MasukMisha’s POV
Narito ako sa closet room ko. Kanina pa ako pumipili ng susuotin ko. Ka-videocall ko ngayon ang bestfriend kong si Jaye. Mas magaling kasi siyang pumorma kaysa sa akin. Kapag nagkikita kami o may bonding, palagi akong natutuwa sa mga outfit niya. Kung minsan tuloy, inspired sa kaniya ang mga outfit ko kaya sa kaniya ako ngayong humingi ng tulong.
“Ano bang event ‘yang pupuntahan mo? May birthday ba, binyag, kasal o makikipag-date?” tanong niya.
“Fine, date nga. May kailangan akong i-seduce na lalaki, e,” pag-aamin ko sa kaniya para hindi na siya magtanong pa ng marami.
“Oh, nice! Okay, kapag mangse-seduce ka ng lalaki, dapat luwa ang kaluluwa mo,” sabi niya. Gets ko naman agad siya kaya naghanap agad ako ng damit na makikita talaga ang cleavage ng dibdib ko.
Isang puting dress ang nakita ko. Dress na hindi ko pa pala nasusuot. Ito ‘yung binili ko nung nakaraang buwan. Naisip ko kasi na baka matuloy ang thailand trip namin, kaya lang wala, puro talkshit ang mga kausap ko kaya hindi natuloy.
“Ito, okay ba ‘to?” tanong ko sa kaniya saka ko hinarap sa camera ang dress na napili ko.
“Oy, saan mo nabili ‘yan, Misha? Ang ganda!” puri naman niya kaya mukhang problem solve na ako. Hahaba pa ang usapin kaya nagpaalam na agad ako sa kaniya.
“Saka ko na lang sasabihin sa ‘yo. Ba-bye na muna, nagmamadali na ako kasi late na ako sa date namin. Bye, Jaye, thank you!” sabi ko saka ko siya pinatayan ng linya ko.
Sinuot ko ka na ang puting dress. Nag-makeup din ako. Hindi na rin kasi ako sanay lumabas ng bahay ng walang kolorete sa mukha.
Pagbaba ko sa ibaba ng bahay namin, inabangan talaga ako nila mama at papa. Puring-puri sila sa suot ko. Bagay na bagay daw sa akin ang suot ko, kaya tiyak na magugustugan daw ako ni Ninong Everett. Nagpasalamat ako sa kanila at pagkatapos ay umalis na ako sa bahay. Ayoko kasing paghintayin si Ninong Everett sa coffee shop na pagmi-meet-an namin.
**
Halos walang katao-tao nang dumating ako sa coffee shop na pagmi-meet-an namin. Nasa labas palang ako ay tanaw ko na agad na nakaupo siya sa isang mesa habang may iniinom na kape. Hindi siya gaanong nakaporma, pero ang lakas na agad ng dating niya sa suot niyang fitted na itim na t-shirt. Hulmang-hulma roon ang matipuno niyang katawan.
Napatingin siya sa pinto ng shop nang marinig niyang bumukas ito. Napatayo siya nang makita ako kaya kumabog na lalo ang dibdib ko.
Dahan-dahan akong lumapit sa kaniya. Pagdating ko sa lamesa niya, ngumiti naman siya. Ang guwapo niya, buwisit.
“Hi,” nahihiya niyang bati sa akin.
“H-hello,” mautal-utal ko namang sabi. Bakit ganito. Bakit ang guwapo niya masyado. Bakit ninong ko pa kasi siya? Kung hindi ko lang siya ninong, for sure tuloy na tuloy talaga ang paglalandi ko dito.
“Hindi na ako magpapaligoy-ligoy pa. Let’s talk about what happened that night when we accidentally ended up together in that hotel room.”
Tumango naman ako. Iyon naman kasi talaga ang pinunta namin dito. Siyempre, ako ang unang nagsalita. Sinabi ko sa kaniya kung bakit nangyari ‘yon. Pero, siyempre hindi ko na sinabi ‘yung tungkol sa pagtatanan namin ni Jake.
“I’m really sorry. It’s my fault because namali talaga ako ng pasok ng hotel room dahil lasing na lasing ako ng gabing ‘yon,” paliwanag ko sa kaniya.
