LOGIN
Prologo—YEAR 2024—
MAZEKEEN “NANENG” ARANETA "Naneng? Hoy, Naneng! Gising!" Tamad kong inangat ang aking mukha nang kalabitin ako ng aking ka-klaseng katabi. "Bakit ba? Inaantok nga kasi ako! Hindi pa ba siya tapos mag-speech? Kanina pa 'yan, ha?" "Baliw ka talaga! Kanina pa nakatingin si Miss Agila sa 'yo! Araw ng pagtatapos natin—tulog ka!" Nagpatunog ako ng aking dila. Nayayamot—ayaw kong makinig sa mga sinasabi nila. Gusto ko nang matapos ang seremonya nang sa gayun ay makauwi na ako sa bahay. Mas interesado pa akong maglinis ng bahay kesa sa makinig sa mga kasinungalingan nila. "Suma cum laude, my ass!" angil ko. "Nagsuma-cum laude lang naman 'yan siya dahil sa sponsor ng mga magulang niya sa University, eh! Palibhasa, mga mapera! Aray!" "Sshh! Mamaya may makarinig sa 'yo! Tumahimik ka na nga lang diyan!" "Alam mo ikaw, Sheen—tsk! Nevermind." Hindi na ako nagsalita. Mas minabuti ko na lang na huwag bumunganga dahil baka magkaroon pa ako ng kasalanan sa Diyos. "Congratulations, graduates—batch 2024!" Anunsyo ng master of ceremony sa pinakahuling event ng programa. Graduate na kami ng best friend king si Sheena. Graduate na ako sa kursong ginapang ko nang apat na taon. Political Science. "Anong plano mo ngayon 'Neng—ngayon tapos na tayo mag-aral? Magtatrabaho ka na ba?" Nakayakap si Sheena sa akin. Ang ganda ng mga ngiti niya. Natutuwa ako sa kanya. Nang kumalas ako ng yakap, tipid akong ngumiti. "Hindi ko alam. Pag-iisipan ko pa muna kung anong gagawin ko nito pagkatapos. Nasa ospital kasi si Lolo—kailangan ko pa pala siyang bantayan." Naging malungkot ang mukha ni Sheen. Hindi na kami katulad noon na madalas magkasama. Simula nang magkasakit si lolo at labas-pasok sa pagamutan—hindi na kami nakakagalang dalawa. Malaki din ang pasasalamat ko sa kanya dahil nauunawaan niya ang sitwasyon ko. "Hi, Ladies? Congratulations to the both of you." "Raze?!" Patakbo akong lumapit kay Raze—ang tatlong taon ko nang karelasyon—nobyo. "Babe? Sorry, I'm late. Here's your flowers and you cake!" Nagpapacute akong napatanga sa kanya. "Ang sweet! Thank you, Raze." Isang halik sa pisngi ang iginawad ko sa kanya, saka isang mahigpit na yakap. "Respito naman sa akin! Single ako." Biglang sabi ni Sheena—natawa na lang kami pareho ni Raze. "Anyway, gusto ko sanang mag-celebrate ng graduation party kasama ka pero, may hinahabol kasi akong dead line. I'm sorry, babe. Promise, babawi na talaga ako next time." Peke kong ngumiti. Ganito siya madalas. Tamang pakita lang sa akin, at pagkatapos mawawala din kaagad. Naiintindihan ko ang aking nobyo; nagtatrabaho siya sa kompanya ng kanyang pamilya at isa din siyang tagapagmana nito. "A-ayos lang! Alam ko naman kung gaano ka-importante ang kompanya ng pamilya mo sa 'yo. Saka ang mahalaga, nagpakita ka pa rin." "Thank you, babe! You're the best! Promise, next time I'll spend my time to you." "Uhm! Sige na. Baka hinahanap ka na ng daddy mo." "I'll go ahead," paalam niya. Mayamaya ay binalingan si Sheena. "You stay with her?" Ngumiti si Sheena. "Actually, may gathering kami ng family ko ngayon. Kaya hindi rin ako available for graduation party." Gusto kong mainggit sa kaibigan kong si Sheena. Kumpleto ang pamilya—nag-iisang anak ng ama't ina niya. "Ayos lang Sheena. Ayan na pala mga magulang mo." Oo. Um-attend ako ng graduation ceremony na walang magulang na kasama. Walang kamag-anak na um-attend ng graduation ko. Wala akong mga magulang. Maliban sa aking