Kabanata 1-Exhibition Space International

Kabanata I

YEAR 2025

NANENG POINT OF VIEW

Katatapos lang ng trabaho ko. Alas-otso ng gabi pa lang ay napatulog ko na si Amber sa kanyang kwarto. Nang mailigpit ko ang mga kalat namin na laruan—saglit akong naupo sa sulok at napatungo. Hindi ako pagod sa tmaking trabaho; ang totoo niyan ay hindi ako nahihirapan dahil sobrang bait ng batang si Amber—anak ng mga amo kong sina Attorney Iñigo Alcantara at Attorney Xyrine Marie Alcantara. Mababait sila; buong pamilya at angkan. Kung tutuusin ay malaki ang pasasalamat ko kina ate Joan at ate Jolan dahil sa dinami-dami na kilala nilang kamag-anak—ako ang napili nilang ipasok at ipalit sa kanilang posisyon.

Umangat ang mukha ko saka napangiti. Saktong pagtayo ko ay saka naman pumasok ang amo kong babae—si Ma'am Marie.

Naka-formal attire siya—pang trabaho. Ngumiti nang tuluyan makapasok.

"Ma'am Marie?" mahina kong tawag sa kanya. Suminyas siya sa akin saka nilapitan ang anak na nasa crib nito. "Katutulog niya lang po Ma'am." Saad ko nang halikan niya ang paa ng anak nito.

Bumalik siya sa kanyang tindig. Humarap siya sa akin na may magandang ngiti.

"Naneng, may sinabi si Sir Iñigo mo sa akin—pwede ba tayong mag-usap?" Malumanay na pagkakasabi niya sa akin. Actually, malambing talaga siya magsalita. Tipong hindi mo alam kung galit ba siya o hindi. Pero para sa akin—sobrang bait niya.

"Sige po Ma'am." Sagot ko naman.

Naupo kami sa mahabang sofa. Tahimik akong nakikiramdam habang siya ay may kinukuha sa kanyang laptop bag. May inilabas siya roon. Isang pulang sobre na nakasilyo pa.

Nagulat na lang ako nang inabot niya iyon sa akin. Nakangiti pa rin siya.

"Para sa 'yo," aniya't inabot talaga sa aking mga kamay. "Passbook at ATM card mo iyan." Napatanga ako. Hindi kaagad nakapagsalita.

"Ma'am Marie? Para saan po ito?" Takang tanong ko. Sa totoo lang, hindi sila nagkulang ng pasahod sa akin. May sariling ATM card din ang sahod ko—maliban diyan binibigyan pa nila ako ng monthly budget cash just in case raw na may gusto akong bilhin—personal needs.

Nakahihiya pero sa aaminin ko, hindi ko kayang mawalan ng ganito ka-laking sweldo.

"May sinabi sa akin si Iñigo. Hindi ka na raw sasama sa amin sa Amerika? Alam mo, irerespito namin ang desisyon mo. Alam din namin na pinag-isipan mo iyan ng matagal, kaya ayos lang sa amin. Ang inaalala ko lang kasi—paano ang law school mo? Hindi ba't gustong-gusto mo maging lawyer? Oo, iyan ang mga salitang tanong ko kay Iñigo, dahil maski siya ay inaalala ka niya. Pero dahil nakapagdesisyon ka na rin ng buo; ito ang regalo namin sa iyo—ituloy mo ang law school at maging abogada ka balang-araw."

Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko. Napaiyak na lang ako—hindi dahil sa nasaktan, kundi dahil sa sobrang saya at swerte ko sa kanila.

"Hindi ko alam kung paano ko kayo mapapasalamatan Ma'am Marie. Sobra-sobra na po itong binibigay ninyo sa akin, although wala pa naman akong isang taon sa poder ninyo—ang laki na ng naitulong ninyo sa amin. Saka po, humihingi na rin ako ng patawad at paumanhin. Napamahal na rin po sa akin si Amber at maging sa inyo po, pero kailangan ko po muna unahin ang mga kapatid ko."

