Kabanata 2-Miss Mazekeen Araneta

Kabanata 2

NANENG POINT OF VIEW

Maaga akong nagising kinabukasan. Excited ako sa aking interview at the same kinakabahan ako.

"Ano kaya itsura ng boss ko?" Salita konsa aking sarili habang nasa tapat ako ng malaking salamin.

Binubusisi ng maayos ang sarili. Ayaw kong mapahiya sa harapan ng maraming aplikante; ayaw kong mapagtawanan ng kahit na sino. Nakahihiya.

"Ayan! Maganda ka na Naneng. Good luck sa interview natin at Diyos na ang bahala sa lahat. Laban!" Positibo kong saad. Ayaw kong magkaroon ng kahit na anong negatibo pakiramdam—dapat positibo.

"Ate 'Neng, may parcel ka na naman? Libro na naman ito—pusta ko limang peso ko ngayon!"

Dali-dali akong lumabas ng kwarto. Kaagad akong tumungo sa labas at kinuha konm sa rider ang in-order kong online sa shop.

"Ang bigat naman nito. Ano ba laman niyan, 'Neng?"

Napangiti ako. "Mga libro po. Magkanu po lahat Kuya?"

"Teka... Seiscientos setenta y cuatro, 'Neng."

"Sais cientos setenya y cuatro? Magkanu 'yun?"

Mahinang natawa ang kuya rider. "Six hundred sevety four pesos 'Neng. Ikaw talaga..."

Napangisi ako. "Pasensya na po—mahina ako sa mga ganyang dialect. Ito po bayad ko—keep the change po kuya. Salamat po ulit—ingat!"

Mabigat. Hindi lang basta libro ang mga ito. Libro ito ng pangkahalatang pag-aaral ko sa aking pag-aabogada. Maraming salamat kina Ma'am Marie at Sir Iñigo na nagbigay ng pera upang kahit papaano ay maitaguyog ko ang aking pag-aaral sa law.

"Ace, aalis muna si Ate, ha? Ikaw na bahala sa bahay."

"May trabaho ka ate?"

"Oo. Sana. Kaya i-good luck mo ako."

"Ipagdadasal ko iyan ate. Ingat ka po."

Dahil nasa Pasay lang naman at nasa Pasay din ang lugar ko—hindi ako matatagalan sa byahe. Nag-taxi na rin ako upang 'di ako mangangamoy usok. Nakahihiya sa mga kasama kapag naamoy nila ako.

Pagdating ko sa lugar na sinasabi. Sa labas pa lang ng matayog na gate ay napamangha na ako. Sa labas ng gusali ay may malaking pangalan roon.

"Exhibition Space. Ang ganda."

Nang makita ko si Manong guad kaagad akong lumapit sa kanya.

"Good morning po. Pasok po ako, ha?"

"Maganda umaga Ma'am. Tuloy lang po kayo."

Open public pala ang Exhibition Space. Isang exhibit gallery na kung saan dito mo makikita ang magagandang gawa ng mga sikat na pintor at mga sinaunang mga kasangkapan. Hindi ko pa alam kung ano pa ang meron sa loob—iyon lang ang tanging kaalaman ko.

Napabuntong hininga ako nang nasa harapan na ako ng entrance. May gwardya din at sa bungad pa lamg ng lobby ay may malaking statue na roon—isang kakaibang bagay.

Dumulog ako ng reception. Oo, may reception din kung saan pwede ka magtanong o kumuha ng information.

"Good morning po. Aplikante po ako ng Exhibition Space—ito po ang invitation ko."

Napangiti ang babae. "Hi, good morning din. Oo, na-inform na sa amin ang tungkol sa iyo. Anyway, ito ang ID passed mo. Diretso ka sa hallway na iyan. Iyong pinakaunang elevator ang gamitin mo patungo sa interview mo—floor 20th. Good luck."

Nang kunin ko ang ID passed, masaya akong dumiretso sa sinabing elevator. Naghintay aki ng ilang minuto bago bumukas. Sa gulat ko. Akala ko'y namamalik mata lang ako nang makita ko ang pamilyar na mukha.

"Kid?" Tawag ko sa kanya. Nasa loob siya ng elevator.

"Naneng? What are you doing here?"

Lumabas siya't pumagilid muna kami saglit.

