MasukSa sandaling iyon, parang hinihiwa ang puso ni Harmony.Lumapit siya at mahigpit na niyakap si Darien, tahimik na tumutulo ang mga luha niya.Gusto niyang magsalita, gusto niyang aliwin siya, pero sa harap ng kamatayan, kahit anong salita parang walang bigat, parang walang silbi.Sumandal ang baba ni Darien sa balikat niya. Nang yakapin siya ni Harmony, dahan-dahan ding inakap ni Darien ang bewang niya.“Mula nang mamatay si Lolo, lagi kong hinahanda ang sarili ko,” mahina niyang sabi sa tabi ng tainga niya. “Sinasabi ko sa sarili ko na lahat ng tao, darating din ang araw na mawawala sa mundong ’to. Dapat tanggapin natin ang kamatayan nang mahinahon.”“Pero paano ka magiging kalmado kapag mahal mo ang nawawala?” tuloy niya, bakas ang pagkapagod at hina sa boses. “Pamilya natin sila.”Unang beses narinig ni Harmony ang ganitong kahinang tono mula sa kanya.Parang may humihila sa dibdib niya sa sobrang sakit.“Harmony,” tawag niya.Suminghot si Harmony at mahina siyang sumagot,
Kahit handa na si Harmony sa kung ano ang makikita niya, nang makita niya si Darien sa mismong araw ng libing, parang may dumaan na kakaibang pakiramdam sa kanya, na parang ibang mundo na ang pagitan nila.Halatang pumayat si Darien. Maputla ang mukha, pagod ang itsura, at sa itim niyang mga mata ay parang may lalim na hindi maabot. Naka-itim siya mula ulo hanggang paa, at dahil doon, mas tumingkad ang mga linya ng mukha niya. Tahimik pero mabigat ang emosyon na nakatago sa mga mata niya.Apatnapung taon na nagtrabaho si Lola Nena sa Prosecution Office. Mataas ang respeto sa kanya, kaya maraming dumating para makiramay. Maayos at magalang na tinatanggap ni Darien ang bawat bisita, kalmado ang kilos, sakto ang pananalita, parang walang ipinapakitang emosyon. Mahusay niyang itinatago ang lungkot sa loob.Mula sa gitna ng mga tao, mas lalong naramdaman ni Harmony kung gaano ka-iba ang mundo niya sa mundo ni Darien.Parang mundo ng bata at mundo ng matanda.Kapag gusto niyang umiyak,
Halatang-halata ang pagod sa mukha nina Gerry at Rosalie, parang bigla silang nagmukhang tumanda sa loob lang ng isang gabi.Pinakiusapan ni Darien ang driver na ihatid muna ang mga magulang niya pauwi. Pagkatapos, tumalikod siya at doon niya nakita si Harmony na nakatayo hindi kalayuan sa likod niya.Nakabalot siya sa coat, nakatayo sa malamig na hangin. Namumula ang mga mata at diretso siyang nakatingin kay Darien.Halo-halo ang tingin niya, lungkot, pag-aalala, at hindi maitangging sakit.Naglakad si Darien papunta sa kanya.Nang makita niyang papalapit ito, bahagyang gumalaw ang labi ni Harmony, parang may gustong sabihin.“Harmony,” si Darien ang unang nagsalita.“May edad na sina Mama at Papa. Malaki ang impact sa kanila ng biglaang pagpanaw ni Lola. Kailangan kong asikasuhin ang mga dapat gawin para sa kanya,” pilit niyang pinanatiling kalmado ang boses. “Sa mga susunod na araw, magiging sobrang busy ako. Hindi kita masyadong maaasikaso. Ikaw muna—”“Kaya ko,” agad siyan
Parang sobrang bagal ng oras. May nakaupo, may nakatayo, lahat mabigat ang loob at puno ng kaba. Wala halos may lakas ng loob na makipag-usap.Mabigat na ang katawan ni Harmony, kaya umupo siya sa bangko sa tapat ng operating room.Napansin ni Darien ang tuyong mga labi niya at ang mapulang mga mata na halatang kakaiyak lang. Marahan ang boses niya nang magsalita. “Gusto mo bang ipabili kita ng konting makakain?”Hindi sa hindi inaalagaan ni Harmony ang sarili niya. Sa totoo lang, wala lang talaga siyang ganang kumain.Pinisil niya ang labi niya at umiling.Tahimik si Darien sandali, hindi siya pinilit. “Yung pinabaon kong candy, dala mo ba?”Kinapa ni Harmony ang bulsa niya at ibinuka ang palad. May ilang pirasong candy roon.Kumuha si Darien ng isa, binalatan, at inilapit sa labi niya. “Medyo komplikado ang operasyon ni Lola, hindi ’to matatapos agad. Kung hindi ka makakain, okay lang, pero kumain ka muna ng candy. Para hindi ka magka–low blood sugar.”Parang pinaghandaan na
Brain herniation, lumaki ang pupils, biglang tumigil ang tibok ng puso…Nahilo si Harmony. Sa unang pagkakataon, kinamuhian niya ang sarili niya dahil naiintindihan niya ang mga medical terms na iyon.Isa-isa pa lang na banggitin ang mga salitang iyon, malinaw na agad ang panganib.Naiintindihan niya, at mas lalong naiintindihan ni Darien.Nagkatensyon ang panga ni Darien, at ang mga mata niya ay parang may nakapirming dilim na hindi matunaw. Paos ang boses niya nang magsalita. “Paano ang operasyon?”Pagkatapos niyang itanong iyon, parang siya mismo ang naka-realize na baka obvious na ang sagot.At tama nga.Narinig nilang sabihin ni Doctor Castro, “Matanda na po ang pasyente, at may mga dati na siyang sakit. Kung ooperahan, mababa talaga ang chance na magtagumpay.”Makikita ang sakit sa mukha ni Gerry. “Kung mag-oopera, delikado. Kung hindi mag-opera, delikado rin. Wala na ba talagang ibang paraan? Manonood na lang ba kami habang hinihintay mamatay ang nanay ko?”Ang salitang
“P-Paano nangyari ’yon?” Nanlaki ang mata ni Harmony sa sobrang gulat, at agad namula ang mga mata niya.Hindi na nagdagdag ng paliwanag si Darien. Mabilis siyang nagsalita, halatang pinipigilan ang emosyon. “Pauwi na ako galing school. Dadalhin kita sa hospital.”“O-Okay, baba na ako agad,” sagot ni Harmony habang tumatayo.“Harmony.” Mabigat pero kalmado ang boses ni Darien. “Aabutin pa ako ng ilang minuto bago makarating. Magdamit ka ng makapal, maglagay ka ng candy sa bulsa mo. Don’t rush, huwag kang tatakbo, mag-ingat ka.”Pinipigilan ni Harmony ang luha. “Sige… okay.”Pagkababa ng tawag, agad siyang nagsuot ng jacket. Pagdating sa may pintuan, naalala niya ang bilin ni Darien. Bumalik siya, dumukot ng isang dakot na candies sa snack box at isiniksik sa bulsa. Habang nagsusuot ng sapatos, nanginginig na ang mga kamay niya.Sa isip niya, paulit-ulit ang mukha ng mabait na matanda. Ngayon nasa ospital, hindi alam kung ano na ang lagay. Umiikot ang luha sa mata ni Harmony.Wal