“Pero bakit hindi ka umangal nung galawin na kita? Bakit hinayaan mo lang ako?” tanong ko sa kaniya. Gusto kong sabihin na may usapan talaga kami ng boyfriend ko, kaya lang kasi hindi puwede. Kailangan ko na kasing masungkit ang puso niya. Kailangan malaman niyang single ako.
“Lasing na lasing nga ako nun. Wala na akong nalalaman sa nangyayari,” sagot ko na lang.
“Misha, ako ang nakauna sa ‘yo. Bukod doon, ramdam mo naman. Naiputok ko sa loob mo ang katas ko. Ang totoo kasi niyan, ibang babae ang dapat na makakasama ko ng gabing ‘yon. Kaya lang, hindi siya dumating kaya nung makita kong dumating ka sa room na iyon, inakala kong ikaw na ‘yon, kaya agad kitang ginalaw. Aaminin ko sa ‘yo, sa lalong madaling panahon ay kailangan kong maikasal at kailangan kong magkaanak. Kaya sakaling may mabuo man na bata diyan sa sinapupunan mo, handa naman akong panagutan ‘yan. Handa rin akong pakasalan ka. Kaya lang, ang tanong ko ay payag ka ba kahit na alam mong ninong mo ako?”
Nagtaka ako. Ang bilis niya. Parang nakakaloko na hindi ako makapaniwala sa mga sinabi niya. Naisip ko na para bang gaya ko, kailangan kong landiin siya kasi may kailangan ako sa kaniya. Parang ganoon din ang naiisip ko sa sitwasyon niya. Kailangan niya ng asawa at anak para saan? Para kaya sa mana niya?
“Sandali, kailangan mong magkaroon ng asawa at anak dahil ba sa makukuha mong mana sa pamilya mo?” tanong ko na tuloy para alam ko na rin.
Matagal bago siya sumagot. “Fine, matalino ka. Oo, ganoon na nga. Kaya nga kung sakaling ayaw mo sa akin. Puwede tayong magpakasal. Tapos kapag nakuha ko na ang mana ko, saka tayo maghiwalay. Promise ko sa ‘yo, lahat ng hihilingin mo ibibigay ko sa ‘yo habang mag-asawa tayo. Basta ba ay makuha ko lang ang malaking company namin na sa akin ipapamana ng papa ko. Hindi maaaring sina tita at tito ang maghari-harian doon. Hindi puwede. Ang sa akin ay akin,” paliwanag niya kaya ngayong ay gets ko na.
Kung ganoon, ang tanging suwerte ko na lang ay ang mayroong mabuo sa tiyan ko. Kasi kung wala, nganga, hindi ko matutulungan si papa na mabawi ang mga nakasanla naming farm.
“Payag akong magpakasal sa ‘yo kahit ninong pa kita. Paano ang gagawin, may nangyari na sa atin, e. Hindi ko naman pinagsisisihan ‘yon kasi inaamin ko…”
Napahinto ako sa pagsasalita. Hindi na ako nakapagpreno.
“Inaamin mo na ano?” tanong niya tuloy.
“Oo na, ninong. Nag-enjoy din ako nung gabing ‘yon,” sabi ko sa kaniya. Kinapalan ko ng ang mukha ko.
Bigla tuloy siyang tumawa. Tang-ina, ang guwapo niya lalo kapag tatawa.
“Aba, mukhang palaban pala ang inaanak ko sa kama,” sabi niya na tila naiba ang tono nang pananalita. “Anyway, may usapan na tayo. Babalitaan mo ako kada linggo. Kailangan nating malaman kung may nabuo na ba agad sa tiyan mo para mapaghandaan na agad natin ang lahat. Heto, sa iyo na muna itong sobre. Bumili ka ng pregnancy test kada linggo. Kung maaari ay araw-arawin mo,” sabi niya saka nilapag sa akin ang isang makapal na sobre.
Nung pauwi na ako sa bahay, doon ko lang sinilip ang laman ng sobra. Napamura ako kasi naisip kong…ano bang klaseng pregnancy test ang pinapabili niya at ganitong halos umabot na ng kalahating milyon itong perang binigay niya?