lolo at mga kapatid—may tiyahin naman akong nagbabantay sa kanila... mabunganga nga lang. Lumandas ang mga luha ko sa aking mga mata nang maiwan akong mag-isa. Sinikap ko naman na huwag maluha—talagang emosyonal damage talaga ako ngayong araw na ito. Gamit ang tugang itim, iyon ang ginamit kong pamunas sa aking mga luha. Hapon na nang makauwi ako sa amin. Sa bukana pa lang ng bakuran, naririnig ko na ang mga tawanan ng aking mga kapatid. Napasinghap ako ng hangin sa kawalan, at sinikap na ipakita sa kanila ang maganda kong ngiti. Ngunit, bagaman, napahinto ako sa paglalakad nang tumunog ang aking telepono. Si Bryan—kinakaibigan nito ang nobyo kong si Raze. "Ano'ng kailangan nito't napatawag?" Kunot noo kong salita. Sinagot ko. "Bryan? Napatawag ka?" "Mazekeen, nasaan ka ngayon? Kasama mo ba si Raze?" Nakapagtataka. Bakit niya naman tinatanong kung kasama ko si Raze. "Kanina magkasama kami—nasa bahay ako ngayon." "Gaoon ba? Akala ko ko kasi magkasama kayo ngayon?" Mahina akong natawan. "Kanina—oo. Ngayon, hindi. Busy raw siya, eh. Bakit, Bryan?" "Akala ko kasi ikaw 'yong kasama niya ngayon. Akala ko lang pala—" "Bryan? Hindi magandang biro iyan. Nasaan si Raze? Sinong babae ang kasama?" "I'm not sure, pero pamilyar siya sa akin." "Nasaan ba kasi?" "Nasa condo niya! Saan pa nga ba? Puntahan mo na lang at kumpermahin kung may kasama ba siya o nagmamalikmata lang ako. Sige na. Sige na. Baka nagkamali lang ako. Nga pala, happy graduation." Magtatanong pa sana ako nang bigla na lang pinutol ni Bryan ang linya. Napailing ako, baka pinagtitripan lang ako ng lalaking 'yon. Bagaman, bigla ako nakaramdam ng takot. Dali-dali kong hinubad ang tuga na suot ko at nagmamadaling lumabas ng purok namin; mag-aabang ng masasakyan patungong condo ng aking nobyo. Samantala. Nakayumos ang aking mga kamay dahil sa kaba at takot. Nasa harapan na ako ng pintuan ng condo ni Raze. Hindi ko alam kung tama ba itong ginagawa ko, subalit gusto ko lang naman kumpermahin. Hindi ko na ngawang kumatok. Maingat kong pinihit ang door knob at saka binuksan ang pintuan. Hindi ako gumawa ng ingay. Mayamaya ay napahinto ako sa aking paglalakad nang may narinig akong may umungol na babae. Pamilya ang boses na iyon. "Bilisan mo! Ang sarap mo, Sheena!" "Raze! Sandali—huwag diyan! Ugh!" "Let's do this often, okay?" "Paano si Naneng? Paano kung malaman niya ang tungkol sa atin?" "Hindi niya naman malalaman kung walang may magpapaalam sa kanya, hindi ba? So, quite lang tayo, Sheena." "Masyado kasing pa-santa-santita 'yang girlfriend mo!" "Sshh! She's nothing but, nerd." Napatanga ako sa aking mga narinig. Rinig ko ang malanding tawa ni Sheena. Si Sheena na matalik kong kaibigan simula noong elementary. Si Sheen na itinuring kong kapatid ay nakikipagtalik sa nobyo kong si Raze. "Deep down, Raze! Sige pa!" Napatakip ako sa aking tainga dahil sa sunod-sunod na ungol at ungos ni Sheena habang ang nobyo ko ay sunod-sunod din ang pagbayo sa matalik kong kaibigan. "Ang bababoy ninyo!" Bulyaw ko sa isipan. Hindi ko maisiwalat dahil bigla na lang akong napepe at nabingi sa mga oras na iyon. Tahimik akong umalis sa condo ng aking nobyo habang sila ay naglalaro ng nag-aalab na apoy.Kabanata 129KID GABRIEL ALCANTARA"Tell me what exactly happened? What kind of help you need?"Tahimik akong nagsasalin ng alak sa kupitang hawak ko. Nang lagukin ko ang laamam roon, suminghap akko ng hangin sa kawalan at kallmado na tumingin sa kanya."Cloud, how