ช่วงบ่ายของต้นเดือนมิถุนายนที่อากาศยังคงร้อนแม้ว่ากรมอุตุนิยมวิทยาจะประกาศว่าเข้าสู่ฤดูฝนแล้วก็ตาม

เฌอลินน์ หรือ เฌอ หญิงสาววัย 20 ปี ลากกระเป๋าเดินทางใบโตสองใบเข้ามาในรั้วบ้านสวนที่มีบรรยากาศร่มรื่นที่อยู่แถวชานเมือง ใบหน้าเรียวสวยสไตล์ลูกครึ่ง ดวงตากลมโตสุกใสรับกับจมูกโด่งและริมฝีปากอวบอิ่ม เฌอลินน์เป็นลูกครึ่งไทย-อังกฤษ ตัวเล็กเพรียว ผิวขาวอมชมพู เธอเพิ่งบินกลับมาจากลอนดอนเพื่อใช้เวลาช่วงปิดเทอมสามเดินที่บ้านเกิดของผู้เป็นมารดา

“ยายขา.....เฌอมาแล้วค่ะ” เสียงหวานดังขึ้นก่อนตัว เฌอลินน์วิ่งเข้าไปโอบกอด ยายพิกุล หญิงวัย 65 ปีที่กำลังง่วนกับการเตรียมวัตถุดิบทำอาหารอยู่ในครัวใต้ถุนบ้าน

“เบาๆ ลูกเฌอ ยายตัวโยกจนจะล้มแล้วนะ” ยายพิกุลหัวเราะร่วนด้วยความเอ็นดู เธอกอดหลานสาวที่ไม่ได้เจอกันนาน หลังจากเฌอลินน์ตาม ลินดาและเอ็ดเวิร์ด ไปเรียนต่อที่ประเทศอังกฤษตั้งแต่อายุได้ 10 ขวบ แม้จะบินมาหาอยู่หลายครั้งแต่ความคิดถึงก็ยังมีอยู่เต็มหัวใจ

“คิดถึงยายที่สุดในโลกเลยค่ะ ที่นู่นไม่มีน้ำพริกฝีมือยายกินเลย สักนิดก็ไม่มี” เฌอลินน์ออดอ้อนพลางหอมแก้มยายซ้ายขวา ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบๆ บ้านสวนที่ยังคงบรรยากาศร่มรื่นเหมือนในความทรงจำวัยเด็ก

“ปากหวานจริงเรา แล้วนี่พ่อกับแม่ไม่มาด้วยเหรอ”

“ไม่ค่ะ พ่อกับแม่จะมาตอนปีใหม่ค่ะ ช่วงนี้ปิดเทอมเฌอเลยมาคนเดียวค่ะ”

“นั่งเครื่องบินมาคนเดียวไม่กลัวเหรอลูก” แม้หลานสาวจะโตแล้วแต่ก็ยังเด็กในสายตาคุณยายเสมอ

“ยายขา เฌอโตแล้วนะคะเดินทางคนเดียวได้สบายมากเลยค่ะ เราไม่เจอกันเกือบสองปียายของเฌอยังสวยเหมือนเดิมเลยนะคะ”

“ช่างพูดจริงนะหลายยาย แล้วเหนื่อยไหมลูก หิวหรือเปล่า”

“ไม่เหนื่อย ไม่หิวค่ะ ยายกำลังทำอะไรอยู่คะ”

“ยายกำลังจะทำอาหารเย็นจ้ะ หนูเฌออยากกินอะไรล่ะลูก”

“เฌออยากกินน้ำพริกกะปิกับชะอมทอดค่ะ บ้านเรามีชะอมไหมคะ”

“ยายกะแล้วเชียวว่าหนูจะต้องอยากกิน ยายเตรียมชะอมไว้แล้วจ้ะ”

“ยายพิกุลรู้ใจเฌอมากที่สุดเลยค่ะ”

“หนูเอากระเป๋าไปเก็บแล้วล้างหน้าล้างตาก่อนดีไหมลูก”

“แต่เฌออยากดูตอนยายทำนี่คะ จะได้จำเอาไว้ทำกินเอง”

“แล้วแม่เขาไม่ทำอาหารไทยให้เรากินเลยเหรอ” ยายพิกุลถามอย่างเอ็นดู

“แม่ไม่ค่อยทำอาหารค่ะ ส่วนใหญ่เราจะไปกินร้านอาหารไทยที่เป็นเพื่อนของแม่” เฌอลินน์เล่าไปตามจริงเพราะทุกครั้งที่อยากทานอาหารไทยก็แค่พากันไปที่ร้าน

ขณะที่สองยายหลานกำลังคุยกันอยู่ เสียงเครื่องยนต์ของรถยนต์ SUV คันหรูก็เลี้ยวเข้ามาจอดที่หน้าบ้านพักหลังใหญ่ที่ติดกัน ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้มพับแขนขึ้นถึงข้อศอก เข้ามายังบ้านของยายพิกุลอย่างคุ้นเคย

จอมทัพ ชายหนุ่มวัย 32 ปี เจ้าของธุรกิจเครือโรงแรมและรีสอร์ตหรู เขาเป็นชายหนุ่มหน้าตาดีที่ชีวิตค่อนข้างเรียบง่าย จอมทัพเป็นลูกชายของ มาริษา ที่แต่งงานใหม่และย้ายไปอยู่ต่างประเทศ ส่วนบิดาเสียชีวิตไปนานแล้ว ชายหนุ่มจึงใช้ชีวิตตัวคนเดียวมาตลอด และมักจะเดินทางมาพักผ่อนที่บ้านชานเมืองหลังนี้ทุกวันศุกร์เพื่อฝากท้องและรับประทานอาหารฝีมือยายพิกุลเป็นประจำ

