LOGINKabanata 103 NANENG POINT OF VIEW Tahimik kaming bumalik sa aming kinauupuan. Na para bang walang may nangyari sa labas; tuloy ang hapunan—tahimik. "Is everything okay, Gabriel?" Kaswal na tanong ni tita Ana sa anak. "Yeah!" Tipid na sagot naman ng anak. "Sino raw? Bakit ka hinahanap?" "About painting. Let's eat 'Ma." Binalingan ako ni tita Ana. Pabulong sa hangin ang tanong sa akin na ikinibit balikat ko lang. Nagpatuloy din ako sa pagkain. Galit si Gabriel, e. Sa gitna nang katahimikan, si Gabriel din ang bumasag nun. "We're going home tonight," aniya na hindi naman ikinagulat ng kanyang ina. Tumango lang ito habang tulong pa rin ang kain. "Babalik lang kami bukas." Saka siya bumaling sa akin at tilid na ngumiti. Hindi ko alam kung ano tumatakbo ngayon sa isip niya, basta ako susunod na lang at sumang-ayon. Ayaw ko na rin magsalita. "Hindi niyo man lang hinintay ang papa at kapatid mo na makauwi. Bukas, anong oras kayo darating?" "I'm sorry Mom, bukas na lang kami babawi.
Kabanata 102 NANENG POINT OF VIEW We decided na ipaalam na sa mga magulang ni Gabriel ang tungkol sa sanggol na kinupkop namin. Hindi naman kasi pwedeng itago na lang namin si Ayisha sa loob ng pamamahay habang-buhay. Walang sekretong hindi mabubunyag. Kahit ang pagdadalang tao ko—kinakailangan na din ipaalam sa kanila, at ang planong kasal namin ni Gabriel since naging maayos na ang paper agreement nina Anika at Gabriel. A warm welcome from his family nang dumating kami sa mala-masion na bahay ng mga magulang ni Gabriel. "So, this baby is your best friend's baby, right? Come to lola little one." "Opo, tita Ana. Her name Ayisha." Binayaab ko lang na kunin ni tita Ana si Ayisha sa akin. Bakas naman sa mukha nito kung gaano siya natuwa nang makita ang sanggol. Na para bang totoo niyang apo. "Ayisha Araneta—Alcantara." Napalingon kami pareho ni tita Ana sa sinabi ni Gabriel. Nakaupo na siya sa mahabang sofa—nakatanaw sa amin. "Really?" Takang tanong naman ni tita Ana. "Uhm! We'r
Kabanata 101NANENG POINT OF VIEWWeeks had passed. Sheena suffered a serious illness. Mas lalo siyang humihinga habang tumatagal. At ang mas malala pa roon, madalas ay hindi niya kami narerecognize.Dumating—bumisita ang mga magulang ni Sheena. Hindi makapaniwala ang mga ito sa mga pinagdadaanan ni Sheena. Wala silang ideya; akala nila ay simpleng sakit lang ang pagsakit ng ulo nito"Do you think she can surpass all these things?" I ask Gabriel.He deeply sighed. "Babe, I don't think she can. Have you seen her situation right now? It's getting worst and worst everyday."I just choked my head, wipe my tears—tahimik na nagdasal.Alam kong hindi na siya tatagal, but who knows? God is powerful.Nasa labas lang kami ng kwarto ni Gabriel; nasa loob ng kwarto ang mga magulang ni Sheena—binabantayan na magising ito. Subalit, bagaman, ayaw pang magising mula sa pagkatulog ang kaibigan ko. Kalahating araw na siyang tulog, at alam kong gising iyan siya tuwing gabi. Naging kabaliktaran ang oras
Kabanata 100 NANENG POINT OF VIEW She hold my hand kahit na wala pa rin siyang lakas. I cna't help myself, but to cry. "Sheena? What you are saying is, not funny." Literal na napangiti na lang siya't ipinikit ang malamlam na mga mata. Hindi niya pinamsin ang aking mga sinabi. Mayamaya, binalingan niya ulit ako. "Thank you for saving my little angel. And thank you for second chance na inibigay mo sa akin. I am forever greatful—my best friend." Umigting ang mga panga ko. Pinipigilan na hindi lumandas ang mga luha sa aking mga mata. Sheena had a brain tumor. At ngayon lang din bumabalik sa aking alaala ang mga panahon kung saan madalas sumasakit ang ulo niya, dumudugo ang ilong, at nawawalan ng malay. Hindi ko alam na hindi pala simpleng sintomas iyon. Sheena fighting her battled since high school, at mas lumala na pala ngayon. Kagat-kagat ang mga labi, halos ayaw kong bitawan ang kanyang mga kamay. I wanted to help her; ipapaalam ko sa kanyang mga magulang ang tungkol sa kanyang
Kabanata 99NANENG POINT OF VIEW"Signed those contracts.""Gabriel? Kailangan pa ba natin gawin iyan?""It's confidential. Signed the contract nang matapos na."I couldn't expect—Gabriel was so serious about adopting baby. Pwede naman kami magkaroon ng sarili namin anak, pero itong gagaqin namin na pag-ampon sa anak ni Sheena—na para bang naging business."How much do you need?" Nagulat ako."Ha? Ano'ng ibig mong sabihin?" Kuryusidad na salita ni Sheena.Napahawak ako sa braso ni Gabriel. Tumanga ako sa kanya. Napaka-seryoso ng mukha."Gabriel? Pwede bang mag-usap muna tayo?"Hinila ko siya papalayo kay Sheena; binabasa niya ang limang pahina ng kontrata."Kailangan ko pa bang ipaliwanag sa iyo kung bakit ko ginawa iyon?""Hindi naman iba si Sheena sa akin, Gabriel.""Really, huh? Hindi ba nga ba? Baka nakalimutan mo; kailangan ko pa din ba sabihin iyon nang maalala mo kung ano ang ginawa niya sa iyo?" napabuntong hininga ako't hindi nakasagot. "Say something." Wala, e. Na-corner niy
Kabanata 98NANENG POINT OF VIEWREAD AT YOUR OWN RISK! S P G ! ! !I feel his fingers inside me. Ang sarap kahit medyo masakit, ngunit mas iverload 'yong kiliti na dulot nang mga daliri ni Gabriel. Napasinghap ako sabay alsa nang aking pwet dahil mas gusto kong aabutin pa ng mga daliri niya ang pinakadulo ng kaibuturan ko..Naoahigpit ako ng hawak sa magkabilang braso niya nang maramdaman ko ang pagdiin niya pa nito sa loob."Ugh! Shit! Ang sarap," ungos ko. Napatingin sa mga mata ni Gabriel na halos naglulumanay. "Sige pa—masarap." Agap ko hudyat nang aking mahinang pag-ungol.Napahigpit ang yakap ko sa kanyang nang buhatin niya ako't dumiretso sa aming kwarto. Nang maihiga niya na ako roon, napatitig muna ako sa kanya; hindi ko alam pero parang may kumikiliti sa aking sikmura."You're teasing me, aren't you?"Sunod-sunod akong umiling; kagat ang ibabang labi, nagpapacute sa kanya kahit hindi naman dapat kailangan. He come closer than I expected. Dali-dali niya naman hinubad ang pan