"Pwede naman sila dito. Malaki ang bahay nina Mama at Papa—"

Sunod-sunod akong umiling, tumanggi. Nakahihiya na sa kanila. Sa akin pa lang ay sobra-sobra na ang binigay—patutuluyin ko pa mga kapatid ko dito? Hindi pwede.

"Huwag na po Ma'am Marie. Nakakahiya po."

Napangiti siya. Mayamaya ay kinuha niya aking kamay saka magaan na pinisil iyon.

"Ang hirap ng buhay—kaya habang kaya mo pang lumaban ng patas—lumaban ka. Huwag kang magpapatalo sa mga tukso at kung anong hindi nakabubuti sa kinabukasan mo. Ang palagi mong isipin; maisakatuparan mo ang mga pangarap mo. Walang imposible sa taong nagpoporsige. Maraming salamat din sa panahon na nilaan mo sa amin at sana balang araw ay magkita ulit tayo."

Hindi ko napigilan na yakapin siya ng mahigpit. Napaiyak ako sa mga balikat ni Ma'am Marie dahilan haplusin niya ang likod ko.

Nang kumalas ako ng yakap ay dali-dali akong nagpunad ng aking mga luha. Mahinang natawa nang ngumiti siya.

"Maraming salamat po sa lahat-lahat Ma'am Marie."

"Walang anuman. Next week na ang alis namin, pero bago maghiwalay ang landas natin, may ibibigay ulit ako sa 'yo."

Diyos ko! Ano na naman ba ito?

Tatanggihan ko sana nang may inabot siyang calling card. Itim na calling card.

"Kailangan mo ito. Kung magbago man ang desisyon mo sa pag-aabogado—subukan mong tawagan ang numero na iyan at pwede rin mag e-mail ka sa kanila. Kung interesado ka lang naman. Trabaho."

"Trabaho po?"

Tumango si Ma'am Marie. "Oo. Soon to open ang kompanya na iyan—kliyente ko ang boss diyan. Binigyan ako ng calling card—ibibigay ko sa 'yo dahil alam kong kailangan mo ito."

Isang linggo ang nakalipas. Balik na ako sa sarili kong buhay kung saan magbabantay—mag-aalaga muna ako ng mga kapatid ko. Habang nagliligpit ng mga gamit ay napatungo ako sa sahig ng may nahulog na bagay roon. Dali-dali kong pinulot nang maalala ang bagay na iyon. Sinipat ko ang calling card na ibinigay sa akin ni Ma'am Marie. Kakaiba ang pangalan.

"Exhibition Space International—Philippines branch? Mahina kong sabi, saka tinignan ang numero na nakalagay roon.

Dahil sa kuryusidad, at dahil isang linggo na rin akong walang trabaho. Sinubukan kong tawagan ang numero ngunit out of reach.

Kumunot ang noo ko. "Imposible naman nagpalit na kaagad ng numero." Sambit at saka tinignan ang g**gle mail roon.

Kinuha ko ang aking laptop. Sinubukan kong mag-sent ng resume sa kanila kahit alam kong walang kasiguraduhan. Walang mawawala kung susubukan ko.

Lumipas ulit ang isang linggo. Dahil sa pagiging abala ko sa aking mga kapatid ay nakalimutan ko na ang resume ko na iyon. Nakabuntong hininga ako dahil walang tawag o response man lang.

"Better luck next time na lang tayo Naneng." Sambit ko saka sumampa sa aking kama.

Hinablot ko ang aking telepono. Panay scroll ko sa aking social media nang may nag-notification sa aking g**gle mail. Nanlaki ang mga mata ko nang basahin ko ang resulta ng aking resume.

"Good day! This is Helen, secretary for Exhibition Space. I have reviewed your resume, and I am inviting you for final interview on June 25th, 2025 at Exhibition Space International building, Pasay City, Manila Philippines. Pleade, wear your formal attire and bring your documents. We are expecting your coming. Thank you and Best regards!"

Napatalon ako sa sobrang saya nang basahin ko ang e-mail na galing sa sekretarya ng ESI.