"Ano kasi... interview ko. Trabaho." Ngiti ko. Medyo nahihiya pa ako dahil hindi kami ganoon ka-close na dalawa. Mas marami ang ang bangayan namin kesa sa magkasundo.

"Interview? Really?"

Tumango ako. "Oo. Pero kinakabahan naman na ako. Unang job interview ko ito, eh. Maliban sa una kong trabahi kina Sir Iñigo at Ma'am Marie, wala pa akong experience sa mga ganito. Kabado ako isang daan."

Rinig ko ang mahinang tawa si Kid. Nagulat na lang ako nang ipatong niya ang magkabilang kamay nito sa magkabilang balikat ko. Mga dalawang dangkal lang ang lapit niya sa mukha ko. Awkward ang moment. Ugali niya ang gumanito sa akin simula pa noon.

"Hey! Kaya mo 'yan. Halika ka't samahan kita, tutal doon din ang punta ko."

Lumiwanag ang kislap ng aking mga mata. Finally, may kasama na ako.

"Ta-talaga? Ano pala ginagawa mo rito?"

"Ako? Wala naman. Ihahatid lang kita kung saan nay interview ba kamu, hindi ba?"

"Oo. Ayos lang ba sa 'yo? Baka kasi may ibang lakad ka pa?"

"Nah! Naglilibot-libot lang ako sa lugar na ito. May inuusisa lang ako. So? Let's go?"

"Ayos lang ba talaga?"

Tumango siya na nakangiti. Gwapo niya talaga kapag madalas nakangiti, eh! Maligalig nga lang. Parang hindi seryoso sa buhay. Walang pangarap. Hindi katulad saga pinsan niya—maraming busy sa buhay.

Sinamahan ako ni Kid. Nakasunod siya sa likuran ko habang may tinitignan na mga portrait na nakadikit sa wall.

"Ang gaganda naman ng mga paintings na ito. Sino kaya may gawa? Nakakaattract at kalmado sa mata."

"Really? You think maganda na ang mga ito?" Tanong niya. Halatang masaya dahil sa magiliw niyang boses.

"Oo. Pero, teka nga—bakit nasa likod ka?! Pumantay ka nga sa akin! Parang hindi tayo magbatuhan ng baso noon, ah!"

Pumantay naman siya ng lakad sa akin. Mayamaya lang ay nasa harapan na kami ng silid kung saan magkakaroon ng interview. Kumatok ako, at hindi rin katagalan ay may bumukas. Babae. Maganda. Seksi. Pormal, at makapal ang make-up sa mukha.

"Hi? I'm Mazekeen Araneta. I'm here for interview."

"I'm Helen—secretary od Exhibition Space International. Please, come in Miss Araneta."

Saglit napatingin ang babae kay Kid. Napalingon naman ako, at mayamaya ay tumikhim siya.

"Pumasok ka na 'Neng. Good luck sa interview mo." Wika ni Kid sabay tapik ng balikat ko.

"Maraming salamat Kid."

Tumango si Kid na nakangiti. Pumasok na ako sa silid na iyon. Laking gulat ko na lang dahil walang katao-tao ang opisina. Tahimik lamg ako habang iginagala ang aking paningin sa kabuuan ng opisina.

"Please, sit down Miss Araneta. Anyway, hindi ako ang mag-i-interview sa iyo, ha? My boss will come out in a minute."

"Boss? I mean, ang boss mo talaga?"

Tumangong nakangiti ang sekretarya. "In a minute nandito na siya."

Tahimik akong naghintay ng ilang minuto. Pinagtimpla pa ako ng kape ni Miss Helen. Ang bait. Mayamaya ay bumukas ang pintuan na nasa gilid lang ng isang malaking paiting. Kaagad anong napatayo nang makilala ang lumabas roon.

"Kid?!" Bulalas ko.

"Miss Mazekeen Araneta? Please, sit down and finish your coffee. Ayaw mo pa naman na nilalamig kape mo, tama?"

Napatanga ako. Walang salitang may lumalabas sa bibig ng mga oras na iyon habang si Kid ay nakangiti. Kanina lang ay naka-tee-shirt at maong cargo shorts lang siya at naka-sandal. Ngayon, halos 'di ko siya makilala. Napakaformal ng suot niya.