much cost for one person live's?"Ngumisi siya't lumagok din ng alak. "It's depend how to—you know. I am a million—I mean, I'm very expensive."Cloud is one of my second cousin. Anak siya ni Vinz; isa sa limang panganay nito. Mas maaga pa siya nag-asawa kesa sa akin. Maagang lumandi."Name your price, then let's proceed to our business."Humalakhak siya na para bang nagbibiro ako. Ilang sandali lang, napatikhim siya't sumersoyo."Okay. Forget about the price, sino ba 'yang ipapaligpit mo? Hindi ka naman siguro hihingi nang tulong kung kaya mo rin lang naman mag-isa kumilos.""Mazekeen's brothers. Ayaw kong matalsikan ng mga dugo nila. Kaya sa iyo ko ipapagawa ko."Tatango-tangong sumang-ayon si Cloud. "Why them? Ano'ng atra
Kabanata 128KID GABRIEL ALCANTARA"The baby out! Congratulations, it's a baby boy.""How's my wife?""She's resting. Pinatulog muna namin siya nang sa gayun ay makapagpahinga siya nang maayos.""Thanks, Doc. Pwede ko ba makita ang anak ko?""Ilalabas na siya ng nurse. Ilalagay muna namin siya sa nursery para kunan ng mga test. And yes, pwede mo na siyang makita bago namin ililipat.""Thank you so much, Doc.""Your wife is brave. Congratulations again Mister Alcantara."I relief. Naginhawahan ako nang marinig ko ang magandang balita mula sa midwife na nagpaanak kay Maze. Sa sobrang saya't tuwa ko at pasasalamat sa Diyos, hindi ko napigilan ang maluha. Later on, our baby came out first. Mas lalong bumugso ang emosyon ko nang kargahin ko siya mismo sa aking mga bisig.She's so soft and tiny."Thank you God." Sambit ko na may ngiti sa labi."Sir, ililipat ko po muna siya sa nursery. After an hour, isusunod din po nammin siya sa room ninyo." Wika ng nurse."Is that so? Okay. Please, take
Kabanata 127MAZEKEEN POINT OF VIEW"Umm... Masakit Gabriel, dahan-dahan lang. Ugh!""I'll be gentle, babe. Just stay in your position. This is really quick.""Ah! Ah!""I love you. Please, bear with me."Mahigpit ang pagkakahawak ko sa kamay ni Gabriel habang ang isang kamay ko naman ay nakahawak sa malambot na unan. Nakaview o nakatagilod ang posisyon ko while having a quicky. Hindi ko naman matiis na hindi pagbigyan ang aking asawa. Good thing na mas nakakatulong din ito na bumuka ang cervix ko. Malapit na akong manganak.Pabilis nang pabilis ang galaw ni Gabriel sa aking likuran. Hawak niya ang isang dibdib ko—hinihimas habang nakaalalay anng isang kamay sa aking bewang. Napapaungol ako habang ramdam ang sakit ngunit kailangan tiisin. He's almost."I'm cuming." He said with his husky voice. Mas lalong humigpit ang pagkakahawak ko hanggang sa binaon niya nanng todo ang kanyang manhood sa kaloob-looban ko. Ramdam ko ang pagod kaayo. Nanghihina ang katawan nang mawalan ng lakas.Hind
Kabanata 126 MAZEKEEN POINT OF VIEW My hands are shaking. Hindi ko alam bakit ako kinakabahan nang ganito. Takot ako, oo, pero hindi dahil takot ako sa aking mga kapatid... kay Gabriel. His present is insane. Kakaiba ang awra. "Gabriel?" Tawag ko. Nasa living room siya. Abala sa harapan ng laptop. Nang marinig niya ang tawag ko, awtomatik siyang tumanga sa akin at ngumiti. "It's late. Why are you still awake?" "Gabriel, about what happened last other day? Sorry, kung hindi ko pinaalam sa iyo ang tungkol roon. Ayaw ko din kasi makasagabal sa mga trabaho mo while you were in Dubai. Sasabihin ko naman sana sa iyo—coincidence lang na biglang sumulpot si Mammon nanng araw na iyon." "You don't have to explain. Wala ka naman kasalanan at hindi mo kasalanan. Okay lang 'yon. As long as walang may ginagawang masama ang mga kapatid mo na iyon sa iyo." Napayakap ako't nabawasan ang kaba na aking nararamdaman. Mabuti na rin 'yong naipaliwanag ko at nasabi din, at least hindi na ako lalamun
