LOGINau mukhang may competition na magaganap
“Hindi lahat ng may kapangyarihan ay karapat-dapat sundin.”Tumama ang mga salitang ’yon sa’kin na parang basag na salamin...diretso, malinaw, at walang pakundangan. Nakatayo siya sa gitna ng lecture hall, tuwid ang likod, hawak ang bolpen na parang sandata. Walang takot sa mata. Walang paghanga. Walang kahit anong bakas ng pagyuko.Lyka Dela Tiero.Hindi niya alam kung sino ako.At sa lahat ng babaeng nakilala ko, siya ang unang hindi man lang nagtanong ng apelyido ko.Nag-ingay ang paligid...bulungan, pigil na tawa, may sumitsit ng “grabe siya”. Pero hindi ako gumalaw. Hindi ako ngumiti. Hindi rin ako nagalit.I was… entertained.“Interesting,” sabi ko, mababa ang boses, nakatingin diretso sa kanya. “Gusto mo bang ipaliwanag ’yan?”She crossed her arms. “Simple lang po. Ang respeto, hindi hinihingi. Pinatutunayan.”A beat.Then another.Kung boardroom ’to, tapos n
“Hindi ko kailangan ng palakpak n’yo. Kailangan ko lang ng katahimikan.”Tahimik ang buong boardroom matapos kong bitawan ang mga salitang ’yon. Isang segundo. Dalawa. Tatlo. Walang pumalakpak...pero walang tumutol. At sa mundong ginagalawan ko, mas mabigat ang katahimikan kaysa palakpak.I stood at the head of the long obsidian table, hands planted flat, shoulders squared. Thirty-six floors above the city. Glass walls. Steel nerves. Mga matang sanay sa takot...hindi dahil sa akin bilang tao, kundi dahil sa apelyido ko.Buenavista.My surname weighed heavier than the building itself.“Kung wala nang objection,” dagdag ko, malamig ang boses, “we proceed with the acquisition. Effective immediately.”“Approved,” sabay-sabay nilang sabi, parang choreographed obedience.I didn’t smile.I never do.Paglabas ko ng boardroom, sumalubong agad ang assistant ko. “Sir, the press is asking if you’ll comment on...”“Cancel all interviews,” putol ko. “And tell Legal to prep the NDA revisions. Wala
Tahimik ang Batanes sa umaga...iyong uri ng katahimikan na hindi ka nilulunod, kundi hinahaplos ka. Ang hangin ay malamig, may halong alat ng dagat at amoy ng damo na binabasa ng hamog. Sa labas ng maliit naming resthouse, marahang sumasayaw ang mga damo sa ihip ng hangin, at ang langit ay dahan-dahang nagbabago ng kulay...mula sa malalim na bughaw patungong mapusyaw na ginto.Pero sa loob ng silid na ito, sa pagitan ng mga hininga at tibok ng puso, mas tahimik pa ang mundo. At mas buo.Nakatingin ako sa pamilyang natutulog sa tabi ko. Si China...ang asawa ko, ang babaeng nagpatigil sa lahat ng ingay sa loob ko...ay mahimbing ang tulog, bahagyang nakatagilid sa akin. Ang buhok niya ay nakakalat sa unan, parang sinadyang iguhit ng umaga ang bawat hibla para ipaalala sa akin kung gaano siya kaganda sa mga sandaling hindi niya sinusubukan. At sa pagitan namin, si Gideon...ang munting prinsipe namin...nakayakap sa isang unan, may munting ngiti sa labi habang dumadaing sa panaginip.H
Ang gabi sa yacht ay parang isang hiningang matagal naming hinintay. Tahimik. Malalim. Hindi yung katahimikang puno ng kaba...kundi yung uri ng katahimikan na nagsasabing ligtas ka na. Ang alon ay banayad na humahaplos sa katawan ng barko, paulit-ulit, parang tibok ng pusong hindi nagmamadali. Sa itaas, ang mga bituin ay nagkalat sa kalangitan...parang mga mata ng langit na tahimik na nagmamasid sa amin, parang mga saksi sa lahat ng pinagdaanan namin.Huminga ako nang malalim.Ramdam ko ang kaba sa dibdib ko...hindi dahil sa takot, kundi dahil sa bigat ng kahulugan ng sandaling ito. Ang bawat paghinga ko ay parang musika na may sariling ritmo, mabagal pero sigurado. At sa harap ko, nakatayo si Gabriel.Hindi siya naka-armor.Hindi siya ang lalaking kinatatakutan ng mundo.Hindi siya ang hari ng digmaan o ng imperyo.Isa lang siyang lalaki ngayong gabi...matatag, tahimik, napakaseksi sa paraan na hindi niya kailangang subukan, at… sobrang minahal ko.Ang ilaw ng mga bituin ay humahalik
Tahimik ang lungsod sa labas—nakakatakot na tahimik, parang ang buong mundo ay humihinga nang sabay-sabay, naghihintay ng isang pagsabog na matagal nang itinago sa ilalim ng lupa.Nakatayo ako sa harap ng floor-to-ceiling glass ng Buenavista Tower, tanaw ang ilaw ng siyudad na parang libo-libong mata na nakamasid sa amin. Sa gabing ito, alam kong hindi lang reputasyon ang nakataya—kundi ang mismong kaluluwa ng lahat ng itinayo namin ni Gabriel.Huminga ako nang malalim, pero kahit anong gawin ko, hindi ko mapigilan ang panginginig ng mga kamay ko.Hindi ito takot lang.Ito ang bigat ng katotohanang matagal naming hinabol.Ito ang gabi kung saan babagsak ang anino ng imperyo.“China…”Narinig ko ang boses ni Gabriel sa likod ko—mababa, kontrolado, pero ramdam ko ang tensyon sa bawat pantig. Lumapit siya, at bago pa man ako makalingon, naramdaman ko na ang init ng kanyang presensya, ang bigat ng kanyang kamay na dahan-dahang humawak sa bewang ko.Parang paalala.Hindi ako nag-iisa.“Are
Ang araw na iyon… iba ang bigat. Iba ang lamig. Para bang may humihinga sa batok ko — hindi hangin, hindi paranoia — kundi isang presensya na nagbabadya ng unos.At nararamdaman ko iyon hanggang sa buto ko.Gabriel walked beside me habang naglalakad kami sa corridor ng Buenavista Tower, pero ramdam ko na hindi siya basta naglalakad. He was scanning — every corner, every shadow, every reflective glass panel. Ang kamay niya ay nakahawak sa braso ko, hindi mahigpit… pero sapat para ipaalam sa mundo na:Mine.My wife.My life.Touch her and you die.His ruthless billionaire stance.Hindi niya kailangang magsalita para maramdaman ang gano’n.Pero nagsalita siya.“China… we need to be alert,” bulong niya, halos hindi gumagalaw ang labi, parang sanay na sanay sa tahimik na command. His tone was low, deep, protective.Tumango ako, kahit kumakabog ang puso ko. “Alam ko,” sagot ko. “Pero hindi ako takot. Hindi habang kasama ko kayong dalawa.”Napatingin siya sa akin — mismong tingin na nagpapal