“สวัสดีครับยาย”

“มาแล้วเหรอ แล้วนั่นถืออะไรมาเยอะแยะล่ะ”

“วันนี้ได้กุ้งแม่น้ำมาด้วยครับ ว่าจะมาให้ยายย่างให้กิน ขอน้ำจิ้มแซ่บๆ ด้วยนะครับ” เขาตอบขณะที่เขาก้าวเดินตรงมายังครัวใต้ถุนบ้าน

“กุ้งย่างเหรอคะ ฟังน่ากินจัง” เฌอลินน์ที่เอากระเป๋าไปเก็บเดินออกมาได้ยินดี

จอมทัพหันไปตามเสียง ตาคมมองสบประสานกับดวงตากลมโตขอหญิงสาวตรงหน้า คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเพราะไม่รู้ว่าหญิงสาวเป็นใครถึงมาอยู่ที่บ้านของยายพิกุล

“มาพอดีเลย ดูสิว่าใครมา” ยายพิกุลยิ้มกว้างผายมือไปชายหนุ่มที่เพิ่งเดินเข้ามา

เฌอลินน์กะพริบตาปริบๆ มองชายหนุ่มร่างสูงตรงหน้า เขาดูสุขุม มีอำนาจและดูมีเสน่ห์ เธอไม่แน่ใจว่าเขาจะใช่คนที่เธอคิดหรือเปล่าเพราะมันนานมากแล้วที่ไม่เจอกับเขา

“อาจอมใช่ไหมคะ” เฌอลินน์พึมพำเรียกชายหนุ่มข้างบ้านที่เคยอุ้มเธอเล่นตอนเด็กๆ ก่อนที่เธอจะย้ายไปอังกฤษ

จอมทัพเพ่งมองหญิงสาวตรงหน้าอีกครั้ง จากเด็กหญิงตัวเล็กๆ ผิวขาว ตาใส ที่เคยวิ่งตามหลังเขาบัดนี้เติบโตเป็นสาวเต็มตัว ริมฝีปากอวบอิ่มกับเรือนร่างน่ามองเมื่อในชุดเสื้อกล้ามรัดรูปสีขาว

“หนูเฌอ....” จอมทัพขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วก็ยิ้มเมื่อเฌอลินน์ยิ้มตอบ

“จำเฌอได้ไหมคะ อาจอม” เฌอลินน์ยิ้มกว้าง ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ชายหนุ่มด้วยความดีใจ

จอมทัพสูดหายใจเข้าลึก จนได้กลิ่นหอมของหญิงสาวที่ไม่เหมือนกับผู้หญิงที่เคยอยู่ใกล้ เขาถอยหลังก้าวเพื่อรักษาระยะห่างแล้ววางถุงของสดลงบนโต๊ะไม้ ก่อนจะปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยตามแบบฉบับผู้บริหาร

“จำได้สิ โตขึ้นเยอะเลยนะ แล้วกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่”

“เฌอเพิ่งมาถึงเมื่อกี้เองค่ะ อาจอมล่ะคะมาหาคุณยายเหรอ”

“ครับ ปกติเย็นวันศุกร์อาจะมาพักที่บ้านก็เลยมาฝากท้องที่บ้านคุณยายน่ะ”

“ดีจังค่ะ แบบนี้ยายคงไม่เหงา แล้ววันนี้อาจอมเอาอะไรมาคะ เฌอได้ยินว่ามีกุ้งแม่น้ำด้วย”

“กุ้งแม่น้ำแล้วก็มีของสดอีกหลายอย่างเลย”

“อาจอมใจดีกับคุณยายจังเลยนะคะ” เฌอลินน์หันมายิ้ม

“ก็อามาฝากท้องกับคุณยายบ่อยๆ ก็ต้องเอาของมาฝากคุณยายบ้าง อันที่จริงก็เกรงใจคุณยายเหมือนกัน แต่อาหารฝีมือคุณยายก็อร่อยมาก” จอมทัพยิ้มให้ยายพิกุล

“เกรงใจอะไรกันตาจอม เราซื้อของสดมาให้ยายทำทุกอาทิตย์ ยายสิต้องขอบใจ ได้ทำอาหารเยอะๆ ยายก็ไม่เหงา แล้วนี่หนูเฌอจะอยู่ยาวกี่เดือนนะลูก”

“3 เดือนเต็มเลยค่ะยาย เฌอกะว่าจะเที่ยวให้ฉ่ำปอดไปเลยค่ะ”

“ที่อยากมาอยู่กับยายเพราะอยากเที่ยวหรือคิดถึงยายกันล่ะลูก”

“เพราะคิดถึงยายสิคะ อยู่กับยายสนุกแล้วยังอิ่มท้องด้วยค่ะ”

“ยายคะ จะให้ลัดดาก่อไฟเลยไหมคะ” ลัดดาแม่บ้านที่คุณยายจ้างมาอยู่เป็นเพื่อนถามขึ้นเพราะได้ยินทุกคนคุยกันว่าจะทำกุ้งย่าง

“ตายจริง นี่เราคุยกันเพลินจนลืมเลย จอมหิวหรือยังล่ะ”

“ยังครับยาย ผมว่าจะเข้าไปที่บ้านก่อน”

“ถ้าอย่างนั้นก็ไปเถอะ ถ้าอาหารเสร็จแล้วยายจะให้หนูเฌอไปเรียกนะ”

“ครับยาย”