Kabanata 125GABRIEL ALCANTARA POINT OF VIEWMANILA, PHILIPPINESFour-thirty in the afternoon when we arrive here at Ninoy Aquino International Aiport Terminal 1. Maulan, at the same time hindi maganda ang panahon; as I heard, may bagyo na naman na papasok sa area ng Pilipinas."Boss Gab," salubong sa akin ni Helen. "Kumusta pobang byahe?" She ask with her casual smile."Exhausted. Please, let's go home." Matapos kong usakay ang mga maleta sa vompartment ng sasakyan, dumiretso na ako sa back seat sabay pikit ng aking mga mata."Boss Gab?" Tawag sa akin ni Helen."Anyway, nag hire ka na ba nang bagong driver? I beg you pardon Miss Helen kung pati sa pagmamaneho sa akin, ikaw pa ang gumagawa nito.""Dagdag naman sa sahod ko ito... kaya ayos lang," tinignan ko siya sa rear miror. Nakabungisngis. "Ah, about sa new driver, nakaaghire na ako; by next week magsisimula na siya na maging tagamaneho mo." She explain.I nod. "Thank you."Hour later. Nagising ako sa mahinang pagising sa akin ni H
Kabanata 124 GABRIEL ALCANTARA POINT OF VIEW TWO MONTHS LATER Packing my things for business travel abroad. Isang buwan akong mahihiwalay sa aking pamilya, dahil sa isang major project ko sa Dubai, United Arab Emirate. Kung noon, gustong-gusto kong mag travel anywhere; no responsibilities. No obligations sa pamilya. Ngayon, ibang-iba na talaga; halos lahat nang project ko abroad ay tinatanggihan ko't inaayawan. May pamilya na ako dito sa Pilipinas. May pinipili ko na lang ang maliliit na project nang sa gayun ay makakasama ko madalas ang aking pamilya. "Are you sure na ayos lang kayo rito? Pwede naman kayong sumama sa akin sa Dubai. At least araw-araw makakasama ko pa din kayo roon." I suggest to my wife—Maze. She shooked her head. "We're okay and dine here naman, Gabriel. Araw-araw pa din naman tayo mag-uusap thru video calls, e. Saka, hindi ako sanay sa klima na paiba-iba. Okay na kami rito. Basta palagi mong tatandaan, mag-iingat ka doon." Napayakap na lang ako't malalim na p
Kabanata 103 NANENG POINT OF VIEW Tahimik kaming bumalik sa aming kinauupuan. Na para bang walang may nangyari sa labas; tuloy ang hapunan—tahimik. "Is everything okay, Gabriel?" Kaswal na tanong ni tita Ana sa anak. "Yeah!" Tipid na sagot naman ng anak. "Sino raw? Bakit ka hinahanap?" "About
Kabanata 100 NANENG POINT OF VIEW She hold my hand kahit na wala pa rin siyang lakas. I cna't help myself, but to cry. "Sheena? What you are saying is, not funny." Literal na napangiti na lang siya't ipinikit ang malamlam na mga mata. Hindi niya pinamsin ang aking mga sinabi. Mayamaya, binaling
Kabanata 59NANENG POINT OF VIEW"Pasensya ka na Miss Helen kung hindi ako nakapunta sa party mo; nagkaroon lang kasi ng emergwncy sa bahay, kaya kinakailangan kong umuwi kaagad.""Ano ka ba—ayos lang. Saka, hindi naman talaga kasi natuloy ang party; uman ng malakas, hindi ba? Saka hindi din availa
Kabanata 53KID GABRIEL ALCANTARA"Are you sure na dito ka lang?""Oo nga! Tanga 'to! Saka sisibat din namn na ako mamaya, e. May lakad kami ni Arcus—Tagaytay. Sama ka?"Napairap ako. "Thanks. Mas gugustuhin ko na lang muna mag-isa ngayon. I'll go ahead. Hindi talaga kaya na tumagal diyan sa loob