Mukhang totoong napakayaman niya, kaya mas lalo ko tuloy gustong ituloy ang plano ko. Isa pa, crush ko na siya. Crush ko na ang ninong ko kasi ang guwapo niya talaga sa malapitan. Lalo na kapag wala siyang suot na saplot. Hanggang ngayon, palagi pa ring sumasagi sa isip ko ang itsura niyang hubu’t hubad. Lalo na ‘yung malaki niyang kạrgada. Parang gusto ko tuloy ulit magpawasak sa kaniya.
Ahva POVKung akala ko na ang simbahan na ang pinaka-magandang bahagi ng kasal namin, nagkamali ako. Dahil pagdating namin sa reception venue, napahinto talaga ako sa paglalakad.“Eryx,” bulong ko. Siya kasi talaga ang nag-asikaso ng lahat. Pinaubaya ko talaga sa kaniya kasi mas may edad siya. Hindi ko naman na ganito niya kagrabeng pinaghandaan pati ang venue.Huminto rin siya sa tabi ko.“Bakit?”“Totoo ba ‘to? Ganito kabonggan ang venue?”Kalmado lang siya, parang normal lang ang lahat.“Yes, kailangan maging maayos ang lahat kasi minsan lang tayo ikakasal, Ahva.”Napailing ako habang nakatingin sa harap ko.Ang venue ay isang napakalaking glass pavilion sa loob ng private estate namin. Ang pathway papasok ay puro puting rosas at orchids. May fountain sa gitna na may ilaw sa ilalim ng tubig, kaya kumikislap ang tubig habang dumadaloy.“Grabe naman talaga oh,” bulong ni Dasuri sa likod ko. “Ahva, parang royal wedding na ‘to ah.”“Hindi parang,” sabi ni Hugo. “Royal wedding talaga.”
Ahva POVIto na ang araw na matagal kong pinangarap. Ang araw na akala ko noon ay mananatili lang sa mga pahina ng notebook ko noong high school, kung saan paulit-ulit kong sinusulat ang pangalan niya.Mrs. Ahva Blasco.Napangiti ako habang nakaupo sa harap ng malaking salamin sa bridal room ng simbahan. Nakasuot na ako ng wedding gown. Isang eleganteng puting gown na may mahabang train at may disenyong parang akong queen sa isang fairytale.Hindi ito sobrang engrande sa istilo, pero halatang-halata ang halaga. Ang tela kasi ay imported silk. Ang burda ay hand-stitched crystals. Ang veil ko ay halos sumasayad sa sahig habang dumadaloy pababa sa likod ko.“Grabe,” bulong ni Zaira habang nakatingin sa akin. “Para kang princess ngayon, Ahva.”Ito ‘yung gusto ko, pinupuri nila ang gown ko. Kasi kung ganoon sila magsalita, ibig sabihin ay nagagandahan talaga sila.“Correction,” sabi ni Dasuri, “para siyang queen.”Napatawa ako nang mahina kahit kinakabahan ang dibdib ko.Sa paligid ko, nar
Ahva POVIsang araw na lang at ikakasal na kami ni Eryx. Hindi ko alam kung dapat ba akong kabahan o tumalon sa sobrang saya. Siguro pareho. Ganito pala ang pakiramdam, para kang mababaliw sa kakaisip ng mga mangyayari. Okay naman na ang lahat, kasadong-kasado na, pero ‘yung kaba ko, aba, pasabog, ayaw mawala.Pagdating ko sa dining area, nakita ko na siyang nakaupo sa lamesa habang nagbabasa ng tablet. Nakasuot siya ng simpleng puting polo, medyo magulo pa ang buhok niya, pero kahit ganoon, napangiti agad ako.“Good morning, Bang,” bati ko agad sa kaniya.Tumingala siya at ngumiti.“Good morning, My future wife.”Kinilig naman agad ako. Kahit ilang beses ko nang naririnig ang salitang iyon mula sa kanya, iba pa rin ang tama sa puso ko. Umupo ako sa tapat niya habang inilalagay ng staff ang breakfast namin. May scrambled eggs, toast, fruits, at orange juice.“Hindi ka ba kinakabahan?” tanong niya.“Kabadong-kabago nga,” sagot ko agad. “Ikaw?”“Hindi naman masyado.”Napakunot ang noo k
