือยังคงบีบเคล้นหน้าอกอวบอิ่มอย่างมันมือ

เค้กปรามเสียงสั่น “ปล่อย...แล้วก็อย่าพูดแบบนั้นอีก...เดี๋ยวมีคนได้ยิน...อ๊ะ!” เสียงร้องข้างท้ายดังขึ้นเพราะนิคกี้เลื่อนมือข้างหนึ่งสอดเข้าไปในกระโปรง

เค้กรีบตะครุบมือข้างนั้นไว้ แต่ปลายนิ้วเขากลับสอดเข้าไปใต้กางเกงใน แล้วขับเคลื่อนอย่างซุกซน

“หยุดนะ...ลามก...อย่าทำตรงนี้...”

“แต่เราก็ทำกันตรงนี้มาตั้งหลายครั้งแล้วนะ” นิคกี้ยกมุมปากยิ้ม “ทำอีกสักทีจะเป็นไร?”

“วันนี้ไม่ได้!”

“ขอสักยกไม่ได้เหรอครับ...ภรรยา...” นิคกี้ขยับนิ้วรัวเร็ว

“อย่าเรียก...อ๊ะ...ภรรยา...” เค้กซักหน้าลงกับหมอนที่เธอยังคงกอดไว้ พยายามใช้มันอุดปากตัวเองไม่ให้หลุดส่งเสียงคราง

นิคกี้เห็นท่าทางแบบนั้นก็ยิ่งได้ใจ “ถ้าไม่ให้เรียกภรรยา แล้วเธอจะให้ฉันเรียกว่าอะไร? น้องสาว?” เขาก้มกระซิบข้างหูเธอทั้งที่มือข้างหนึ่งนวดเคล้นหน้าอก มืออีกข้างขยับเคลื่อนปลายนิ้วไม่หยุด “มีน้องสาวกับพี่ชายบ้านไหนแอบนอนด้วยกันเหมือนเราบ้าง”

เค้กสะบัดหน้ากลับมาจ้องตานิคกี้ “ฉันช่วยสงเคราะห์เพราะสงสารหรอก ถ้าอยากให้หยุดช่วยเรื่องแบบนั้น...อึก...ก็บอกสิ...”

“ใครบอกว่าอยากให้หยุด” นิคกี้ปลดกระดุมกางเกงแล้วรูดซิป

เพียงเท่านั้น ‘อาวุธ’ ใหญ่โตของเขาก็ผึ่งผงาด

“ขอรับอาหารของวันนี้นะครับ” บอกเพียงเท่านั้น เขาก็ถอนมือออก แล้วยกตัวเธอขึ้นเสียบแก่นกายใหญ่โตนั่นทันที

“ว้าย!” เค้กปล่อยหมอนตกกลิ้งลงไปบนพื้น เธอรีบยกมือขึ้นปิดปากตัวเองเพื่อไม่ให้หลุดร้องเสียงดังกว่านี้

โชคดีที่ฝั่งนี้ของบ้านเงียบสนิท พวกคนรับใช้พักผ่อนกันหมดแล้ว ส่วนพ่อของเขากับแม่ของเธอก็เดินทางไปต่างประเทศตั้งแต่เมื่อเช้า กว่าจะกลับมาอีกทีก็ตั้งเจ็ดวันเจ็ดคืนเต็มๆ

เจ็ดวัน...เจ็ดคืน...

แค่คิดถึงช่วงเวลาที่เหลืออยู่ เค้กก็รู้สึกหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาจนได้

เธอไม่ควรปล่อยให้นิคกี้ทำอะไรแบบนี้ง่ายๆ เลย แต่ปัญหาด็คือ ทุกครั้งที่เขาเข้าใกล้ ร่างกายของเธอก็มักจะตอบสนองเขาอย่างน่าโมโห และยิ่งความสัมพันธ์ลับๆ ระหว่างเธอกับเขาดำเนินมานานเท่าไหร่ เส้นแบ่งระหว่างคำว่า ‘พี่น้อง’ กับคำที่เขาเพิ่งใช้เรียกเธอเมื่อครู่ก็ยิ่งเลือนรางลงทุกที

“ภรรยา...”

“นี่...” เค้กเรียกเสียงเบา

“เรียก ‘พี่นิคกี้’ สิ เวลาเธอเรียกพี่ตอนทำเรื่องแบบนี้มันตื่นเต้นดี”

“พี่นิคกี้...”

“ว่าไงครับ น้องสาว?”

“เรา...ย้ายที่กันเถอะ...”