Masukการกลับมาพบกันอีกครั้งในฐานะเจ้านายกับลูกน้อง แต่กลับมีเพียงเขาที่จำเธอได้ สิ่งนี้ทำให้เขาแทบบ้าเพราะคนที่เคยวิ่งตามเขายอมมอบให้เขาทั้งตัวและหัวใจ หกปีที่ห่างหายเธอเองมีคนของใจใหม่ สายตายามที่ได้พบเขาอีกครั้งเหมือนคนแปลกหน้า ท่าทีแบบนี้เธอไม่ได้โกหกแน่ ก่อนจากกันมันเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่ เธอลืมทุกอย่างเกี่ยวกับเขาแม้กระทั้งชื่อ..... "ไม่ได้เจอกันนาน ไม่คิดว่าเธอจะเป็นคนที่ทั่ววงการโลหะอยากได้ตัวไปร่วมงานด้วยมากที่สุด" "เรา....เคยเจอหรือรู้จักกันเหรอคะ" "รู้จักดีเลยล่ะ แม้กระทั้ง.....ปานเล็กๆที่อยู่ใต้ราวนม....ของเธอ" เพี๊ยะ! "หยาบคาย! ที่ฉันเลือกร่วมงานกับเอเพ็กซื สติล เพราะแนวทางบริษัทของคุณตรงกับความสามารถของฉัน หากรู้ว่าเจ้าของบริษัทปากเสียแบบนี้ ฉันไม่ตอบตกลงร่วมงานด้วยให้เสนียดติดตัวแน่ สัญญาที่เซ็นร่วมงานไปเมื่อสักครู่ฉันขอยกเลิก และหวังว่าเราจะไม่พบกันอีก!" "ไม่พบกันหกปีปากดีขึ้นเยอะเลยแหะ แต่ว่า....สายตาที่มองเหมือนว่าเธอไม่ได้โกหก จำฉันไม่ได้งั้นเหรอ.."
Lihat lebih banyakติ๊ง!เสียงดนตรีในบาร์ดังจนกลบเสียงแจ้งเตือนข้อความ ทว่าหน้าจอสมาร์ดโฟนสว่างขึ้นจึงทำให้ชายหนุ่มรู้ตัว ตุลย์รีบเอื้อมมือไปหยิบขึ้นมาดูทันที ก่อนจะหัวเสียเมื่อได้อ่านข้อความจากเพื่อนตัวดีที่ผิดนัดอีกแล้ว"เป็นอะไรของมึงว่ะ กูให้โทรตามไอกันต์เมื่อไหร่มันจะมาสักที"เมฆหลังเห็นหน้าเพื่อนรีบเข้ามาบ่นทันที ก่อนจะชะโงกหน้าไปอ่านข้อความที่กันต์ส่งมา'วันนี้กูไปไม่ทันแล้ว พรุ่งนี้ไว้ค่อยชดเชย' ข้อความเพียงสั้นๆทำเอาเมฆโมโหไปอีกคน"มาไม่ทันก็เหี้ยล่ะ! เพิ่งสองทุ่มเองวันเกิดมันแต่เจ้าตัวไม่มา ให้กูจัดทำหอกอะไร"ติ๊ง!ก่อนที่จะได้บ่นอะไรไปมากกว่านี้เสียงข้อความจากสมาร์ดโฟนของครามก็ดังขึ้น แต่ไม่ใช่ข้อความจากกันต์ที่ผิดนัด เป็นรุ่นน้องของเขาเจ้าของร้านอาหารญี่ปุ่นหน้ามอ ส่งรูปเพื่อนตัวดีกำลังนั่งกินข้าวอยู่กับผู้หญิงหน้าตาน่ารักคนหนึ่ง "จะมาได้ยังไง เสือของพวกมึงกำลังนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่มองกระต่ายน้อยอยู่""กระต่ายน้อยที่ไหนของมึง"เมฆเอ่ยพลางแย่งโทรศัพท์เพื่อนมาดู ก่อนจะพบว่าเป็นจริงอย่างที่เพื่อนพูด"อ้อ กูก็ว่าทำไมช่วงนี้มันปฏิเสธนางฟ้าที่เข้ามาหาทุกครั้งเลยกูก็นึกว่ามันเรียนจนเหนื่อย ที่แท้
หลังจากเหตุการณ์ที่จู่ๆน้ำหนาวเองก็ได้อยู่ใกล้ชายหนุ่มทำเอาเธอใจชื้นไม่หยุด ถึงแม้ตอนนี้เวลาจะผ่านมาหลายเดือนแล้วก็ตาม"ยินดีต้อนรับเข้าสู่วิชาเลือกครับ เราเจอกันในหลายวิชาแล้วและใครหลายๆคนอาจจะเรียนที่มหาลัยเป็นเทอมสุดท้ายก่อนไปฝึกงาน เช่นเคยครับวิชานี้แบ่งการสอนเป็นทฤษฏีและปฏิบัติ ผมมีผู้ช่วยสอนครับ วันนี้ไม่ได้มาด้วยแต่เราจะไปเจอกันที่ตึกปฏิบัติการสาขาเช่นเดิม"อาจารย์ชี้แจงรายละเอียดต่างๆ ก่อนที่จะทำการสอน หลังกลับถึงห้องน้ำหนาวเดินขาแทบลาก เมื่อช่วงนี้ไม่ว่าจะเรื่องเรียนหรือเรื่องงานเธอยุ่งจนสายตัวแทบขาด ส่วนเรื่องความรักก็แทบลืมเขาไปแล้วด้วยซ้ำเพราะมีอะไรให้ทำเต็มไปหมด