Ahva POVKung may isang bagay na hindi ko inaasahan bago ang kasal ko, iyon ay ang ganitong klaseng gulo na ginawa ni Hugo.“WELCOME TO AHVA’S LAST NIGHT OF FREEDOM!”Halos mabingi ako sa sigaw ni Hugo nang bumukas ang pinto ng penthouse.Napatigil ako sa entrance.“Grabe…” bulong ko.Ang buong penthouse ay puno ng pink at gold decorations. May balloons, may neon sign na may nakasulat na BRIDE TO BE, may table ng cocktails, at may stage pa sa gitna na parang mini club.Sagot naman nila itong pag-rent sa penthouse kaya hindi na ako nag-inarte. Hindi ko nga lang alam kung anong mangyayari ngayong gabi.Lumapit si Hugo at hinawakan ang balikat ko. Nakasuot siya ng glittery blazer na akala mo ay siya ang bida ngayong gabi. Agaw-eksena, e.“Girl,” sabi niya, “ikakasal ka na. Hindi puwedeng tahimik lang ang bachelorette mo.”Napatawa si Zaira habang lumalapit. “Actually, medyo kinakabahan ako sa plano ni Hugo.”“Same,” sabi ni Dasuri.Pagpasok ko pa lang, nakita ko na sina Nyra, Penumbra, a
Ahva’s POVTanghali nang dumating sina Dasuri, Hugo at Zaira. Tanaw ko mula sa bintana ng mansion ang kotse nilang papasok sa driveway. Napangiti agad ako. Sa wakas, matapos ang ilang buwang hindi kami nagkita, heto at magkakaharap-harap na kami pagkatapos ng mga problemang pinagdaanan ko.Ilang buwan akong hindi nakapagparamdam ng maayos sa kanila dahil sa lintik na si Giapson.“Ma’am, dumating na po ang mga bisita ninyo,” sabi ng kasambahay namin ni Eryx.Tumango ako, pero hindi agad nakalakad. Parang biglang bumigat ang mga paa ko.Simula high school. Sila na ang kasama ko sa pinaka-magulong, pinaka-masayang parte ng buhay ko. Sila ang nakakaalam ng lahat—ng kabaliwan ko, ng pagiging hopeless romantic ko, lalo na pagdating kay Eryx.Pagbukas ng pinto, unang bumungad sa akin si Dasuri. Pareho kaming natigilan.“Ahva,” mahina niyang sabi. Hindi ko na napigilan. Biglang nanlabo ang paningin ko. Tumakbo ako papunta sa kanila at niyakap silang tatlo nang sabay-sabay.“Miss na miss ko ka
Eryx POVPaglapag pa lang ng eroplano sa Pilipinas, aligaga na parang excited na agad itong fiance ko.“Eryx, careful! May fragile diyan!” sigaw niya habang pinapanood akong magbuhat ng pang-apat na maletang uwi-uwi namin.At hindi pa kasama roon ang dalawang oversized luggage, tatlong hand-carry, at isang malaking kahon na puno raw ng very important gifts.Napapikit ako sandali. “Ahva, hindi ka ba napagod mamili?”Ngumiti siya na parang wala lang. Parang hindi kami nagbayad ng napakalaking halaga para sa excess baggage. Parang hindi ako halos mapasigaw sa counter nang sabihin ng staff kung magkano ang idadagdag namin.“Worth it naman ‘yan,” sabi niya. “Para sa mga mahal nating sa buhay.”Sa loob-loob ko, mahal ko siya. Pero sa sandaling iyon, gusto ko siyang buhatin at ilagay sa isang maleta. Pero ayos lang, alam ko namang ngayon lang niya magagawa ito. Ngayon lang kasi nakapag-travel na magkasama.Lahat ng kaibigan niya may pasalubong. Sina Amon, Kara, Nyra, Cael at Penumbra. Pati s