ด้วยเหตุนี้ทำให้เธอเรียนไม่จบตามแผนที่วางไว้ สำหรับคนอื่นอาจจะเสียใจทว่ากับน้ำหนาวไม่ใช่ เธอตั้งใจเอาไว้ว่าคะแนนทุกวิชามาจากความสามารถของเธอทั้งหมด เกรดส่วนใหญ่ไม่มีวิชาไหนต่ำกว่าบีด้วยซ้ำ หากรู้ว่าลงเรียนเยอะแล้วตัวเองไม่สามารถรับผิดชอบมันได้ การจบช้ากว่าเพื่อนแค่เทอมเดียวไม่ใช่เรื่องแย่อะไร เท้าเรียวเดินไปหน้าตู้เย็นก่อนที่จะหยิบขวดที่ด้านในบรรจุเครื่องดื่มแอลกอฮอล์น้ำสีม่วงเข้มออกมา จากนั้นริมใส่แก้วสำหรับมัน
ฟุบ!ร่างบางทิ้งตัวลงเตียงกว้างหลังเข้าที่พักเรียบร้อยแล้ว เธอรู้สึกปวดตามเนื้อตัวทว่าเมื่อมองไปยังกองรางงานที่ต้องนำเสนอพรุ่งนี้ก็ถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยล้า วันนี้ภารกิจยังไม่เสร็จ มือเรียวคลำหาสมาร์ดโฟนแล้วกดโทรหาเพื่อนสาว"ฮัลโหล~ ว่าไงย๊ะ หนีไปหาอะไรทำเพื่อตัดใจจากพี่เขาคืนแรกก็ทนไม่ไหวแล้วเหรอ"เสียงแหลมดังออกมาจากสมาร์ดโฟนจนหญิงสาวต้องกดปุ่มเปิดลำโพงแล้ววางไว้บนเตียงนุ่ม"เฮ้อ~ แกรู้ปะว่าฉันเจอใครที่นี่"น้ำหนาวเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเบื่อหน่ายที่แผนวางไว้กลับล่มไม่เป็นท่า"เจอใครย๊ะ เดี๋ยวนะ! นี่แกกำลังจะบอกว่าเจอพี่กันต์ที่เขาใหญ่เหรอ"เสียงจากปลายสายตะโกนออกมาด้วยความตื่นเต้น"ก็ใช่น่ะสิ!""อร๊ายๆๆๆๆ พรหมลิขิตปะ" น้ำหนาวเล่าถึงเหตุการณ์ต่างๆอย่างละเอียดหยิ๊บจนปลายสายต้องร้องกรี๊ดไปหลายต่อหลายครั้ง สองสาวพูดคุยกันกินเวลายาวไปเกือบชั่วโมง"นี่อาจจะเป็นเวลาเหมาะสม ที่แกต้องเปิดเผยความลับที่ซ่อนมันมาตลอดสองปี""ฉันว่ามันยังเร็วไปหรือเปล่า ถ้าเกิดพี่เขามีคนในใจแล้วจะทำยังไง สถานะที่ตั้งไว้ในโซเชียลเชื่อถือไม่ได้นะ""แกควรพร้อมที่เผชิญหน้ากับความจริงได้แล้วนะน้ำหนาว ไม่มีอะไรเสียห
เสียงดนตรีสด ฟังสบาย ที่ปรับระดับเสียงให้พอดีกับการสนทนาและเพลิดเพลินไปพร้อมกัน เสียงพูดคุยหัวเราะเบาๆและผู้คนที่มาสังสรรค์หลังเลิกงาน Behind the Mist Bar ร้านลับที่ไม่ค่อยมีคนรู้จักส่วนใหญ่มีแต่ลูกค้าขาประจำในวัยทำงาน น้อยนักที่จะเป็นกลุ่มของนักศึกษา มือหนาเอื้อมไปหยิบแก้วขึ้นมาจิบ กลิ่นหอมจางๆจากเครื่องดื่มค็อกเทลทำให้วันนี้ชายหนุ่มรู้สึกผ่อนคลาย"เอ่อ....ขอโทษนะคะ เราชอบเธออ่ะขอไอจีหน่อยดิ"จู่ๆขณะนั้นเองกลับมีผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามาหาขัดจังหวะสุนทรีของชายหนุ่มที่โต๊ะ มือหนาวางแก้วเปล่าที่ดื่มหมดแล้วลงเบาๆ ก่อนจะเงยหน้ามองผู้หญิงคนนั้นตั้งแต่หัวจรดเท้า ทำเอาเธอรู้สึกเขินอายเมื่อถูกเขาจ้องมอง ใครเล่าจะต้านทานดวงตาสีสนิมของเขาได้ ทว่าในวินาทีต่อมา ใครจะคิดว่าสายตาที่ดูเหมือนสนใจเมื่อสักครู่กลับไม่เป็นอย่างที่คิด กันต์ยกมือโบกปฎิเสธ จนผู้หญิงคนนั้นแสดงสีหน้าออกมาด้วยความไม่พอใจและเดินออกไปทันที"เห้ย! นี่กูตาฝาดไปป่ะว่ะ นั้นน้องมิ้นอดีตดาวมหาลัยปีสี่เลยนะเว้ย"เมฆเอ่ยขึ้นอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง"ช่วงนี้เหนื่อยว่ะ กลับไปต้องตรวจรายงานแล็บของน้องๆนักศึกษาอีกเยอะ"กันต์เอ่ยพลางเอนกา